Χρονολόγιο

1896 Γεννιέται στὴν Τρίπολη στὶς 30 Ὀκτωβρίου ὁ Κώστας Καρυωτάκης, δεύτερο παιδὶ τοῦ νομομηχανικοῦ Γεωργίου Κ. Καρυωτάκη καὶ τῆς Κατήγκως Ἀθ. Σκάγιαννη. Τὸ πρῶτο παιδὶ τῆς οἰκογένειας ἦταν ἡ Νίτσα (μετέπειτα σύζυγος τοῦ δικηγόρου Παναγιώτη Νικολετόπουλου) καὶ τὸ τρίτο ὁ Θάνος (μετέπειτα ὑψηλόβαθμος τραπεζικός). Ἡ οἰκογένεια ἀλλάζει συχνὰ διαμονή, ἀκολουθώντας τὶς μεταθέσεις τοῦ πατέρα (Λευκάδα, Κεφαλλονιά, Λάρισα, Καλαμάτα, Χανιά). Μικρὸς ὁ ποιητὴς ἔλαβε καλὴ παιδεία, ἔμαθε ἄριστα γαλλικὰ καὶ λίγα γερμανικά. Οἱ πληροφορίες γιὰ τὴν ἐμφάνιση καὶ τὴν προσωπικότητά του, στὰ παιδικὰ καὶ ἐφηβικὰ χρόνια, διίστανται. Ἄλλοι τὸν παρουσιάζουν ζωηρό, καβγατζὴ καὶ φυσιολάτρη, ἄλλοι χλωμό, ἄσχημο, εὐάλωτο καὶ πρόωρα γερασμένο. Ἀπὸ τοὺς ἄλλους συγγενεῖς του ἀνέπτυξε στενὲς σχέσεις μὲ δύο ἐξαδέλφους του, τὸν ζωγράφο Κώστα Δ. Καρυωτάκη καὶ τὸν συνθέτη Θεόδωρο Δ. Καρυωτάκη ποὺ μελοποίησε καὶ ποιήματά του. 1909-1916 Τὸ ὄνομά του ἐμφανίζεται στὸ περιοδικὸ Διάπλασις τῶν Παίδων καὶ σὲ λαϊκὰ περιοδικὰ ὅπως Παρνασσός, Ἑλλάς, Παιδικὸς Ἀστὴρ κ.ἄ. στὰ ὁποῖα δημοσιεύονται τὰ μέτρια πρωτόλειά του. Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1910 βραβεύεται μὲ εὔφημη μνεία σὲ διαγωνισμὸ διηγήματος ποὺ εἶχε προκηρύξει ἡ Διάπλασις τῶν Παίδων. Ἕως τὸ 1913 ζεῖ στὰ Χανιά. 1913 Παίρνει μὲ «λίαν καλῶς» τὸ ἀπολυτήριό του ἀπὸ τὸ Γυμνάσιο Χανίων. Ἐρωτεύεται τὴν Ἄννα Σκορδύλη μὲ τὴν ὁποία θὰ κρατήσει ἐπαφή, μὲ διακοπές, ἕως τὸ 1922. Ὁ δεσμὸς αὐτός, πολὺ σημαντικὸς γιὰ τὸν Καρυωτάκη (ἴσως ὁ σημαντικότερος τῆς ζωῆς του;), κλονίστηκε ἀνεπανόρθωτα τὸ 1915, ὅταν ἡ ἀγαπημένη του παντρεύτηκε. Τὸν Σεπτέμβριο ἔρχεται στὴν Ἀθήνα καὶ ἐγγράφεται στὴ Νομικὴ Σχολή. Εἶναι δεκαεπτὰ ἐτῶν. 1914 Καλοκαίρι στὰ Χανιά. Ἐπιστρέφει στὴν Ἀθήνα τὸν Σεπτέμβριο καὶ νοικιάζει δωμάτιο στὴ Νεάπολη. Γνωρίζει τὸν Ἄγη Λεβέντη καὶ γίνονται φίλοι. 1915 Γνωριμία καὶ φιλία μὲ τὸν Χαρίλαο Σακελλαριάδη, φοιτητὴ τῆς Φιλοσοφικῆς. Ποιήματά του δημοσιεύονται στὴν ἐφημερίδα Ἀκρόπολις, μὲ ἐπαινετικὲς κρίσεις τοῦ Βλάση Γαβριηλίδη. Γάμος τῆς Ἄννας Σκορδύλη. 1916 Κατατάσσεται στὴ «Φοιτητικὴ Φάλαγγα» μαζὶ μὲ τὸν φίλο του Σακελλαριάδη. Ὁ πατέρας του ἀπολύεται ὡς ἀντιβενιζελικὸς γιὰ νὰ ἐπανέλθει στὴ θέση του τὸ 1917. Ἕως τὸ 1919 δὲν δημοσιεύει ποιήματα ἢ ἄλλα κείμενα. 1917 Τὸν Δεκέμβριο παίρνει τὸ πτυχίο τῆς Νομικῆς μὲ βαθμὸ «λίαν καλῶς». 1918 Συλλαμβάνεται ὡς ἀνυπότακτος στὴ Θεσσαλονίκη, ὅπου εἶχε πάει νὰ δεῖ τοὺς γονεῖς του, καὶ τὸν στέλνουν νὰ καταταγεῖ. Παίρνει ἀναρρωτικὴ ἄδεια. Καταφέρνει τελικὰ νὰ ἐγγραφεῖ στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ παίρνει ἀναβολὴ θητείας. Ὁ Καρυωτάκης ἦταν γραμμένος σὲ δύο στρατολογικὰ γραφεῖα, τῆς Κορίνθου μὲ ἔτος γεννήσεως 1899 καὶ τοῦ Ναυπλίου μὲ ἔτος γεννήσεως 1896. Στὸ πρῶτο τὸν ἔγραψε ὁ πατέρας του προφανῶς γιὰ νὰ καθυστερήσει τὴ στράτευσή του. 1919 Συνεργάζεται γιὰ πρώτη φορά, δίνοντας μιὰ μετάφραση, μὲ τὸ περιοδικὸ Ὁ Νουμᾶς, στὸ ὁποῖο θὰ δημοσιεύσει στὴ συνέχεια δικά του ποιήματα. Ἀποκτᾶ ἄδεια δικηγόρου ἀλλὰ δὲν καταφέρνει νὰ σταδιοδρομήσει ὡς τέτοιος. Κλείνει τὸ δικηγορικό του γραφεῖο ἐλλείψει πελατῶν. Ἐκδίδεται ἡ πρώτη του ποιητικὴ συλλογὴ μὲ τίτλο Ὁ πόνος τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν πραμάτων. Τὴν ἔστειλε καὶ στὸν Παλαμᾶ ποὺ τοῦ ἀπάντησε μὲ σχόλια κάθε ἄλλο παρὰ κολακευτικὰ (μεταξὺ ἄλλων: «ὁ τίτλος εἶναι πολὺ βαρὺς γιὰ ἕνα μὲ κάπως φτωχὸ περιεχόμενο βιβλίο»). Τὸν Μάρτιο στέλνει ἐξώδικο (ἴσως ἐν εἴδει φάρσας) στὸν Νουμᾶ, διαμαρτυρόμενος γιατὶ δὲν ἀνήγγειλαν τὴν ἔκδοση τῶν ποιημάτων του. Μὲ τὸν Ἄγη Λεβέντη ἐκδίδουν τὸν Σεπτέμβριο τὸ σατιρικὸ περιοδικὸ Ἡ Γάμπα. Κυκλοφοροῦν μόνο ἕξι τεύχη ἕως τὸν Ὀκτώβριο, ὅταν ἡ ἀστυνομία κατάσχει τὸν τίτλο. Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐπεισόδιο τὸ περιοδικὸ ἀναστέλλει τὴν κυκλοφορία του. Τὸν Νοέμβριο τοποθετεῖται στὴ Νομαρχία Θεσσαλονίκης ὡς Γραμματεὺς Α΄ τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. Συνεργάζεται γιὰ πρώτη φορὰ μὲ τὸ περιοδικὸ Λόγος τῆς Πόλης. 1920 Τὸν Φεβρουάριο στρατεύεται καὶ τὸν Μάϊο βραβεύεται στὸν «Φιλαδέλφειο Διαγωνισμὸ» γιὰ τὴν ἀνέκδοτη συλλογὴ Τραγούδια τῆς Πατρίδας, ὁρισμένα ποιήματα τῆς ὁποίας θὰ ἐνταχθοῦν στὰ Νηπενθῆ (1921) καὶ στὸ Ἐλεγεῖα και Σάτιρες (1927). Τρία ποιήματά του ἐμφανίζονται στὴν ἀνθολογία τοῦ Τέλλου Ἄγρα, Οἱ Νέοι. Τὸν Σεπτέμβριο ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴ στρατιωτικὴ θητεία γιὰ λόγους ὑγείας. Σὲ ὑπηρεσιακὴ ἔκθεσή του (21 Ἰανουαρίου) ὁ Νομάρχης Θεσσαλονίκης σημειώνει: «Κωνσταντῖνος Καρυωτάκης Γραμματεὺς α΄ τάξεως ἄμοιρος τῆς διοικητικῆς ὑπηρεσίας ὡς τὸ νῦν τὸ πρῶτον πρὸ τριμήνου διορισθεὶς ἔχων δὲ ἀνάγκην συνεχοῦς καθοδηγήσεως. Εὑρεθεὶς ἀποτόμως καὶ ἀπ’ εὐθείας εἰς ἀνωτέραν τῆς διοικήσεως βαθμίδα ἀδυνατεῖ ν’ ἀνταποκριθῇ πρὸς τὰ ἐκ τοῦ ἀξιώματός του ἀπορρέοντα καθήκοντα καίτοι ἐπιδεικνύει ζῆλον πρὸς ἐκμάθησιν καὶ προθυμίαν περὶ τοῦ ἐργάζεσθαι. Κατὰ τὰ λοιπὰ καλὸς καὶ ἐνάρετος». Τὸν Νοέμβριο τὸν μεταθέτουν στὴν Ἄρτα. Γιὰ μικρὸ διάστημα ἐκτελεῖ χρέη ἀναπληρωτῆ Νομάρχη. Δημοσιεύεται στὸ περιοδικὸ Λόγος τῆς Πόλης τὸ πρῶτο σημαντικὸ πεζό του μὲ τίτλο «Τὸ καύκαλο». Πιθανῶς αὐτὸ τὸ διάστημα ἀρχίζει νὰ παίρνει ναρκωτικά. 1921 Μαζὶ μὲ τὸν Σακελλαριάδη, καὶ σὲ μουσικὴ τοῦ ἐξαδέλφου του Θόδωρου Δ. Καρυωτάκη, ἀρχίζει νὰ γράφει τὴ θεατρικὴ ἐπιθεώρηση Πὲλ-Μέλ, ἡ ὁποία δὲν παίχτηκε ποτέ. Τὸ μετριότατο αὐτὸ κείμενο ἀνακοινώθηκε γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὸν Σακελλαριάδη στὸ περιοδικὸ Νέα Ἑστία (τχ. 320, 15 Ἀπριλίου 1940, σσ. 474-482). Ἀρχίζει νὰ συνεργάζεται μὲ τὸ περιοδικὸ Μοῦσα. Ἐκδίδεται ἡ ποιητική του συλλογὴ Νηπενθῆ τὸν Αὔγουστο. Παίρνει μετάθεση τὸν Σεπτέμβριο γιὰ τὴ Νομαρχία Κυκλάδων στὴ Σύρο καὶ τὸν Δεκέμβριο γιὰ τὴ Νομαρχία Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας στὴν Ἀθήνα. Ἀπολύεται ὁριστικὰ ἀπὸ τὸν στρατὸ στὶς 7 Ἰουνίου κριθεὶς ἀνίκανος ὡς «πάσχων ἐξ ἀνεπαρκείας τῆς μιτροειδοῦς». 1922 Γνωρίζει τὸν Ἀπρίλιο τὴν Μαρία Πολυδούρη ποὺ εἶναι ἐπίσης ὑπάλληλος στὴ Νομαρχία Ἀττικῆς (ἐκεῖνος εἶναι εἴκοσι ἕξι χρονῶν καὶ ἐκείνη εἴκοσι). Ἀνάμεσά τους ἀναπτύσσεται ἐρωτικὸ εἰδύλλιο. Ἡ Πολυδούρη ἀντιμετωπίζει τὴ σχέση μὲ ρομαντικὸ ἐνθουσιασμὸ καὶ ἀπελπισμένη ἐμμονή, ἐνῶ ὁ Καρυωτάκης ἀνταποκρίνεται συγκρατημένα ἕως ἐπιφυλακτικά. Ὅταν ἡ Πολυδούρη τοῦ προτείνει τὸν Ὀκτώβριο νὰ παντρευτοῦν αὐτὸς ἀρνεῖται, λέγοντας ὅτι πάσχει ἀπὸ ἀφροδίσιο νόσημα (σύφιλη). Ἡ Πολυδούρη φαίνεται νὰ πιστεύει ὅτι πρόκειται γιὰ εὔσχημη ἄρνηση καὶ ὄχι γιὰ πραγματικὸ γεγονός. Εἶναι πιθανὸ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ὁ Καρυωτάκης νὰ εἶχε ἐπανασυνδεθεῖ μὲ τὴν Ἄννα Σκορδύλη. Ἀρχίζει συνεργασία μὲ τὰ περιοδικὰ Ἕσπερος τῆς Σύρου καὶ Νέα Ζωὴ τῆς Ἀλεξάνδρειας. Δίνει ἐπιτυχεῖς ἐξετάσεις στὸν Ἄρειο Πάγο τὸν Αὔγουστο (βαθμολογεῖται μὲ «λίαν καλῶς»). 1923 Τὸν Ἀπρίλιο διορίζεται ἔκτακτος ὑπάλληλος τοῦ Ὑπουργείου Ὑγιεινῆς, Προνοίας καὶ Ἀντιλήψεως, ἀλλὰ παραιτεῖται τὸν Ἰούνιο γιὰ νὰ προαχθεῖ σὲ εἰσηγητὴ τῆς Νομαρχίας Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας. Τὸν Σεπτέμβριο διορίζεται στὴν Κεντρικὴ Ὑπηρεσία τοῦ Ὑπουργείου Ὑγιεινῆς, ἐνῶ τὸν Ὀκτώβριο παραιτεῖται ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν μὲ τὸν βαθμὸ τοῦ εἰσηγητῆ. Τὸν Νοέμβριο γίνεται Προϊστάμενος τοῦ Β΄ Γραφείου Ἐποπτείας Ἐγκαταστάσεως Προσφύγων. Ἀρχίζει ἐκδρομές, στὴν Ἀττικὴ καὶ σὲ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδας, μόνος του ἢ μὲ φίλους ἢ μὲ συλλόγους. Γίνεται ἰδιόρρυθμος καὶ κλείνεται στὸν ἑαυτό του. Ἡ Πολυδούρη μένει, τὴν ἄνοιξη καὶ τὸ καλοκαίρι, στὸ Μαρούσι καὶ προσπαθεῖ νὰ συνέλθει ἀπὸ τὴν ἀδενοπάθεια ποὺ τὴν ταλαιπωρεῖ καὶ ἀπὸ τὴν ὑπερβολικὴ σωματικὴ ἐξάντληση. Ἡ σχέση μὲ τὸν Καρυωτάκη ἔχει γίνει φιλική. 1924 Τὸν Φεβρουάριο τοποθετεῖται στὸ 2ο γραφεῖο τοῦ Τμήματος Προσωπικοῦ. Τὸν ἴδιο μήνα δημοσιεύει ποιήματα στὸ φιλόδοξο ἀλλὰ βραχύβιο περιοδικὸ νέων λογοτεχνῶν Ἐμεῖς, συμμετέχοντας στὴν ὁμάδα σύνταξης μαζὶ μὲ τοὺς Τέλλο Ἄγρα, Φῶτο Γιοφύλλη, Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, Ἰ. Μ. Παναγιωτόπουλο, Πέτρο Χάρη κ.ἄ. Τὴν ἄνοιξη ταξιδεύει στὴ Γερμανία (Βερολίνο, Λιψία), ἀφοῦ πρώτα ἐπισκεφθεῖ τὴν Ἰταλία (Νεάπολη, Ρώμη, Βενετία). Τὸν Αὔγουστο παίρνει ἀναρρωτικὴ ἄδεια ἑνὸς μηνός. Τὸν Ὀκτώβριο ἀπολύεται ἡ Πολυδούρη ἀπὸ τὴ Νομαρχία Ἀττικῆς «διὰ τὴν μὴ εὔορκον καὶ μὴ ἀκριβῆ ἐκπλήρωσιν τῶν ὑπηρεσιακῶν της καθηκόντων καὶ ἀναξιοπρεπῆ συμπεριφοράν». Ἀκόμη καὶ ἡ φιλική της σχέση μὲ τὸν Καρυωτάκη (μὲ ὅσα ἀντιφατικὰ καὶ τρικυμιώδη αἰσθήματα ὑπέκρυπτε) ὁδηγεῖται σὲ τραυματικὸ καὶ ὁριστικὸ χωρισμό. 1925 Τὸν Αὔγουστο ἐπισκέπτεται τὴ Σαντορίνη, μετὰ ἀπὸ τὴν ἔκρηξη τοῦ ἡφαιστείου. Τὸν Σεπτέμβριο τοποθετεῖται Γραμματέας τοῦ Ἰατροσυνεδρίου στὸ Τμῆμα Κοινωνικῆς Ὑγιεινῆς. Ψυχραίνεται μὲ τὸν Μιλτιάδη Μαλακάση. Ἡ Πολυδούρη ἀντιδρώντας παρορμητικά, ἀρραβωνιάζεται τὸν δικηγόρο Ἀριστοτέλη Γεωργίου, ἀλλὰ συνεχίζει νὰ τὴν βασανίζει ὁ χωρισμός της ἀπὸ τὸν Καρυωτάκη. 1926 Τὸν Ἰανουάριο καταργεῖται τὸ Ὑπουργεῖο Ὑγιεινῆς. Τὸν Φεβρουάριο τοποθετεῖται στὴ Διεύθυνση Ὑγιεινῆς τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν. Ἐπισκέπτεται, μαζὶ μὲ τὸν ἐξάδελφό του Θόδωρο τὸν Ρῶμο Φιλύρα στὸ Δρομοκαΐτειο. Τὸν Αὔγουστο ἐπανιδρύεται τὸ Ὑπουργεῖο Ὑγιεινῆς καὶ οἱ ὑπάλληλοι ἐπανέρχονται στὶς θέσεις τους. Παίρνει ἀναρρωτικὴ ἄδεια 45 ἡμερῶν καὶ ταξιδεύει στὴ Ρουμανία μὲ τὸν ἐξάδελφό του Θόδωρο. Τὸν Δεκέμβριο τοποθετεῖται στὸ Τμῆμα Ἀγαθοεργῶν Ἱδρυμάτων. Ἀρχίζει συνεργασία μὲ τὴν Κυριακὴ τοῦ Ἐλευθέρου Βήματος. Δυσαρέσκεια τῶν ἀνωτέρων του λόγω τῆς συνδικαλιστικῆς του δράσης. Ἡ Πολυδούρη πάει τὸν Δεκέμβριο στὸ Παρίσι, ἀφοῦ πρῶτα διαλύσει τὸν ἀρραβώνα της. 1927 Τὸν Μάϊο ἀρχίζει συνεργασία μὲ τὸ περιοδικὸ Νέα Ἑστία. Παρακολουθεῖ τὶς Δελφικὲς Ἑορτὲς καὶ δημοσιεύει τὶς θετικὲς ἐντυπώσεις του στὴ Νέα Ζωὴ τῆς Ἀλεξάνδρειας. Τὸν Νοέμβριο καλεῖται σὲ ἀπολογία ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία του, ἀλλὰ οἱ ἐξηγήσεις του δὲν κρίνονται ἐπαρκεῖς γιὰ τὴν ἀπόσειση τῆς κατηγορίας. Τὸν Δεκέμβριο ὁ ὑπουργὸς Μιχ. Κύρκος τοῦ ἐπιβάλλει πρόστιμο, γιὰ ἄγνωστο πειθαρχικὸ ἀδίκημα, ἴσο πρὸς τὸ ἥμισυ τοῦ μισθοῦ του καὶ τὸν μετακινεῖ στὸ Τμῆμα Λοιμωδῶν Νόσων. Τὸν ἴδιο μήνα κυκλοφορεῖ ἡ τελευταία του ποιητικὴ συλλογὴ Ἐλεγεῖα καὶ Σάτιρες. Ἡ Πολυδούρη, ταλαιπωρημένη ἀπὸ τὶς κακουχίες τῆς διαμονῆς στὸ Παρίσι, προσβάλλεται, στὰ τέλη τοῦ 1927, ἀπὸ φυματίωση. 1928 Τὸν Ἰανουάριο ἐκλέγεται Γενικὸς Γραμματέας τῆς Διοικητικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Ἑνώσεως Δημοσίων Ὑπαλλήλων Ἀθηνῶν. Ἀποσπᾶται στὴ Νομαρχία Πατρῶν. Μετέχει στὴν Οἰκονομικὴ Ἐπιτροπὴ τῆς Συνομοσπονδίας Δημοσίων Ὑπαλλήλων Ἑλλάδος, συνεργάζεται στὴ σύνταξη τῆς προγραμματικῆς προκήρυξης καὶ στὴ μελέτη ποὺ ἀντιδροῦσε στὶς περικοπὲς τοῦ μισθοῦ τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων στὸν Κρατικὸ Προϋπολογισμό. Τὸν Φεβρουάριο δημοσιεύει τὸ ἄρθρο «Ἀνάγκη χρηστότητος: Τὸ δημοσιοϋπαλληλικὸν ζήτημα». Παραιτεῖται ἀπὸ τὴ θέση τοῦ Γενικοῦ Γραμματέα τῆς ΕΔΥΑ. Μεταβαίνει στὴν Πάτρα στὴ νέα του ὑπηρεσία. Στέλνει ἀπαντητικὴ ἐπιστολὴ στὸ περιοδικὸ Ἑλληνικὰ Γράμματα ἀντιδρώντας σὲ ἀρνητικὴ κριτικὴ τοῦ Β. Ρώτα γιὰ τὸ Ἐλεγεῖα καὶ Σάτιρες. Τὸν Μάρτιο ὁ ὑπουργὸς Μιχ. Κύρκος τὸν τιμωρεῖ μὲ πρόστιμο ἴσο πρὸς τὶς ἀποδοχὲς δέκα ἡμερῶν, γιατὶ δὲν παρουσιάστηκε ἐμπρόθεσμα στὴν Πάτρα. Στὶς 4 Ἀπριλίου ἡ Πολυδούρη, ποὺ ἔχει ἤδη ἐπιστρέψει τὸν Μάρτιο ἀπὸ τὸ Παρίσι, εἰσάγεται στὸ νοσοκομεῖο «Σωτηρία» γιὰ θεραπεία, ἐνῶ ὁ Καρυωτάκης φτάνει στὶς 13 Ἀπριλίου στὸ Παρίσι, μὲ ἄδεια ἑνὸς μηνός, γιὰ σοβαρὲς ἰατρικὲς ἐξετάσεις. Μετὰ τὴν ἐπιστροφή του στὴν Ἀθήνα θὰ τὴν ἐπισκεφθεῖ στὴ «Σωτηρία» τὸν Ἰούνιο, προτοῦ ἀναχωρήσει γιὰ τὴν Πρέβεζα, ὅπου εἶχε μετατεθεῖ ἤδη τὸν Μάϊο. Ἡ συνάντηση, σύμφωνα μὲ τὴ μαρτυρία τοῦ εἰκοσάχρονου τότε Γιάννη Ρίτσου, ποὺ νοσηλευόταν γιὰ φυματίωση, ἐπίσης στὸ «Σωτηρία», καὶ εἶχε φιλικὲς σχέσεις μὲ τὴν Πολυδούρη, ἦταν ἀμήχανη καὶ τυπική. Μεταφράζει, μὲ ἀμοιβή, τὸ διήγημα «Ὁ Χαρτοπαίκτης» τοῦ E.T.A. Χόφμαν, γιὰ τὸ Περιοδικὸν τῆς Μεγάλης Ἑλληνικῆς Ἐγκυκλοπαιδείας. Φθάνει στὴν Πρέβεζα στὶς 18 Ἰουνίου περιμένοντας νὰ τοποθετηθεῖ σύντομα στὴν Ἀθήνα. Ὁλοκληρώνει τὰ ποιήματα «Αἰσιοδοξία», «Ὅταν κατέβουμε…», «Πρέβεζα», γράφει ἴσως τότε τὰ κείμενα «Ἡ ζωή του» καὶ «Κάθαρσις» καὶ καθαρογράφει πέντε ἀκόμη πεζά του. Στὶς 21 Ἰουλίου 1928, ἔχοντας ἐπιχειρήσει χωρὶς ἐπιτυχία νὰ πνιγεῖ στὴ θάλασσα, αὐτοκτονεῖ μὲ πιστόλι, στὴν παραλιακὴ τοποθεσία Ἅγιος Σπυρίδων τῆς Πρέβεζας, σὲ ἡλικία τριάντα δύο ἐτῶν. Γιὰ τὴ σύνταξη τοῦ Χρονολογίου χρησιμοποιήθηκε ἡ σχετικὴ βιβλιογραφία, κυρίως ὅμως τὰ ἑξῆς: α) Χαρ. Σακελλαριάδης, Ἅπαντα. Ἔμμετρα καὶ Πεζά, Ἀθήνα 1938. β) Κ. Χωρεάνθης, «Χρονολόγιο Κ. Γ. Καρυωτάκη», περ. Διαβάζω, ἀφιέρωμα στὸν Καρυωτάκη (τχ. 157, 17 Δεκεμβρίου 1986, σσ. 40-44). γ) Συνοπτικὸ χρονολόγιο στὸ ἀφιέρωμα γιὰ τὸν Καρυωτάκη τοῦ περ. Λέξη (τχ. 79-80, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1988, σσ. 804-807). δ) Γ.Π. Σαββίδης - Ν.Μ. Χατζηδάκη - Μ. Μητσοῦ, Χρονογραφία Κ.Γ. Καρυωτάκη (1896-1928), ΜΙΕΤ, Ἀθήνα 1989. Σημαντικὴ ὑπῆρξε ἡ συνεισφορὰ τοῦ σκηνοθέτη Τάσου Ψαρρᾶ ὁ ὁποῖος ἔθεσε στὴ διάθεσή μου ὁρισμένα ἔγγραφα σχετικὰ μὲ τὴ στρατιωτικὴ θητεία καὶ τὸν υπηρεσιακὸ φάκελο τοῦ Καρυωτάκη.

Σύνδεση