Η άρνηση της συνέχειας: 7η Οκτωβρίου και Ολοκαύτωμα

1. Ο Όμερ Μπαρτόβ και άλλοι ιστορικοί επαναλαμβάνουν εν είδει δόγματος τον ισχυρισμό ότι οι δολοφονίες της Χαμάς δεν έχουν καμία σχέση με το Ολοκαύτωμα. Στρέφονται με αυτόν τον τρόπο ενάντια στο προφανές. Οι ιδεολογικές, ιστορικές και σημειολογικές σχέσεις που συνδέουν τον αντισημιτισμό της Χαμάς με εκείνον των Ναζί και η ακαδημαϊκή βιβλιογραφία που αποδεικνύει αυτή τη σχέση μπορούν πλέον να αγνοηθούν μόνον από όσους εσκεμμένα επιλέγουν να τις αγνοήσουν. Από την 7η Οκτωβρίου και εντεύθεν δεν μπορεί πια να διαχωρισθεί η ιστορία του Ολοκαυτώματος από το σήμερα. Εβραίοι που είναι εξαναγκασμένοι να παριστάνουν τους νεκρούς ανάμεσα σε βουνά από πτώματα, μητέρες που κρατάνε κλειστό το στόμα των μωρών για να μην τους ανακαλύψουν, φυλακισμένοι που εξαναγκάζονται να παραδώσουν σε δολοφόνους τους γείτονές τους, άνθρωποι που βιάζονται, βασανίζονται και καίγονται ζωντανοί: οι θηριωδίες της 7ης Οκτωβρίου θυμίζουν αναντίρρητα τον ναζισμό. Και υπάρχουν πράγματι πτυχές της συνέχειας, που συνδέουν την αντιεβραϊκή τρομοκρατία των ειδικών μονάδων των SS (Einsatzgruppen) με εκείνη της Χαμάς. Μία από αυτές τις πτυχές έχει σχέση με τη γνώση για το Ολοκαύτωμα. Ενώ για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας η εξόντωση των έξι εκατομμυρίων Εβραίων ήταν ένα γιγάντιο έγκλημα, εξακολουθούσαν να υπάρχουν ανάμεσα στους ισλαμιστές και εκείνοι που έβλεπαν στην εξόντωση των Εβραίων μία λαμπρή προσφορά των Ναζί που θα πρέπει να επαναληφθεί ή να ολοκληρωθεί. Ένα εξέχον παράδειγμα αποτελεί ο ιεροκήρυκας Γιουσούφ αλ-Καραντάουι που πέθανε το 2022. Ήταν ο πιο σημαντικός και πιο λαοφιλής ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, εκείνης ακριβώς της οργάνωσης που η Χαμάς θεωρεί ότι αποτελεί το παλαιστινιακό της παρακλάδι. Ιδού τα λόγια που απηύθυνε αρχές του 2009 στα εκατομμύρια των θεατών του τηλεοπτικού σταθμού Al-Jazeera: «Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας ο Αλλάχ επέβαλε [στους Εβραίους] άτομα που τους τιμωρούσαν για την διαφθορά τους. Η τελευταία τιμωρία επιβλήθηκε από τον Χίτλερ, που κατάφερε να τους βάλει στη θέση τους. Αυτό αποτέλεσε μια θεϊκή τιμωρία. Με τη θέληση του Αλλάχ η επόμενη τιμωρία θα έρθει από τα χέρια [ημών] των πιστών».[1] Οι Εβραίοι προκάλεσαν με δική τους ευθύνη («διαφθορά») το Ολοκαύτωμα, υποστηρίζει εδώ ο Καραντάουι. Ωστόσο όμως μόνον ο Χίτλερ κατόρθωσε να τους τιμωρήσει. Και ακόμη περισσότερο: η εξόντωση των εκατομμυρίων αποτέλεσε μια «θεϊκή τιμωρία». Όμως αυτή δεν αρκεί. Είναι αναγκαία μια ακόμη τιμωρία, αυτή τη φορά από τους μουσουλμάνους. Kαι έτσι ο Καραντάουι προανήγγειλε στα σοβαρά ένα νέο Ολοκαύτωμα και το τέλος του Ισραήλ: ως θρησκευτική αποστολή και ως εντολή του Αλλάχ. Οι τρομοκράτες της Χαμάς το κατάλαβαν. Μια άλλη πτυχή της συνέχειας έχει σχέση με την ιδιαίτερη ιστορία της ιδεολογίας της Χαμάς. Η κεντρική της οργάνωση, η Μουσουλμανική Αδελφότητα, είχε ήδη λάβει χρήματα από τους Ναζί την δεκαετία του ’30. Πράκτορες των Ναζί πήραν υπό την προστασία τους το ηγετικό προσωπικό της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και οργάνωσαν κοινά εκπαιδευτικά απογεύματα για το «Εβραϊκό Ζήτημα». Μετά από δεκαετίες η σπορά αυτών των ιδεών έφερε καρπούς. Έτσι, στο καταστατικό της Χαμάς του 1988 που εξακολουθεί να ισχύει, «οι Εβραίοι» ανακηρύσσονται σε παγκόσμιο εχθρό και υπεύθυνοι της πυροδότησης των δύο παγκοσμίων πολέμων, ενώ τα [πλαστά] Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών παρουσιάζονται ως απόδειξη της εβραϊκής συμπεριφοράς. Εδώ στο άρθρο 7 δηλώνεται: «Η Ημέρα της Κρίσης δεν θα έρθει έως ότου πολεμήσουν οι Μουσουλμάνοι με τους Εβραίους και τους εξοντώσουν».[2] Σε αυτό το πρόγραμμα ταιριάζουν τα ευρήματα που έκαναν οι ισραηλινοί στρατιώτες στην Λωρίδα της Γάζας, όπως για παράδειγμα το βιβλίο του συνιδρυτή της Χαμάς Μαχμούντ-αλ-Ζαχάρ με τον τίτλο Το Τέλος των Εβραίων, το οποίο εκθειάζει το Ολοκαύτωμα και επιπλέον κάνει έκκληση να το ολοκληρώσουν.[3] Ένα άλλο εύρημα ήταν αραβικές εκδόσεις του Mein Kampf (Ο Αγών μου), βιβλίο το οποίο πρόσφατα βρισκόταν στην έκτη θέση των παλαιστινιακών μπεστ σέλλερ.[4] Στις 7 Οκτωβρίου οι φανατικοί, ντοπαρισμένοι από όλα αυτά προχώρησαν στη δράση. Ήθελαν το «Τέλος των Εβραίων» και εάν δεν είχαν επέμβει οι Ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις θα συνέχιζαν να οργιάζουν. Το γεγονός ότι αυτές οι νέες μαζικές δολοφονίες Εβραίων γυναικών και ανδρών δεν κατέστη δυνατόν να εμποδιστούν, φανερώνει την αποτυχία των Ισραηλινών και του Δυτικού κόσμου. Θα μπορούσε να γίνει λόγος για μια αποτυχία της παγκόσμιας κοινότητας: παρ’ όλο που ήταν γνωστό το γενοκτονικό πρόγραμμα της Χαμάς από το 1988 στον αραβικό κόσμο και από το 2002 και στον γερμανόφωνο χώρο. Είναι εγκληματικό το ότι δεν το πήραν στα σοβαρά. Και τι συνέβη στη συνέχεια; Πώς αντέδρασαν η παγκόσμια κοινή γνώμη και η Δύση στην 7η Οκτωβρίου με βάση την εμπειρία του Ολοκαυτώματος και τα σαράντα χρόνια εκπαιδευτικής ενασχόλησης με το Ολοκαύτωμα (“Holocaust-Education”); Μέχρι σήμερα η πλειονότητα του μη-εβραϊκού κόσμου αρνείται συμπαράσταση και αλληλεγγύη στους χτυπημένους από την τρομοκρατία Εβραίους. Έτσι –όπως ήδη το 1938– αφήνει τους Εβραίους στο έλεος της τύχης τους. Τον Ιούλιο του 1938 τριάντα ένα από τα τριάντα δύο κράτη που είχαν λάβει μέρος στη Διάσκεψη του Εβιάν αρνήθηκαν να δεχθούν Εβραίους πρόσφυγες από την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και την Αυστρία που είχαν καταλάβει οι Ναζί. Μόνον η Δομινικανή Δημοκρατία ήταν πρόθυμη να τους δεχθεί. 85 χρόνια αργότερα ελάχιστα νιώθει κανείς να υπάρχει συμπόνια με τους Εβραίους που βρίσκονται σε παγκόσμιο επίπεδο αντιμέτωποι με μία μαζική άνοδο αντισημιτικής εχθροπάθειας. Επιπλέον δεν μπορεί να γίνει λόγος περί περίσκεψης και σοβαρής διεθνούς ενασχόλησης για το ζήτημα τι στην πραγματικότητα συνέβη ξαφνικά στις 7 Οκτωβρίου και πώς μπορεί να εξηγηθεί και να εμποδιστεί στο μέλλον το μίσος για τις γυναίκες και τους Εβραίους που ήρθε στο φως με αυτά τα συμβάντα. Και μπορεί βέβαια ερευνητές του Ολοκαυτώματος να έχουν γράψει πολλά για τον αντισημιτισμό που συνδέεται με την εξόντωση των Εβραίων. Μετά την 7η Οκτωβρίου όμως αυτή η γνώση ως ένα μεγάλο βαθμό πήγε χαμένη: το Καταστατικό της Χαμάς δεν έπαιξε απολύτως κανένα ρόλο στις έντονες συζητήσεις που ακολούθησαν. Έτσι, αυτό που Εβραίοι σε όλο τον κόσμο ένιωσαν ως μια υπαρξιακά δραματική τομή, αντιμετωπίσθηκε σε πανεπιστήμια και κυβερνήσεις του Δυτικού κόσμου ως ένα απλό επεισόδιο: έτσι συνέχισαν τη ζωή τους σαν να μην συνέβη τίποτε. Ταυτόχρονα οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς το Ισραήλ που έλαβαν χώρα αρχικά, μέσα σε ελάχιστο χρόνο μεταβλήθηκαν σε εκστρατείες εκδηλώσεων εναντίον του. Σχεδόν παντού η ευθύνη για την τρομοκρατία της Χαμάς αποδόθηκε στο Ισραήλ και με τον τρόπο αυτό στους Εβραίους, ενώ το μακελειό ερμηνεύτηκε ως απάντηση στα 56 χρόνια «κατοχής». Δυστυχώς σε αυτές τις στρατηγικές αποενοχοποίησης της Χαμάς συμμετείχαν και συμμετέχουν και διαπρεπείς ερευνητές του Ολοκαυτώματος, ενισχύοντας έτσι σε παγκόσμιο επίπεδο τον αντισημιτισμό. Καθηγητές, οι οποίοι στην πραγματικότητα όφειλαν να έχουν καλύτερη γνώση. Σ’ αυτούς ανήκει ο Όμερ Μπαρτόβ, καθηγητής Μελετών για το Ολοκαύτωμα και την Γενοκτονία στο Πανεπιστήμιο Μπράουν, Πρόβιντενς, Ρόουντ Άιλαντ στις ΗΠΑ. 2. Ευθύνη του Ισραήλ; Όταν ρωτήθηκε ο Μπαρτόβ σε μια συνέντευξη με την γερμανική εφημερίδα Frankfurter Rundschau για τα αίτια της σφαγής της 7ης Οκτωβρίου, θεώρησε ως μοναδικό υπεύθυνο για τη σφαγή την πολιτική του Ισραήλ και την «καταπίεση εκατομμυρίων Παλαιστινίων» που οδήγησε από την πλευρά των θυμάτων «στη βία, τον θυμό και τη δίψα για εκδίκηση». Υποστήριξε ότι η επίθεση της Χαμάς πρέπει γι’ αυτό να θεωρηθεί «ως προσπάθεια να στρέψει την προσοχή στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης των Παλαιστινίων».[5] Αυτή η ερμηνεία φαίνεται από μια πρώτη ματιά ευλογοφανής, ωστόσο δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Πρώτον, διότι παραγνωρίζει τις μεθόδους δράσης και επομένως και τα κίνητρα της Χαμάς: Η 7η Οκτωβρίου δεν ήταν καμία αυθόρμητη εκδήλωση εκδίκησης και οργής. Ήταν ένα στρατηγικό χτύπημα που προετοιμαζόταν σχολαστικά επί μήνες. Οι ηγέτες της Χαμάς παραδέχονται ανοικτά ότι ο τρόπος δράσης τους δεν πρόκειται να μετριάσει ποσώς την «απελπιστική κατάσταση των Παλαιστινίων». Αντίθετα επωφελούνται πλήρως από την καταστροφή στην Λωρίδα της Γάζας, διότι έτσι μπορούν να στηλιτεύουν πιο αποτελεσματικά το Ισραήλ και να αφοσιωθούν καλύτερα στον πραγματικό στόχο που είναι η εξόντωση του Ισραήλ και των Εβραίων. Δεύτερον, η σφαγή δεν αποτέλεσε απάντηση σε προκλήσεις των Ισραηλινών. Η χώρα τους είχε προσπαθήσει τους προηγούμενους μήνες και χρόνια να σταθεροποιήσει την κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας και να βελτιώσει το επίπεδο ζωής των κατοίκων της. Για τον λόγο αυτόν επί πολλά χρόνια οι κυβερνήσεις του Ισραήλ ανέχονταν τη ροή χρημάτων από το Κατάρ στη Χαμάς. Γι’ αυτό επίσης επέτρεπαν σε δεκάδες χιλιάδες κατοίκους της Γάζας να κερδίζουν στο Ισραήλ τα προς το ζην. Η ελπίδα για σταθερότητα που συνδεόταν με αυτά αποδείχθηκε όμως ψευδαίσθηση. Την 7η Οκτωβρίου εισέπραξαν την φρικιαστική απόδειξη. Τρίτον, το μίσος της Χαμάς για τους Εβραίους που αναθερμαίνεται από θρησκευτικές πεποιθήσεις δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αντίδραση στην πολιτική του Ισραήλ, για τον λόγο ότι είχε ήδη διατυπωθεί στη δεκαετία του 1930 από τις ομάδες προδρόμους της Χαμάς και είχε αναπτυχθεί παραπέρα. Πρόκειται για ένα μίσος που είχε ενισχυθεί από τον εθνικοσοσιαλισμό, είχε προηγηθεί της ίδρυσης του Ισραήλ και αποτελούσε διαρκώς περισσότερο την αιτία της βίας παρά αντίδραση σ’ αυτήν. Αυτό το μίσος κατευθύνεται εναντίον όλων των Εβραίων, ανεξάρτητα από το πόσο πολύ προσπαθούν για μια αμοιβαία συμφωνία με τους Παλαιστίνιους, πράγμα που ήταν η περίπτωση πολλών από αυτούς που σφαγιάστηκαν την 7η Οκτωβρίου, και στρέφεται ενάντια σε οτιδήποτε κάνει το Ισραήλ. Τέταρτον, η έρευνα συμφωνεί ότι ο αντισημιτισμός είναι ένα φάντασμα που δεν έχει καμία σχέση με τους πραγματικά υπάρχοντες Εβραίους ή με την κριτική στις δράσεις τους. Ο Μπαρτόβ αγνοεί αυτό το γεγονός, όταν στη συνέντευξη που αναφέραμε δηλώνει ότι ο αντισημιτισμός αντιστρατεύεται την καθιερωμένη λογική της αιτίας και του αποτελέσματος. Όπως για την εξόντωση των έξι εκατομμυρίων Εβραίων δεν υπήρχε καμία ευλογοφανής αιτία, δεν υπήρχε εξίσου κανένας αληθοφανής λόγος και για τα πογκρόμ που ακολούθησαν τις κατηγορίες κατά των Εβραίων για δήθεν τελετουργικές δολοφονίες ή για τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου: εδώ ήταν και τίθεται επί το έργον καθαρό μίσος και η πιο κακοήθης από όλες τις ιδεολογίες. 3. Θέμα ταμπού το Ολοκαύτωμα Ο Όμερ Μπαρτόβ ήδη στη συνέντευξη που αναφέραμε προηγουμένως και την οποία δημοσίευσε η εφημερίδα Frankfurter Rundschau μόλις μια εβδομάδα μετά τη σφαγή, άσκησε κριτική σε όλες τις προσπάθειες να συσχετιστεί η τρομοκρατία της Χαμάς με το Ολοκαύτωμα και τις χαρακτήρισε ως «παραπλανητικές» και «καθοδηγούμενες από ιδεολογικά κίνητρα». Ένα μήνα αργότερα δημοσίευσε μαζί με τους Κρίστοφερ Ρ. Μπράουνινγκ, Μάικλ Ρόθμπεργκ και Ά. Ντερκ Μόζες καθώς και άλλους δώδεκα συναδέλφους τους μία «Ανοικτή Επιστολή για την κατάχρηση της μνήμης του Ολοκαυτώματος». Εδώ οι υπογράφοντες, ανάμεσα στους οποίους και η Διευθύντρια του «Κέντρου για την Έρευνα του Αντισημιτισμού» στο Βερολίνο, Στεφανί Σύλερ-Σπρινγκόρουμ, στρέφονται όχι μόνον κατά της κατάχρησης της μνήμης, η οποία υπάρχει και στην οποία πρέπει να ασκηθεί κριτική. Επιπλέον απορρίπτουν κάθε αναφορά στο Ολοκαύτωμα στην προσπάθεια της κατανόησης των αιτίων της πρόσφατης σφαγής. Η ανοικτή επιστολή τους αναφέρει μεν ότι η 7η Οκτωβρίου θύμισε σε πολλούς Εβραίους αυτό το γεγονός, αλλά και πογκρόμ άλλων εποχών. Ταυτόχρονα όμως απορρίπτει με σφοδρότητα αυτόν τον συνειρμό: «Η επίκληση της ιστορικής πραγματικότητας του Ολοκαυτώματος εμποδίζει την κατανόηση του αντισημιτισμού που αντιμετωπίζουν σήμερα οι Εβραίοι, και διαστρεβλώνει με επικίνδυνα λανθασμένο τρόπο τις αιτίες της βίας στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη».[6] Αυτό το κεντρικό μήνυμα της Ανοικτής Επιστολής είναι άξιο προσοχής από πολλές επόψεις. Υποδηλώνει αφενός ότι ο αντισημιτισμός στον οποίο «σήμερα» είναι εκτεθειμένοι οι Εβραίοι, έχει ελάχιστα ή δεν έχει απολύτως τίποτε κοινό με το μίσος ενάντια στους Εβραίους που βρήκε το αποκορύφωμά του στο Ολοκαύτωμα. Αυτό είναι λάθος, όπως έχουμε ήδη πει. Τις ιδεολογικές, ιστορικές και σημασιολογικές σχέσεις που συνδέουν τον αντισημιτισμό της Χαμάς με εκείνον των Ναζί και την επιστημονική βιβλιογραφία που αποδεικνύει αυτή τη σχέση μπορεί στο μεταξύ να παραβλέψει μόνον εκείνος που θέλει οπωσδήποτε να τις παραβλέψει. Στιγμιότυπα οθόνης από το γενοκτονικό κήρυγμα του ηγέτη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Γιουσούφ αλ-Καραντάουι στις 28 Ιανουαρίου 2009 προς τα εκατομμύρια των ισλαμιστών μέσω του Al-Jazeera. Όνειρό τους να ολοκληρώσουν το έργο του Χίτλερ, την εξόντωση των Εβραίων. Αγγλικοί υπότιτλοι: Middle East Media Research Institute (MEMRI). Όποιος αποκρύπτει αυτό το θέμα, όχι μόνον καθιστά το Ισραήλ αποκλειστικά υπεύθυνο για το μίσος εναντίον των Εβραίων στον αραβικό κόσμο, αλλά και το υποβαθμίζει με το να εξυπονοεί ότι ενυπάρχει σ’ αυτό ένα εξίσου ορθολογικό κίνητρο. Ένα παράδειγμα γι’ αυτήν την υποβάθμιση έδωσε ήδη το 2010 ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Μαρκ Λυντς. Ο Λυντς στο πλαίσιο μιας βιβλιοκριτικής στο φημισμένο περιοδικό Foreign Affairs αναφέρθηκε στον Καραντάουι, τον οποίο εκθειάζει ως «μια μορφή για την προώθηση των μη βίαιων ισλαμιστών». Βέβαια ο Καραντάουι, όπως παραδέχεται, «διάκειται φυσικά εχθρικά απέναντι στο Ισραήλ». Σ’ αυτό το πλαίσιο ο Λυντς παρέπεμψε επίσης στην προαναφερθείσα ομιλία του Καραντάουι στην οποία αυτός χαρακτήρισε το Ολοκαύτωμα ως μια «θεϊκή τιμωρία» και δήλωσε: «Έτσι, με τη θέληση του Αλλάχ, θα ακολουθήσει η επόμενη τιμωρία από την πλευρά των πιστών». Για τον Λυντς αυτή η απειλή δεν αποτελούσε αντισημιτισμό, αλλά απλά έκφραση κριτικής στο Ισραήλ. Όμως ο Πωλ Μπέρμαν, συγγραφέας του βιβλίου για το οποίο έγραψε την κριτική ο Λυντς, δεν συμφωνούσε με αυτή την άποψή του: «O Λυντς κρύβεται πίσω από ευφημισμούς, σ’ αυτήν την περίπτωση με τη διατύπωσή του “εχθρικό απέναντι στο Ισραήλ”, αν και στην πραγματικότητα εννοεί “χιτλερικό”», έγραψε ο Μπέρμαν στο επόμενο τεύχος του Foreign Affairs. Ο Λυντς όμως δεν ήθελε ν’ ακούσει τίποτα για τη θέση, ότι θα μπορούσε ο ίδιος να απέδιδε με την έννοια «εχθρικό» την έννοια «χιτλερικό». Αντίθετα στην απάντησή του επιβεβαίωσε την πλάνη του: ο Καραντάουι με τη δήλωσή του για το Ολοκαύτωμα «εξέφρασε μιαν ακραία εχθρική άποψη για το Ισραήλ».[7] Αντίθετα με κάθε αποδεικτικό στοιχείο, ο Λυντς, όπως πολλοί από τους συναδέλφους του, υπερασπίζεται εδώ το δόγμα της ασυνέχειας – δηλαδή τη θέση ότι δεν υπάρχει κανενός είδους σχέση ανάμεσα στο μίσος του Χίτλερ για τους Εβραίους και το ισλαμιστικό μίσος κατά του Ισραήλ. Εσφαλμένες κρίσεις αυτού του είδους συνέβαλαν και συμβάλλουν σημαντικά στο ότι υποτιμήθηκε το αδιάλλακτο μίσος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και της Χαμάς κατά των Εβραίων και έγινε δυνατή η τραγωδία της 7ης Οκτωβρίου. Επιστρέφουμε στην ανοικτή επιστολή του Μπαρτόβ και των άλλων. Η επίκληση της ιστορικής πραγματικότητας του Ολοκαυτώματος, σημειώνουν στη συνέχεια, «διαστρεβλώνει με επικίνδυνα λανθασμένο τρόπο τις αιτίες της βίας στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη». Δηλαδή υπάρχει ένας «κίνδυνος», όταν συσχετίζεται η γνώση μας για το Ολοκαύτωμα με την 7η Οκτωβρίου; Και για ποιον κίνδυνο πρόκειται; Το συγκείμενο της ανοικτής επιστολής δίνει τις σχετικές πληροφορίες. Ενώ η σφαγή της Χαμάς επανειλημμένα υποβαθμίζεται ως «τρέχουσα κρίση» (“current crisis”), οι υπογράφοντες κατηγορούν μόνο το Ισραήλ για «βαρβαρότητες», θεωρώντας την 75χρονη ιστορία του ως υπεύθυνη για τον «φαύλο κύκλο της βίας». «Δεν υπάρχει καμία στρατιωτική λύση στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη», έγραψαν λίγες εβδομάδες μετά την 7η Οκτωβρίου, χωρίς να μας πουν πώς θα μπορούσε να μπει ένα τέλος με μη στρατιωτικά μέσα στη δολοφονική φρενίτιδα της Χαμάς. Προφανώς βρίσκουν τη μνήμη του Ολοκαυτώματος όχι μόνον λανθασμένη, αλλά και «επικίνδυνα λανθασμένη», διότι αυτή η στάση υποσκάπτει τη διχοτομία μεταξύ σιωνιστικής δολιότητας από την μια πλευρά και παλαιστινιακής αθωότητας από την άλλη. Φυσικά υπάρχουν πολλοί σοβαροί λόγοι για να ασκηθεί κριτική στην πολιτική του Νετανιάχου και τον τρόπο που διεξάγει σήμερα τον πόλεμο. Ωστόσο αυτή η κριτική είναι άδικη, όταν συστηματικά αγνοεί όλες εκείνες τις δυνάμεις που θέλουν την καταστροφή του Ισραήλ. Όμως περί αυτού πρόκειται στη συγκεκριμένη ανοικτή επιστολή. Στις 8 Δεκεμβρίου 2023 οι Τζέφρι Χερφ και Νόρμαν Τζ. Γ. Γκόντα δημοσίευσαν μία απάντηση, συνυπογραφόμενη από άλλους 31 επιστήμονες, που καταρρίπτει την κατηγορία της κατάχρησης του Ολοκαυτώματος. Χαρακτηρίζουν τα συμβάντα της 7ης Οκτωβρίου ως την «μεγαλύτερη μαζική δολοφονία Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα» και τονίζουν ότι υπάρχει ιδεολογική «σύνδεση του Ναζισμού και της Χαμάς». Αναφέρονται στη «χαρακτηριστική μορφή του ισλαμιστικού μίσους κατά των Εβραίων», «η οποία εμφανίσθηκε τη δεκαετία του ’30 με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα» και τονίζουν ότι παρ’ όλο που «δεν ενστερνίζεται όλος ο αραβικός μουσουλμανικός κόσμος αυτό το μίγμα ισλαμιστικού και ευρωπαϊκού μίσους κατά των Εβραίων, εκείνο επισκιάζει την ύπαρξη ενός εβραϊκού κράτους στη Μέση Ανατολή». Επικρίνουν την αντισιωνιστική κατεύθυνση του άρθρου του Μπαρτόβ και καταλήγουν ζητώντας «μια μεθοδική εξέταση των σχέσεων μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος στη δικτατορία της Χαμάς και τις δράσεις της».[8] Σε μια σύντομη ανταπάντηση η προαναφερθείσα ομάδα απέρριψε αυτές τις ενστάσεις και επαναβεβαίωσε τη θέση της.[9] 4. Η αποτυχία της εκπαίδευσης σχετικά με το Ολοκαύτωμα Όταν ο Μπαρτόβ και οι συνυπογράφοντες το κείμενό του απορρίπτουν με τέτοια σφοδρότητα κάθε συνειρμό με την Σοά, τότε το βάζουν στα πόδια μπροστά στην πραγματικότητα: από την 7η Οκτωβρίου και μετά δεν είναι δυνατόν να διαχωριστεί η ιστορία του Ολοκαυτώματος από το σήμερα. Οι μήνες μετά τη μαζική σφαγή έκαναν φανερή την αποτυχία τής μέχρι σήμερα Δυτικής εκπαίδευσης σχετικά με το Ολοκαύτωμα. Η εκπαίδευση αυτή δεν ήθελε να γνωρίζει κάτι από τις επιπτώσεις της ναζιστικής ιδεολογίας στον μουσουλμανικό κόσμο. Τον Νοέμβριο του 2023 το παραδέχθηκε ο Ντάνι Νταγιάν, πρόεδρος του Yad Vashem: «Εμείς στο Γιαντ Βασέμ είμαστε ειδικοί στην ιδεολογία των Ναζί, όχι στη βάρβαρη ιδεολογία της Χαμάς. Αυτή δεν την ερευνήσαμε».[10] Και φθάνουμε στο τέλος. Για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις νέες προκλήσεις, πρέπει μελλοντικά κάθε εκδήλωση μνήμης για το Ολοκαύτωμα να είναι μια εκδήλωση μνήμης για τον αντισημιτισμό ο οποίος δεν θεωρεί πλέον ταμπού το γενοκτονικό μίσος κατά των Εβραίων που συνεχίζει να ζει μετά το Άουσβιτς και στην Εγγύς Ανατολή. Ταυτόχρονα θα έπρεπε ο αγώνας κατά του αντισημιτισμού να διεξάγεται πάντα με σκοπό τη γνώση σχετικά με το Ολοκαύτωμα, όπου δεν πρόκειται μόνον για την μοναδικότητα του εγκλήματος, αλλά και για τη μοναδικότητα του μίσους η οποία το κατέστησε δυνατό. Όμως οι πραγματικοί πρωταγωνιστές αυτού του μίσους έχουν σήμερα την έδρα τους στην Τεχεράνη. Γι’ αυτούς η εν λόγω σφαγή ήταν απλά μια πρόγευση αυτού που πρόκειται να ακολουθήσει. 5 Αυγούστου 2024 © 2024 Matthias Küntzel — Μετάφραση: Πέρσα Ζέρη [1] MEMRI (Middle East Media Research Institute), #2005, 28 Ιανουαρίου 2009 (βλ. https://tinyurl.com/52rk87mk). Ο Καραντάουι δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση, όπως αποδεικνύει με έμφαση η μελέτη των Meir Litvak και Esther Webman, From Empathy to Denial. Arab Responses to the Holocaust, London 2009. [2] Βλ. την ελληνική μετάφραση του Καταστατικού της ισλαμιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης: «Το Mein Kampf της Χαμάς», The Athens Review of Books, τχ. 158, Φεβρουάριος 2024. (Σ.τ.μ.). [3] Ο Πρόεδρος Ισαάκ Χέρτσογκ στη Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια παρουσιάζει αντισημιτικά κείμενα που βρέθηκαν στη Γάζα, 17 Φεβρουαρίου 2024. [4] Δεν χρειάζεται να απολογούμαστε: η Χαμάς είναι πράγματι οι “Νέοι Ναζί” (“New Nazis”), στο Jewish News Syndicate, 6 Μαρτίου 2024. [5] Ούλριχ Ζάιντλερ (Ulrich Seidler), ερευνητής των γενοκτονιών σχετικά με την επίθεση της Χαμάς: “Netanjahu hat den Wind gesät” [“Ο Νετανιάχου έσπειρε ανέμους”], σε: Frankfurter Rundschau, 16 Οκτωβρίου 2023. [6] “Open Letter on the Misuse of Holocaust Memory”, στο The New York Review of Books, 20 Νοεμβρίου 2023. Την επιστολή εκτός από τους πέντε προαναφερθέντες υπέγραψαν και οι Karyn Ball, Jane Kaplan, Alon Confino, Deborah Dwork, David Feldman, Amos Goldberg, Atina Grossmann, John-Paul Himka, Marianne Hirsch, Raz Segal και Barry Trachtenberg. [7] Marc Lynch, “Veiled Truths: The Rise of Political Islam and the West”, σε: Foreign Affairs, Ιούλιος-Αύγουστος 2010, καθώς και Paul Berman, “Islamism, Unveiled and Marc Lynch”, “Lynch Replies”, στο Foreign Affairs, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2010. [8] Jeffrey Herf, Norman J. W. Goda, και 31 άλλοι επιστήμονες, “An Open Letter on Hamas, Antisemitism, and Holocaust Memory”, στο The New York Review of Books, 8 Δεκεμβρίου 2023. Οι 31 υπογράφοντες είναι: Joseph Bendersky, Russell A. Berman, Paul Berman, Richard Breitman, Magnus Bretchken, Martin Cüppers, Havi Dreifuss, Ingo Elbe, Tuva Friling, Sander Gilman, Stephan Grigat, Susannah Heschel, David Hirsh, Günther Jikeli, Martin Kramer, Matthias Küntzel, Meir Litvak, Dan Michman, Joanna B. Michlic, Benny Morris, Cary Nelson, Bill Niven, Alvin Rosenfeld, Gavriel Rosenfeld, Roni Stauber, Norman A. Stillman, Karin Stögner, Izabella Tabarovsky, James Wald, Thomas Weber und Elhanan Yakira. [9] Ό.π. [10] Detlef David Kauschke, “Nie wieder ist jetzt” [“Το ποτέ ξανά είναι τώρα”], σε Jüdische Allgemeine, 9 Νοεμβρίου 2023.

Η άρνηση της συνέχειας: 7η Οκτωβρίου και Ολοκαύτωμα

Σύνδεση