Ναζιστική ιδεολογία και Αραβικός κόσμος

Πιστεύω με όλες μου τις δυνάμεις ότι με τον ίδιο τρόπο που τα άστρα επηρεάζουν τις μοίρες, αυτός ο πλανήτης της τέφρας, το Άουσβιτς, ζει στη σκιά του πλανήτη μας, της Γης, και συνεχίζει να την επηρεάζει. Γεχίελ Ντινούρ Κατσέτνικ, στη δίκη του Άιχμαν 1961 Η ημέρα της κρίσης δεν θα έρθει μέχρι οι Μουσουλμάνοι να πολεμήσουν τους Εβραίους και να τους σκοτώσουν. Τότε οι Εβραίοι θα κρυφτούν πίσω από βράχους και δέντρα και οι βράχοι και τα δέντρα θα φωνάξουν «Ω, Μουσουλμάνε, ένας Εβραίος κρύβεται πίσω μου, έλα και σκότωσέ τον». Καταστατικό της Χαμάς[1] (Άρθρο 7), 1988 Jeffrey Herf, Nazi Propaganda for the Arab World [Ναζιστική προπαγάνδα για τον Αραβικό κόσμο], Yale University Press, 2009, σ. 335 1. Ο Τζέφρι Χερφ είναι κορυφαίος αμερικανός ιστορικός και πολυγραφότατος συγγραφέας, γνωστός για έναν εκπληκτικό αριθμό σημαντικών βιβλίων στην σύγχρονη ευρωπαϊκή και διεθνή ιστορία. Στα Ελληνικά έχει μεταφραστεί μονάχα η παλαιότερη, κλασική πλέον, μονογραφία του Αντιδραστικός Μοντερνισμός (1985), που χαρτογραφεί τα φιλοσοφικά, καλλιτεχνικά και τεχνολογικά ρεύματα στην Γερμανία από την Δημοκρατία της Βαϊμάρης έως το Τρίτο Ράιχ. Σε αυτό το άρθρο θα παρουσιάσω τα συμπεράσματα από την σπουδαία ιστορική μελέτη του Χερφ της Ναζιστικής προπαγάνδας για τον Αραβικό κόσμο, η οποία, όπως δηλώνει ο τίτλος, καταγράφει τις προσπάθειες του ναζιστικού καθεστώτος να διαδώσει τις ιδέες του στην Βόρεια Αφρική και την Μέση Ανατολή. Η μελέτη αυτή βασίζεται στα επιχειρήματα και ουσιαστικά αποτελεί συνέχεια του βιβλίου του The Jewish Enemy: Nazi Propaganda during World War II and the Holocaust [O Εβραίος εχθρός: Ναζιστική προπαγάνδα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα] (2008) που ασχολείται με την πολιτική ιδεολογία του ριζοσπαστικού αντισημιτισμού και τα αποτελέσματά της στην Γερμανία. Δεδομένου ότι το φαινόμενο του αντισημιτισμού και ευρέως διαδεδομένες εσφαλμένες ιδέες για γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας επηρεάζουν τις αντιλήψεις πολλών ανθρώπων ακόμη και σήμερα, ελπίζω να υπάρξει μελλοντικά εκδοτικό ενδιαφέρον για τη μετάφραση στα ελληνικά και άλλων τίτλων από την πλούσια εργογραφία του Χερφ.[2] Το κεφάλαιο της ιστορίας που αφορά τη σχέση μεταξύ ευρωπαϊκού φασισμού και εθνικοσοσιαλισμού με το μαχητικό Ισλάμ είναι επιπλέον επίκαιρο δεδομένου του πολιτικού κινήματος του ισλαμισμού και της ισλαμικής τρομοκρατίας που σήμερα απασχολεί τον δημόσιο λόγο. Υπάρχει σχέση μεταξύ των ολοκληρωτικών ιδεολογιών της Ευρώπης στα μέσα του 20ού αιώνα και των ιδεολογιών των επόμενων δεκαετιών στην Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο. Ούτε ο ναζισμός, ούτε ο ριζοσπαστικός εθνικισμός και ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός ήταν αποτέλεσμα των πολιτισμών τους αλλά ιδεολογίες οι οποίες στηρίχθηκαν και διαχωρίστηκαν σε σχέση με τις αρχές των παραδόσεών τους. Οι Ναζί με τους Άραβες συνεργάτες τους παρήγαγαν κείμενα που δεν θα μπορούσαν να είχαν γράψει μόνοι τους. Όπως τονίζουν οι ιστορικοί, ο εθνικοσοσιαλισμός δεν μπορεί να ταυτιστεί αλλά ούτε να διαχωριστεί από τους ιδεολογικούς ευρωπαϊκούς, γερμανικούς και χριστιανικούς προγόνους του. Το ίδιο ισχύει για τον ριζοσπαστικό αραβικό εθνικισμό και το ριζοσπαστικό Ισλάμ. Ενώ το Ισλάμ ως θρησκεία, πολιτισμός και παράδοση είναι προϊόν της εποχής του, ο Ισλαμισμός ως πολιτικό κίνημα είναι προϊόν του μοντερνισμού. Ο Χερφ αναλύει αυτό το σημαντικό και σχετικά άγνωστο κεφάλαιο στο πλαίσιο της ευρείας ιστορίας των διαδικασιών μετάδοσης, παγκοσμιοποίησης και υπερεθνικού πολιτισμικού υβριδισμού που έλαβαν χώρα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για μια μη ευρωκεντρική ανάγνωση του ναζισμού που επισημαίνει τις ευρωπαϊκές διαστάσεις της αραβικής και ισλαμικής ριζοσπαστικοποίησης κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Αυτό το κεφάλαιο αποτελεί μέρος της σύγχρονης ιστορίας του Ισλάμ. 2. Ισλαμο-ναζιστική συνεργασία Πολλοί ιστορικοί έχουν ασχοληθεί με τον ρόλο του Μεγάλου Μουφτή της Ιερουσαλήμ και επικεφαλής της Αραβικής Ανώτατης Επιτροπής Χατζ Αμίν ελ-Χουσέινι που το Βερολίνο προωθούσε για την θέση του Μεγάλου Μουφτή της Παλαιστίνης και ο οποίος συμμετείχε ενεργά σε μια προσπάθεια ιδεολογικής συνένωσης του ναζισμού, του μαχητικού Ισλάμ και του αραβικού εθνικισμού. Ο Χουσέινι είναι διάσημος για τους πολιτικούς λόγους που μεταδίδονταν από το ραδιόφωνο αλλά είναι αυτονόητο πως η ιστορία δεν συμπυκνώνεται στην καριέρα ενός μόνο ανθρώπου· εμπλέκονται πολύ περισσότερα στοιχεία, γεγονότα και πρόσωπα στο ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο του προγράμματος στο οποίο εντάσσονται οι δραστηριότητες του Χουσέινι. Ο Χερφ καταγράφει πολύ αναλυτικά και με συστηματικό τρόπο ακριβώς αυτό το πλαίσιο, αλλά αναγκαστικά θα περιοριστώ μόνο σε μία μικρή σύνοψη των ευρημάτων του, παραλείποντας έναν μεγάλο αριθμό εξίσου σημαντικών στοιχείων που παραθέτει ο ιστορικός. H αραβική προπαγάνδα ήταν μια εκτενής εκστρατεία με μεγάλη διάρκεια στην οποία συμμετείχε ένας μεγάλος αριθμός αξιωματούχων και εργαζομένων. Οι εκκλήσεις στους Άραβες για την διεξαγωγή μιας τζιχάντ εναντίον των Βρετανών και των Γάλλων αποικιοκρατών και εναντίον των συμφερόντων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας αποτελούσε μέρος της πολιτικής της Γερμανίας ήδη από την εποχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1929 ένας Αιγύπτιος φονταμενταλιστής ιμάμης, ο Χασάν αλ-Μπάνα, ίδρυσε την Μουσουλμανική Αδελφότητα με στόχο την καταπολέμηση της κοσμικής επιρροής της Δύσης. Ο αλ-Μπάνα συνδέθηκε με τον Χουσέινι ο οποίος ήταν υποκινητής μιας σειράς αραβικών εξεγέρσεων στην Παλαιστίνη την δεκαετία του 1920. Οι λόγοι του Χίτλερ είχαν πείσει τον Χουσέινι ότι οι Ναζί ήταν οι ιδανικοί σύμμαχοι και το 1933 ξεκίνησε να αναπτύσσει επαφές με το γερμανικό προξενείο στην Ιερουσαλήμ. Την ίδια χρονιά στην Συρία ο Αντούν Σααντά ίδρυσε το δικό του εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα, ενώ στην Αίγυπτο ο Αχμάντ Χουσέιν ίδρυσε το κόμμα Νέα Αίγυπτος με σύνθημα μια μετάφραση του ναζιστικού «Ένας λαός, ένα Ράιχ, ένας Φύρερ». Την ίδια εποχή στο Ιράκ, με την βοήθεια των Γερμανών, ιδρύθηκε το θρησκευτικό κίνημα νεολαίας Αλ-Φάτουα το οποίο εμπνεόταν από την χιτλερική νεολαία. Πίσω από αυτές τις συμμαχίες βρισκόταν ο Χουσέινι. Το φαρχούντ, Βαγδάτη, 1941. Πολιορκημένοι Εβραίοι του Ιράκ από ισλαμιστές με ξίφη και μάχαιρες. Αρχείο Yad Yitzhak Ben Zvi, Εθνική Βιβλιοθήκη Ισραήλ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η Ιταλία ξεκίνησε πρώτη την διάδοση της φασιστικής προπαγάνδας στην αραβική γλώσσα μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού Μπάρι εκμεταλλευόμενη την εξάπλωση της παναραβικής και πανισλαμικής ιδεολογίας. Το αποτέλεσμα ήταν η παράδοξη συνεργασία μεταξύ της φασιστικής Ιταλίας που φιλοδοξούσε να γίνει αποικιοκρατική δύναμη με το αντιαποικιακό κίνημα του αραβικού εθνικισμού. Συνολικά η Ιταλία μετέδιδε αραβικά προγράμματα από το 1934 έως το 1943. Η Γερμανική Ραδιοφωνία μετέδιδε από το 1939 έως το 1945 μεταξύ άλλων με τους σταθμούς του Βερολίνου και την Φωνή του Ελεύθερου Αραβισμού. Στο απόγειο του πολέμου η ναζιστική αραβική προπαγάνδα εξέπεμπε στο Ιράκ, την Αίγυπτο, τη Συρία, την Παλαιστίνη, την Υπεριορδανία, τη Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα του Κόλπου, το Μαρόκο, την Αλγερία και την Τυνησία. H τεχνολογία εγγραφής ήχου αναπτύχθηκε στη Γερμανία κατά τη δεκαετία του 1930 από εταιρίες που συνεργάζονταν με το κρατικό ραδιόφωνο. Οι ραδιοφωνικές εκπομπές του ναζιστικού καθεστώτος που απευθύνονταν στο εσωτερικό ήταν μαγνητοφωνημένες και υπάρχουν σήμερα αντίγραφα στα γερμανικά αρχεία, στα οποία υπάρχουν ανάλογες εκπομπές στην αραβική γλώσσα για κάποιους μήνες της περιόδου 1940-41. Δεν υπάρχουν αρχεία εκπομπών από άλλα έτη, ωστόσο πληροφορίες μπορούν να αντληθούν από άλλες πηγές και από υλικό των αρχείων των αμερικανικών πρεσβειών σε όλο τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Γερμανοί επίσης διένειμαν εκατομμύρια αραβικά προπαγανδιστικά φυλλάδια στην Μέση Ανατολή από αέρος και στο έδαφος, αλλά μόνο ένα μικρό μέρος από αυτά έχει διασωθεί. Το Κάιρο ήταν πόλη καίριας σημασίας στην ιστορία του αραβικού εθνικισμού και του πολιτικού Ισλάμ, καθώς και στην ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1939 και 1940, ο Αλεξάντερ Κερκ υπηρετούσε ως πρέσβης των ΗΠΑ στο Βερολίνο όπου ανέπτυξε επαφές με την γερμανική αντίσταση εναντίον του Χίτλερ. Το 1941 διορίστηκε επικεφαλής της αμερικανικής αποστολής στο Κάιρο όπου και παρέμεινε μέχρι το 1944. Ο Κερκ οργάνωσε μια εντυπωσιακή επιχείρηση συλλογής πληροφοριών αντιλαμβανόμενος ότι οι ραδιοφωνικές εκπομπές στην αραβική γλώσσα που μεταδίδονταν από πόλεις όπως το Βερολίνο, τη Ρώμη, το Μπάρι, το Λουξεμβούργο, το Παρίσι και την Αθήνα ήταν σημαντικές με τρόπους που ενδεχομένως ούτε εκείνη την εποχή αλλά ούτε και τώρα μπορούμε να γνωρίζουμε, αφού δεν είμαστε σε θέση να αποτιμήσουμε την πρόσληψή τους από τους ακροατές και επειδή δεν έχουμε πρόσβαση στα αρχεία των αραβικών χωρών. Οι πρεσβείες της Βρετανίας και της Αμερικής στο Κάιρο έγιναν τα νευραλγικά κέντρα στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Ο Κερκ προσέλαβε αραβόφωνους και στενογράφους για την γρήγορη απομαγνητοφώνηση των ραδιοφωνικών εκπομπών του Άξονα και ξεκινώντας από την άνοιξη του 1942 έστελνε τα πλήρη κείμενα των εκφωνήσεων στην Αμερικανική Κυβέρνηση στην Ουάσιγκτον, με αποτέλεσμα ένα αρχείο αραβικών εκπομπών της Φασιστικής Ιταλίας και της Ναζιστικής Γερμανίας αποτελούμενο από χιλιάδες σελίδες. Χάρη στον Κερκ και άλλους διπλωμάτες οι ιστορικοί είναι σε θέση να συνθέσουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για την προπαγάνδα στη Μέση Ανατολή κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η μελέτη του Χερφ είναι η πρώτη που αξιοποιεί εκτενώς αυτό το αρχειακό υλικό της Αμερικανικής Κυβέρνησης στο Κάιρο το οποίο αποχαρακτηρίστηκε επίσημα το 1977. Το βασικό συμπέρασμα της έρευνας του Χερφ είναι ότι στο Βερολίνο, κυρίως μεταξύ του 1941 και του 1945, έλαβε χώρα μια ιδεολογική και πολιτική συνεργασία μεταξύ υψηλόβαθμων αξιωματούχων του ναζιστικού καθεστώτος, συμπεριλαμβανομένων του Χίτλερ, του επικεφαλής των Ες-Ες Χίμλερ, του υπουργού Εξωτερικών Ρίμπεντροπ, των στρατιωτικών αξιωματούχων που συμμετείχαν στην επιχείρηση στην Βόρεια Αφρική, του υπουργού Προπαγάνδας Γκέμπελς, με τον Χουσέινι και τον Ρασίντ αλ Κιλάνι, τον πρώην πρόεδρο του Ιράκ, ο οποίος συμμετείχε σε ένα πραξικόπημα υπέρ του Άξονα την άνοιξη του 1941, και άλλους. Ακολούθησε το πογκρόμ της Βαγδάτης, γνωστό με την ονομασία φαρχούντ, εναντίον των Ιρακινών Εβραίων. Οι Βρετανοί εισέβαλαν στο Ιράκ και ανέτρεψαν την κυβέρνηση του Κιλάνι. Ο Χουσέινι και ο Κιλάνι διέφυγαν καταφεύγοντας για ένα διάστημα στην Τεχεράνη, έπειτα μετέβηκαν στην Ρώμη και από εκεί στο Βερολίνο τον Νοέμβριο του 1941 όπου ο Χουσέινι συναντήθηκε με τον Χίτλερ. Κατά τη διαβόητη αυτή συνάντηση στις 28 Νοεμβρίου ο Χίτλερ διαβεβαίωσε τον Χουσέινι ότι εφόσον οι Γερμανοί κατάφερναν να νικήσουν τους Σοβιετικούς στην νοτιοανατολική Ευρώπη και τον Καύκασο, τα γερμανικά στρατεύματα θα κατευθύνονταν νότια για να ενωθούν με τα στρατεύματα του Έρβιν Ρόμελ στη Βόρεια Αφρική. Τότε ο Χίτλερ θα επέκτεινε την Τελική Λύση στους Εβραίους στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Για αυτόν τον σκοπό είχε δημιουργηθεί ένα ειδικό τάγμα θανάτου στα Ες-Ες που περίμενε πίσω από τις δυνάμεις του Ρόμελ. Παρ’ όλο που προέρχονταν από διαφορετική κουλτούρα και θρησκεία, τον Χουσέινι και τον Χίτλερ τους ένωνε ένα κοινό αδυσώπητο μίσος για τους Εβραίους. Ο Φύρερ κατέστησε σαφές πως Η Γερμανία επί του παρόντος δίνει μια μάχη ζωής και θανάτου με τα δύο φρούρια της εβραϊκής εξουσίας: την Μεγάλη Βρετανία και την Σοβιετική Ρωσία. Θεωρητικά υπήρχε διαφορά μεταξύ του καπιταλισμού της Αγγλίας και του κομμουνισμού της Ρωσίας· ωστόσο, στην πραγματικότητα οι Εβραίοι και στις δύο χώρες επιδίωκαν έναν κοινό στόχο. Αυτός ήταν ο καθοριστικός αγώνας· σε πολιτικό επίπεδο παρουσιαζόταν βασικά σαν διαμάχη μεταξύ της Γερμανίας και της Αγγλίας, αλλά ιδεολογικά ήταν μάχη μεταξύ του Εθνικοσοσιαλισμού και των Εβραίων. Ήταν αυτονόητο ότι η Γερμανία θα παρείχε θετική και πρακτική βοήθεια στους Άραβες που συμμετείχαν στον ίδιο αγώνα, διότι οι πλατωνικές υποσχέσεις είναι άχρηστες σε έναν πόλεμο επιβίωσης ή καταστροφής στον οποίο οι Εβραίοι ήταν σε θέση να κινητοποιήσουν όλη την δύναμη της Αγγλίας για τους στόχους τους. (σ. 77) Ο Χίτλερ υποσχέθηκε ότι θα συνέχιζε τον αγώνα έως την πλήρη καταστροφή της Ιουδαιο-χριστιανικής αυτοκρατορίας στην Ευρώπη. Το ναζιστικό καθεστώς προσέφερε στον Μουφτή μισθό και μια πολυτελή βίλα στο Βερολίνο και σε αντάλλαγμα ο Χουσέινι ήταν υπεύθυνος για την επίβλεψη της ραδιοφωνικής προπαγάνδας στα αραβικά, την κατασκοπεία στη Μέση Ανατολή και την οργάνωση μουσουλμανικών στρατιωτικών μονάδων. Στο πλαίσιο της Τελικής Λύσης σύμφωνα με τις μεθόδους του Άντολφ Άιχμαν, το σχέδιο του Χουσέινι ήταν η δημιουργία κρεματορίων όπως του Άουσβιτς στην περιοχή της Ναμπλούς. Το 1943, όταν ο Άιχμαν διαπραγματευόταν την ανταλλαγή γερμανών αιχμαλώτων πολέμου με 5.000 εβραιόπουλα που θα μεταφέρονταν στην Παλαιστίνη, ο Χουσέινι διαμαρτυρήθηκε. Κατέληξαν στους θαλάμους αερίων. 3. Χαρακτηριστικά της ναζιστικής αραβικής προπαγάνδας Το ραδιόφωνο ήταν το πιο σημαντικό όπλο για τη διάδοση των ναζιστικών ιδεών, αφενός επειδή τα γερμανικά στρατεύματα βρίσκονταν στα εδάφη της Βόρειας Αφρικής μόνο μεταξύ 1941 και 1943 στην Τυνησία και στη Λιβύη ενώ είχαν εκδιωχθεί από το Ιράκ και, αφετέρου, διότι οι ακροατές στους οποίους απευθύνονταν ήταν στην πλειονότητά τους αναλφάβητοι κατά 80%, και σε ορισμένες περιοχές το ποσοστό αναλφαβητισμού ήταν ακόμα υψηλότερο. Με άλλα λόγια το ραδιόφωνο αφορούσε πολύ μεγαλύτερο ακροατήριο από ό,τι το έντυπο υλικό. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Αμερικανικού Γραφείου Πληροφοριών Πολέμου, υπήρχαν 60.000 ραδιόφωνα στην Αίγυπτο, 10.000 στο Ιράκ, 20.000 στη Συρία, 40.000 στην Παλαιστίνη, 15.000 στον Λίβανο, 70.000 στην Αλγερία και 45.000 στο Μαρόκο. Η ραδιοφωνική ακρόαση ήταν συχνά μια ομαδική δραστηριότητα σε καφενεία και δημόσιους χώρους. Τρία πράγματα επισημαίνει ο Χερφ. Το πρώτο είναι ότι η γερμανική κυβέρνηση έπρεπε να είναι σε θέση να απευθύνεται στους Άραβες, τους Μουσουλμάνους και τους Πέρσες παραμένοντας παράλληλα πλήρως προσηλωμένη στις αρχές της θεωρίας της φυλετικής ανωτερότητας της «αρίας φυλής». Η φυλετική διάκριση εναντίον των Αράβων και των μουσουλμάνων αποτελούσε επικοινωνιακό πρόβλημα για τους ναζί συγκριτικά με την οικουμενική γοητεία της φιλελεύθερης δημοκρατίας ή τον διεθνισμό του κομμουνισμού. Με αφορμή διάφορα περιστατικά το επίμαχο αυτό ζήτημα απασχόλησε το Γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών και υψηλόβαθμους κυβερνητικούς αξιωματούχους από το 1934 έως το 1936. Το 1935 ένας νεαρός στη Γερμανία με γερμανίδα μητέρα και τούρκο πατέρα αποβλήθηκε από την ομάδα της Χιτλερικής Νεολαίας. Ο πατέρας του έθεσε το θέμα στην τουρκική πρεσβεία η οποία ζήτησε από την Γερμανική Κυβέρνηση να διευκρινίσει εάν και πώς ο νόμος της ιθαγένειας του Ράιχ επηρέαζε την περίπτωση του νεαρού. Οι γερμανοί αξιωματούχοι θορυβήθηκαν αντιλαμβανόμενοι ότι ανάλογα συμβάντα θα έβλαπταν τις σχέσεις με τις άλλες χώρες και την εικόνα της Γερμανίας στα μάτια της κοινής γνώμης. Πριν και κατά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η αυτοκρατορική Γερμανία παρουσιαζόταν ως μια αντιαποικιακή δύναμη. Η ικανότητα της Γερμανίας να παίζει τον ρόλο ενός παράγοντα που υποστήριζε την Αραβική και τη Μουσουλμανική αντίσταση ενάντια στην βρετανική και γαλλική αποικιοκρατία στην Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή εξαρτιόταν από το ζήτημα της συμμετοχής των Αιγυπτίων, Ιρακινών, Ιρανών και Αράβων στην «άρια φυλή». Παλαιστίνιοι εξαπολύουν έναν χαρταετό στον οποίο έχουν ζωγραφίσει μία σβάστικα. Με χαρταετούς ρίχνουν χιλιάδες βόμβες μολότωφ στο Ισραήλ. Νότια Λωρίδα της Γάζας, 20 Απριλίου 2018. © Mohammed Abed / AFP / Visual Hellas Η κρίση κορυφώθηκε κατά την προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων στο Βερολίνο το 1936. Μετά την θέσπιση των φυλετικών νόμων της Νυρεμβέργης το 1936, δημοσιεύματα του αιγυπτιακού Τύπου κατήγγειλαν την Γερμανική Κυβέρνηση για ρατσισμό εναντίον όσων δεν ανήκαν στην «άρια φυλή». Όταν ο αρχηγός της Ολυμπιακής Ομάδας της Αιγύπτου ανακοίνωσε την πρόθεση των Αιγυπτίων να μη συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς, ο γερμανός πρέσβης στο Κάιρο κατέβαλε πυρετώδεις προσπάθειες προκειμένου να περιορίσει την ζημιά. Τελικά κατάφερε να πείσει τους Αιγύπτιους ότι οι φυλετικοί νόμοι της Νυρεμβέργης δεν έκαναν διάκριση εναντίον των μη αρίων αλλά μεταξύ Γερμανών και Εβραίων. Οι γάμοι μεταξύ Αιγυπτίων και Γερμανών θα αντιμετωπίζονταν με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζονταν οι γάμοι μεταξύ Γερμανών και άλλων μη Ευρωπαίων. Ο όρος «αντισημιτισμός» ήταν παραπλανητικός: η επίσημη αντισημιτική πολιτική της κυβέρνησης ήταν αντι-εβραϊκή πολιτική. Ως εκ τούτου όλοι οι μη εβραίοι σημίτες της Μέσης Ανατολής, Άραβες και Πέρσες, ήταν ευπρόσδεκτοι στους Ολυμπιακούς. Το γερμανικό ιδεώδες περί φυλετικής καθαρότητας δεν σήμαινε πως η γερμανική νομοθεσία αντιμετώπιζε τους ξένους λαούς ως λαούς με λιγότερη αξία, αλλά σχετιζόταν με την ανάγκη της διατήρησης της ιδιαιτερότητας των λαών. Η Γερμανική Κυβέρνηση καλωσόριζε την υιοθέτηση ανάλογης νομοθεσίας και σε άλλα κράτη. Με αυτές τις διαβεβαιώσεις το ναζιστικό καθεστώς μπορούσε πλέον να προετοιμάσει το έδαφος για μια συνεργασία στην περιοχή. Η αντισημιτική πολιτική είχε συμφιλιωθεί με την προσπάθεια εξεύρεσης συμμάχων. Ένα φυλλάδιο του 1941 για την Βόρεια Αφρική καταδεικνύει το τρόπο με τον οποίο η ναζιστική προπαγάνδα υπονόμευε την αντίληψη ότι η αντι-εβραϊκή πολιτική του εθνικοσοσιαλισμού περιλάμβανε αντισημιτικό μίσος για τους μη εβραίους Σημίτες. Η πρώτη παράγραφος μιμείται την βρετανική πολεμική ρητορική μιλώντας για τον πόλεμο που ξέσπασε στην Ευρώπη «εξαιτίας του ναζιστικού φυλετικού μίσους που αντιμετωπίζει οτιδήποτε μη γερμανικό ως κατώτερο και ζωώδες (…) αλίμονο αν οι λαοί της Ανατολής βρεθούν υπό τον ναζιστικό ζυγό. Οι Γερμανοί θα τους μεταχειριστούν σαν γεννημένους σκλάβους σύμφωνα με την απίστευτη γερμανική παράνοια του αντισημιτισμού στην οποία ορκίζονται ο Χίτλερ, ο Χίμλερ και ο Ρόζενμπεργκ». Και το κείμενο συνεχίζει: «Άραβες, μπορεί κάποιος που σας μιλάει κατ’ αυτόν τον τρόπο να είναι κάτι άλλο εκτός από Εβραίος, κάποιος που λέει ψέματα και αντιστρέφει τα γεγονότα; Τι άλλο κάνει αυτή την στιγμή που κινδυνεύει εκτός από το να κρύβεται πίσω σας παρ’ όλο που δεν έχετε τίποτα κοινό σε σχέση με την θρησκεία, την ηθική και τις παραδόσεις; Το μόνο κοινό είναι αυτό που ως παράσιτο έχει κλέψει από σας! Αλλά ακούστε πώς πραγματικά συμπεριφέρεται! Η Γερμανία έχει μπουχτίσει με τους πολλούς Εβραίους της που κάθονται, σαν σκουλήκια πάνω στο κρέας, ως καθηγητές, δικηγόροι, καλλιτέχνες, γιατροί, και ιδιαίτερα ως βιομήχανοι και πωλητές. Από το 1933 ο Φύρερ άλλαξε τα πράγματα. Φυσικά δεν το έκανε με ωμή βία όπως περίμενε ο Εβραίος. Αντίθετα το έκανε με τον ειλικρινή, έντιμο και γερμανικό τρόπο, μέσω νόμων που καθόρισαν τον ρόλο που μπορούν να έχουν οι ξένοι στο έθνος. Τώρα κλαίνε: Όι βέι! Και πολλοί μετακόμισαν στο εξωτερικό όπου υποτίθεται είναι καλύτερα για αυτούς, στο Λονδίνο και την Νέα Υόρκη. Εκεί προκάλεσαν αναταραχές μέχρι που κατάφεραν τον πόλεμό τους. Και τώρα προσπαθούν να φέρουν το χάος όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά σε όλο τον κόσμο. Με την βοήθεια άλλων θέλουν “εκδίκηση” για την “αδικία” που έλαβε χώρα όταν ένας ελεύθερος λαός αμύνθηκε στον αγώνα για την επιβίωσή του. » Ο δρόμος του Εβραίου πάντα ήταν στρεβλός. Τώρα, υιέ των Αράβων, είσαι εσύ στον δρόμο του. Αιγύπτιοι, Σύριοι και Ιρακινοί! Τώρα σας λένε ψέματα για το ναζιστικό φυλετικό μίσος και τον αντισημιτισμό. Θέλουν να σας παγιδέψουν στο μέτωπό τους εναντίον των εχθρών των Εβραίων. Θέλουν να σας χωρίσουν από αυτούς που πολεμούν για το συμφέρον σας εναντίον της ανίερης συμμαχίας των Βρετανών με τους Μπολσεβίκους. “Αντισημιτισμός”, ναι, είναι αλήθεια ότι αυτή η έκφραση έρχεται από την Γερμανία. Αλλά προέρχεται από την εποχή που οι Εβραίοι κρύβονταν πίσω από την “σημιτική” τους γλώσσα και δεν είχαν ακόμα αναγνωριστεί ξεκάθαρα σαν ο καθολικός εχθρός των λαών. Πόσο ηλίθιος είναι ο ισχυρισμός ότι η Γερμανία σήμερα κατευθύνει αυτή την έννοια [του αντισημιτισμού] εναντίον των Αράβων. Όπως κάθε παιδί γνωρίζει ότι οι Εβραίοι και οι Άραβες δεν έχουν τίποτα κοινό σε πολιτιστικές παραδόσεις. Όντως, λόγω ενστίκτου και λόγω ιστορίας είναι ξεχωριστοί στον πυρήνα τους! » Η γερμανική φυλετική ιδέα, την οποία οι Εβραίοι προσπαθούν να αντιστρέψουν, αγωνίζεται να αναπτύξει τους φυλετικά ανώτερους, δηλαδή, το γνήσιο και αληθινό συστατικό ενός λαού. Αυτό δεν αφορά μόνο τους Γερμανούς. Αναγνωρίζουμε ότι κάθε λαός είναι θεόδοτος, εκτός από τον διεφθαρμένο παρασιτικό λαό των Εβραίων. Είναι ακριβώς αυτές οι Völkisch αξίες που οδηγούν τους αραβικούς λαούς σε τέτοια ύψη που οι Γερμανοί ξέρουν πώς να εκτιμήσουν, όπως αποδεικνύουν επιστημονικά συγγράμματα της νέας γενιάς Γερμανών που νιώθουν την έλξη των Αράβων. … Όταν οι νέοι της Αιγύπτου, της Συρίας ή του Ιράκ είχαν την ευκαιρία να περάσουν χρόνο στην Γερμανία ως σπουδαστές, επιχειρηματίες, μηχανικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, βρήκαν ένα καλωσόρισμα που συνέτριψε το εβραϊκό ψέμα περί “ρατσισμού”. Μακάρι μόνο να μπορούσατε όλοι σας να είστε καλεσμένοι σε αυτή την Γερμανία! » Μια μέρα, η αραβική νεολαία θα αντιμετωπίσει το ζήτημα της ουσίας (volkstums) του έθνους σας όπως εμείς. Εξαρτάται από εσάς να αποφασίσετε, ενόψει της εθνικής σας περηφάνειας, εάν θέλετε να παραμείνετε καθαροί από ξένο αίμα. … Σε κάθε περίπτωση η Γερμανία δεν θα υιοθετήσει καμία προκατάληψη απέναντί σας ως αποτέλεσμα των εβραϊκών ψεμάτων. Αντίθετα, η Γερμανία συμμετέχει στον αγώνα σας εναντίον των Άγγλων και των Εβραίων με θερμή συμπαράσταση και, Θεού θέλοντος, σύντομα με κάτι παραπάνω». (σ. 81) Το δεύτερο πράγμα που υπογραμμίζει ο Χερφ είναι ότι οι ραδιοφωνικές εκπομπές και εν γένει η ναζιστική προπαγάνδα ήταν εξίσου κοσμική και θρησκευτική: κατήγγειλε την Βρετανική Αποικιοκρατία, τον Αμερικανικό Ιμπεριαλισμό, τον Εβραϊκό Μπολσεβικισμό και ανέπτυσσε την ναζιστική θεωρία συνωμοσίας για μια διεθνή σιωνιστική συνωμοσία προσαρμόζοντας το περιεχόμενό της στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με την προπαγάνδα στο εσωτερικό ο διεθνής εβραϊσμός είχε ξεκινήσει τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με στόχο να εξολοθρεύσει τον γερμανικό λαό. Στην Μέση Ανατολή η ναζιστική κυβέρνηση υποστήριζε πως ο διεθνής εβραϊσμός είχε ξεκινήσει τον Πόλεμο με στόχο να εξολοθρεύσει το Ισλάμ και να ιδρύσει ένα σιωνιστικό κράτος όχι μόνο όπου βρίσκεται σήμερα το Ισραήλ αλλά ευρύτερα στην περιοχή. Με απλά λόγια αιτία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ο Σιωνισμός. 4. Το Κοράνι στην υπηρεσία του Εθνικοσοσιαλισμού Το βασικό κείμενο στο οποίο στηριζόταν η ναζιστική αραβική προπαγάνδα παραδόξως δεν ήταν Ο Αγών μου του Χίτλερ. Αποσπάσματα του βιβλίου είχαν δημοσιευτεί σε εφημερίδες στη Βαγδάτη και τη Βηρυτό αλλά το πρωτότυπο κείμενο περιείχε υποτιμητικούς όρους για τους Αιγύπτιους και τους Άραβες καθιστώντας προβληματική την παραπομπή σε αυτό. Ένας αναγνώστης εύκολα συμπέραινε πως ο χιτλερικός αντισημιτισμός είχε ευρεία έννοια και μπορούσε να εφαρμοστεί στους Άραβες και τους μουσουλμάνους. Πάρα ταύτα, μόλις ανέλαβε ο Χίτλερ την εξουσία το 1933, ο Χουσέινι έσπευσε να συναντηθεί με τον επικεφαλής της γερμανικής διπλωματικής αποστολής στην Ιερουσαλήμ για να του ανακοινώσει ότι «οι μουσουλμάνοι εντός και εκτός της Παλαιστίνης καλωσορίζουν το νέο καθεστώς στην Γερμανία και ελπίζουν στην εξάπλωση της φασιστικής, αντιδημοκρατικής κρατικής εξουσίας σε άλλες χώρες. (…) Οι μουσουλμάνοι προσβλέπουν σε ένα μποϊκοτάζ των Εβραίων στην Γερμανία διότι μετά θα υιοθετηθεί με ενθουσιασμό από το σύνολο του μουσουλμανικού κόσμου». Οι δηλώσεις αυτές δείχνουν την ιδεολογική στήριξη του Μουφτή για το ναζιστικό καθεστώς σε μια χρονική συγκυρία που το αντι-εβραϊκό αίσθημα δεν ήταν ευρέως διαδεδομένο στον αραβικό πληθυσμό. Το Υπουργείο Εξωτερικών ανέλαβε την έκδοση μιας αναθεωρημένης εκδοχής του μανιφέστου του Χίτλερ στα αραβικά. Υπεύθυνος για την επιμέλεια ήταν ο Φριτς Γκρόμπα, γερμανός πρέσβης στο Ιράκ από το 1932 έως το 1939, ο οποίος έπαιξε ρόλο στο πραξικόπημα του Κιλάνι το 1941 μαζί με τον Χουσέινι και τον Γιούνις ες Σεμπάουι που και αυτός είχε εργαστεί πάνω σε μια αραβική μετάφραση του κειμένου. Ο Γκρόμπα εισήγαγε αλλαγές στο κείμενο που περιλάμβαναν την αντικατάσταση της λέξης «αντισημιτισμός» και «αντισημιτικός» με τις λέξεις «αντι-εβραϊκός» και «αντι-ιουδαϊκός». Η εκδοχή αυτή τελικά εγκαταλείφθηκε και το Υπουργείο Προπαγάνδας ανέλαβε μια νέα συντομευμένη έκδοση έκτασης 200 σελίδων. Ωστόσο ούτε αυτή η έκδοση έτυχε της αποδοχής που ήλπιζε το καθεστώς. Το 1938 ο υπεύθυνος του γραφείου για την Μέση Ανατολή στο Υπουργείο Εξωτερικών Όττο φον Χέντιγκ ανέθεσε τη μετάφραση του βιβλίου στον Σακίμπ Αρσλάν, ο οποίος ήταν γνωστός Άραβας εθνικιστής, συνεργάτης του Χουσέινι και συντάκτης του περιοδικού La Nation Arabe. Ο Χέντιγκ υποστήριζε πως ένας μελετητής του Κορανίου μπορούσε να προσδώσει ιερό ύφος στο κείμενο του Χίτλερ. Η έκδοση της μετάφρασης του Αρσλάν με έκταση 960 σελίδων εγκαταλείφθηκε την τελευταία στιγμή λόγω άλλων προτεραιοτήτων στον προϋπολογισμό του Υπουργείου των Εξωτερικών. Ωστόσο το εγχείρημα του Χέντιγκ ήταν χαρακτηριστικό του τρόπου σύνδεσης του εθνικοσοσιαλισμού με τις ισλαμικές παραδόσεις. Εθελοντές Βόσνιοι στρατευμένοι από τον Μεγάλο Μουφτή ελ-Χουσέινι στα SS διαβάζουν μπροσούρα για τις διαφορές μεταξύ του Ισλάμ και του Ιουδαϊσμού. Γερμανία, 20 Δεκεμβρίου 1943. © Keystone-France/ Getty Images/ Ideal Image Τα διαβόητα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών επίσης δεν αποτέλεσαν σημείο αναφοράς της ναζιστικής προπαγάνδας διότι αφορούσαν περισσότερο την Ευρωπαϊκή ιστορία, δηλαδή δεν παρουσίαζαν ενδιαφέρον για την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Το βασικό κείμενο ήταν το Κοράνι, ή για την ακρίβεια η επιλεκτική ναζιστική ανάγνωση του Κορανίου. Αυτό ήταν προσωπικό επίτευγμα του Χουσέινι, το οποίο τον καθιστά όχι απλά έναν πολιτικό παράγοντα αλλά κεντρικό πρόσωπο της διανοητικής ιστορίας της Μέσης Ανατολής. Οι Άραβες, οι Πέρσες και οι μουσουλμάνοι μπορεί να μην γνώριζαν πολλά πράγματα για την ευρωπαϊκή πολιτική ή για το περιεχόμενο του βιβλίου του Χίτλερ, αλλά γνώριζαν καλά το Κοράνι. Το Κοράνι περιέχει πολλά αποσπάσματα με προκαταλήψεις και στερεότυπα για τους Εβραίους. Για τους αξιωματούχους και τους ιδεολόγους προπαγανδιστές των ναζί αυτά ακριβώς τα αποσπάσματα αποτέλεσαν τα σημεία εισόδου στον αραβικό δημόσιο λόγο στη Βόρεια Αφρική, Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία, Λίβανο και Ιράκ και γενικά στους μουσουλμάνους στη Μέση Ανατολή. Οι στρατιωτικές επιτυχίες του ναζιστικού καθεστώτος τον Μάιο το 1940 στην Ευρώπη ενίσχυσαν το κύρος του Τρίτου Ράιχ στα μάτια των εθνικιστών και των ισλαμιστών της Μέσης Ανατολής που ερμήνευσαν τα γεγονότα ως ήττα των αποικιοκρατικών δυνάμεων. Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1940 έλαβε χώρα μια σειρά συναντήσεων στο Βερολίνο μεταξύ του γραμματέα του Χουσέινι Οσμάν Κεμάλ Χαντάντ με υψηλόβαθμους αξιωματούχους της Γερμανικής Κυβέρνησης. Εκπροσωπώντας την Αραβική Ανώτατη Επιτροπή της οποίας ηγούνταν οι Χουσέινι, Κιλάνι και άλλοι πολιτικοί αξιωματούχοι από το Ιράκ και την Σαουδική Αραβία, ο Χαντάντ ζήτησε από την Γερμανία και την Ιταλία να υποστηρίξουν την αραβική ανεξαρτησία από την Αγγλία και την Γαλλία. Οι Γερμανοί δεσμεύτηκαν ότι οι δυνάμεις του Άξονα θα αναγνώριζαν την ανεξαρτησία της Συρίας, της Παλαιστίνης, της Υπεριορδανίας, της Αιγύπτου και του Σουδάν. Επίσης αναγνώριζαν «το δικαίωμα των αραβικών κρατών να λύσουν το Εβραϊκό Ζήτημα ως προς το εθνικό και φυλετικό συμφέρον τους σύμφωνα με το Γερμανοϊταλικό πρότυπο». Η ναζιστική αραβική προπαγάνδα της περιόδου εντάσσεται ακριβώς στο πλαίσιο των πολιτικών αυτών εξελίξεων. Για παράδειγμα, στις 3 Δεκεμβρίου 1940 το γερμανικό γραφείο της Εγγύς Ανατολής εξέπεμψε το εξής μήνυμα από το ραδιόφωνο: Ω, μουσουλμάνοι. Ω, υπηρέτες του Θεού. Από όλες τις εντολές, καμία δεν είναι πιο σημαντική για τους μουσουλμάνους από την ευσέβεια, γιατί η ευσέβεια είναι ο πυρήνας όλων των αρετών και ο δεσμός όλων των αξιότιμων ανθρώπινων χαρακτηριστικών. Μουσουλμάνοι, έχετε τώρα μείνει πίσω διότι δεν έχετε επιδείξει στον Θεό πρέπουσα ευσέβεια και δεν τον φοβάστε. Κάνετε πράγματα τα οποία δεν είναι εντολή του Θεού και αγνοείτε πράγματα που είναι. Ο λόγος του Θεού έχει αποδειχθεί αληθινός και τώρα είστε εσείς οι ταπεινωμένοι στις ίδιες σας τις χώρες. Αυτό συνέβη γιατί δεν έχετε την ευσέβεια και τον φόβο του Θεού όπως οι ευσεβείς σας πρόγονοι. Για αυτούς κάποιος μπορεί να πει ότι «είναι ισχυροί απέναντι στους άπιστους και επιεικείς απέναντι στους εαυτούς τους». Ω, μουσουλμάνοι! Στρέψτε το βλέμμα σας στο ιερό Κοράνι και την παράδοση των προφητών. Τότε θα δείτε ότι ο Ισλαμικός νόμος τελεί υπό την καθοδήγηση της ευλάβειας στον Θεό και τον φόβο της τιμωρίας του. Το Κοράνι θέτει την ευσέβεια πάνω από όλες τις άλλες εντολές. Διαβάστε για παράδειγμα τα λόγια: «Ω, πιστοί, να είστε ευσεβείς και να μην πεθάνετε χωρίς να είστε μουσουλμάνοι. Υποστηρίξτε τον Θεό και μην είστε διχασμένοι. Ω, μουσουλμάνοι! Σας καλώ να δείξετε ευλάβεια στον Θεό διότι είναι μια ανεξάντλητη πηγή και ισχυρό όπλο. Προσφέρει το καλό και προλαμβάνει το κακό. Με λίγα λόγια, είναι το Ισλάμ, δηλαδή υποταγή στον Θεό! Ω, μουσουλμάνοι, έχετε διαπιστώσει πως ο Θεός έχει τοποθετήσει την ευσέβεια πάνω από όλες τις εντολές και πως ο Θεός έχει ανταμείψει τους ευσεβείς με νίκη και επιτυχία, πως τους βοηθάει σε κάθε περίσταση. (σ. 44) Αυτό το μήνυμα καταδεικνύει πως για το ναζιστικό καθεστώς το Ισλάμ μπορούσε να λειτουργεί ως μια ιδεολογία παράλληλη της ναζιστικής επανάστασης ενάντια στον Δυτικό μοντερνισμό. Ο εθνικοσοσιαλισμός απευθυνόταν στους Μουσουλμάνους ως Μουσουλμάνους και όχι ως Άραβες. Ένα άλλο μήνυμα του γερμανικού ραδιοφώνου που εξέπεμψε το Βερολίνο λίγες μέρες αργότερα έλεγε: Ω, μουσουλμάνοι. Το Ισλάμ είναι θρησκεία της κοινότητας, όχι θρησκεία του ατόμου. Είναι δηλαδή θρησκεία του κοινού καλού και όχι του προσωπικού συμφέροντος. Επομένως το Ισλάμ είναι δίκαιος και αληθινός εθνικισμός, γιατί ζητάει από τον μουσουλμάνο να βάλει το γενικό συμφέρον πάνω από το ιδιωτικό, να ζει όχι για τον εαυτό του αλλά για την θρησκεία του και την πατρίδα του. Αυτός είναι ο πιο σημαντικός στόχος που ακολουθεί το Ισλάμ. Και αποτελεί την βάση των προσευχών και των εντολών του (…). Αυτός που θυσιάζεται και δίνει το αίμα του για χάρη του Θεού είναι το πιο ευγενές παράδειγμα γενναιοδωρίας. Όσο οι μουσουλμάνοι ήταν γενναιόδωροι με τα αγαθά τους και τις ψυχές τους, ο Θεός τους βοηθούσε και τους έδινε την δύναμη να χτίσουν μια μεγάλη αυτοκρατορία που κυβερνούσαν μόνοι τους. Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη αφού ένα έθνος που υποτάσσει το άτομο αξίζει την μεγαλύτερη δόξα. Αυτό ίσχυε στη μεγάλη Ισλαμική Αυτοκρατορία γιατί εκείνη την εποχή οι μουσουλμάνοι πίστευαν στο Κοράνι και τις εντολές των προφητών. Ωστόσο όταν απομακρύνθηκαν από τις εντολές του Προφήτη και όταν όλοι κοίταζαν το ατομικό τους συμφέρον και θυσίασαν το κοινό καλό, η κινητήρια δύναμη των μουσουλμάνων εξασθένισε και η οργή του Θεού και του Προφήτη ξέσπασε πάνω τους. (σ. 46) Το γενικό μήνυμα ήταν πως η ναζιστική κυβέρνηση καταλαβαίνει το Ισλάμ και τις παραδόσεις του την στιγμή που οι Βρετανοί, οι Αμερικανοί και οι Σοβιετικοί δεν το καταλαβαίνουν. Η πολιτική, εθνική και πολιτισμική αναγέννηση του αραβικού κόσμου θα συνοδευόταν από μια θρησκευτική αναγέννηση του Ισλάμ. Παράλληλα η προπαγάνδα έκανε σαφή παραλληλισμό μεταξύ του ναζιστικού αγώνα και του αραβικού αγώνα. Οι θρησκευτικοί λόγοι εναλλάσσονταν με λόγους κοσμικής φύσης που τόνιζαν το γερμανικό ενδιαφέρον για την επιθυμία των Αιγυπτίων να απαλλαγούν από τον ζυγό της βρετανικής αποικιοκρατίας. Τον γερμανικό λαό ένωναν δεσμοί φιλίας με τους Άραβες τους οποίους οι Γερμανοί θαύμαζαν. Και οι δύο λαοί μοιράζονταν «προτερήματα και αρετές όπως το κουράγιο στον πόλεμο και τον ανδρικό ηρωισμό». Και οι δύο υπέφεραν αδικίες μετά από τον πόλεμο [Α΄ Παγκόσμιο]. Η τιμή των λαών είχε δεχθεί προσβολή. Βίωσαν την κατάφωρη παραβίαση και καταπάτηση των δικαιωμάτων τους. Και οι δύο αιμορραγούσαν από τις ίδιες πληγές και οι δύο είχαν τον ίδιο εχθρό, δηλαδή τους Συμμάχους που τους δίχαζαν και δεν τους επέτρεπαν να διεκδικήσουν την τιμή τους. Τώρα η Γερμανία ήταν σε θέση να απαλλαγεί από αυτή την ατίμωση και να επανακτήσει όλα της τα παλιά δικαιώματα, έτσι ώστε η φωνή της να ακούγεται παντού επαναφέροντας τον εαυτό της στην παλιά της θέση. (σ. 47) Ένα άλλο παράδειγμα από εκπομπή της Φωνής του Βερολίνου τις 20 Φεβρουαρίου του 1941 λέει Ω, μουσουλμάνοι! Πολλοί έχετε απομακρυνθεί από την θρησκεία σας ακολουθώντας τις προσωπικές σας επιθυμίες. Η θρησκεία έχει γίνει κενή ονομασία για σας. Οι πράξεις σας και τα λόγια σας, οι προθέσεις σας και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς σας έχουν απαλλαγεί από το Ισλάμ και δεν έχουν καμία σχέση με αυτό. Αδαείς μουσουλμάνοι και άπιστοι έχουν ιδέες για το Ισλάμ που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό. Αυτές οι προκαταλήψεις προέρχονται από όσους έχουν κηρύξει κρυφό πόλεμο εναντίον του Ισλάμ. Πάνω από όλα οι Εβραίοι οι οποίοι στο παρελθόν προσποιήθηκαν ότι ασπάστηκαν το Ισλάμ αλλά στην πραγματικότητα δεν είχαν καμία σχέση με αυτό. «Θα δείτε ότι οι μεγαλύτεροι εχθροί των πιστών είναι οι Εβραίοι και οι ειδωλολάτρες» [Στίχος του Κορανίου]. Οι Εβραίοι πάντα ήταν και παραμένουν και σήμερα εχθροί του Ισλάμ και των μουσουλμάνων και αυτοί που προσπαθούν να πολεμήσουν με κάθε τρόπο το Ισλάμ και τους μουσουλμάνους. (σ. 52) 5. Αντισημιτισμός ως αντισιωνισμός Ένα ακόμα συμπέρασμα που μπορεί κανείς να συναγάγει από την ναζιστική αραβική προπαγάνδα είναι την κεντρική θέση που κατείχε ο αντισιωνισμός. Σταθερό μοτίβο των εκπομπών ήταν πως το Ισλάμ βρισκόταν σε κατάσταση πολιορκίας από τον σιωνισμό και ότι οι Εβραίοι ήταν οι εχθροί των μουσουλμάνων. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η σοβιετική προπαγάνδα διέδιδε ότι οι σιωνιστές ήταν συνεργάτες των Ναζί. Στην πραγματικότητα από την αρχή και καθ’ όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η ναζιστική αραβική προπαγάνδα είχε στόχο τον σιωνισμό. Αν και είναι δύσκολο να εκτιμηθεί η επίδραση της αντισιωνιστικής προπαγάνδας, οι Γερμανοί την θεωρούσαν ως το πιο ισχυρό τους όπλο. Στις 20 Ιανουαρίου 1941 ο Χουσέινι έστειλε προσωπική επιστολή στον Χίτλερ: Η Αγγλία, αυτός ο αδυσώπητος και ύπουλος εχθρός της πραγματικής ελευθερίας των λαών, δεν παύει ποτέ να δημιουργεί δεσμά για να υποδουλώνει τον αραβικό λαό, άλλες φορές στο όνομα της δόλιας Κοινωνίας των Εθνών και άλλες φορές προβάλλοντας τα ψευδή και υποκριτικά αισθήματα ανθρωπισμού για τους άλλους, όμως στην πραγματικότητα πάντα χάρη στα πιο ιμπεριαλιστικά σχέδια καμουφλαρισμένα με τις αρχές της δημοκρατίας και ενός κίβδηλου διεθνισμού (…) εμποδίζοντας την ενότητα και την ανεξαρτησία των αραβικών χωρών παγιδεύοντάς τους ενάντια στους Εβραίους όλων των χωρών (…) οι αραβικές χώρες είναι ενωμένες σε ένα κοινό μίσος για τους Άγγλους και τους Εβραίους. Εάν ένας κοινός εχθρός είναι το πρελούδιο για την δημιουργία μιας κοινής ταυτότητας, κάποιος μπορεί να πει ότι το παλαιστινιακό πρόβλημα έχει επισπεύσει αυτή την ενότητα. Από διεθνή άποψη, οι Εβραίοι όλου του κόσμου έχουν υποταχθεί στην Αγγλία ελπίζοντας ότι εάν νικήσει θα μπορέσει να πραγματοποιήσει τα όνειρά τους στην Παλαιστίνη και ακόμα και σε γειτονικές αραβικές χώρες. Εάν οι Άραβες λάβουν βοήθεια προκειμένου να νικήσουν τους σιωνιστικούς στόχους, οι Εβραίοι, και ειδικά αυτοί των Ηνωμένων Πολιτειών θα αποθαρρυνθούν τόσο βλέποντας το αντικείμενο των ονείρων τους να εκμηδενίζεται, που θα χάσουν τον ενθουσιασμό τους να βοηθούν τη Μεγάλη Βρετανία και θα υποχωρήσουν ενόψει της καταστροφής. (σ. 55) Συχνή ήταν η επίκληση των ισλαμικών παραδόσεων και μύθων που παρουσίαζαν τον Χίτλερ σαν απελευθερωτή και εκδικητή του Προφήτη που στέλνει ο Θεός για να πολεμήσει τους Εβραίους. Με πλήρη γνώση των διαφορών μεταξύ του σουνιτικού και σιιτικού Ισλάμ, ένα υπόμνημα της γερμανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη τον Φεβρουάριο 1941 αναφέρει τις ευκαιρίες που προσφέρουν οι ιδιαίτερες θρησκευτικές πεποιθήσεις του Ιρανικού λαού: «Η μεγαλύτερη και η σημαντικότερη από αυτές τις προσδοκίες είναι η πίστη στην εμφάνιση του δωδέκατου Ιμάμη που θα έρθει στη γη ως σωτήρας. Όσο χειρότερα είναι τα πράγματα για την λαϊκή μάζα, τόσο πιο ισχυρή είναι η πίστη στον απελευθερωτή. … Εδώ και μήνες η πρεσβεία λαμβάνει πληροφορίες από διαφορετικές πηγές ότι οι ιεροκήρυκες όλης της χώρας προσέρχονται για να μιλήσουν στους πιστούς για παλιές, μυστικές προφητείες και όνειρα που φανερώνουν ότι ο Θεός έχει στείλει τον δωδέκατο Ιμάμη στον κόσμο υπό την μορφή του Χίτλερ. … Αυτοί οι ισχυρισμοί κάνουν μεγάλη εντύπωση στο πιστό ακροατήριο των Μουλάδων. Ο Φύρερ εμφανίζεται ως η ιδέα που έχουν για έναν Άγιο που όχι μόνο θα τους ελευθερώσει από τις δύσκολες κοινωνικές τους έγνοιες αλλά, παρά την αντίσταση του Ιράκ, θα τους επιστρέψει τους πιο ιερούς σιιτικούς τόπους, το τέμενος στην Καρμπάλα. Ο επικεφαλής της προπαγάνδας στην πρεσβεία έχει συλλέξει μια ολοκληρωμένη ποσότητα υλικού με αυτού του είδους τις προφητείες και όνειρα από τους κληρικούς καθώς και τις αντιδράσεις των ακροατών σε αυτές. Χωρίς καμία προσπάθεια από πλευράς της πρεσβείας, όλο αυτό έχει μετατραπεί ολοένα περισσότερο σε διάχυτη προπαγάνδα που βλέπει στον Φύρερ και συνεπώς στην Γερμανία τους σωτήρες από την δυστυχία και τα βάσανα (…) » Ένας τρόπος ενίσχυσης αυτής της εξέλιξης θα ήταν η αντιπαραβολή του αγώνα του Μωάμεθ εναντίον των Εβραίων κατά την αρχαιότητα και του αγώνα του Χίτλερ εναντίον τους στην σημερινή εποχή. Κάνοντάς το αυτό, εάν μπορούσαμε να εξισώσουμε τους Βρετανούς και τους Εβραίους, θα καταφέρναμε να διαδώσουμε μια εξαιρετικά αποτελεσματική προπαγάνδα στον σιιτικό Ιρανικό λαό. Έτσι, για παράδειγμα, από την μία κάποιος θα μπορούσε να μιλήσει για την μάχη του Αδόλφου Χίτλερ εναντίον του εβραϊκού κόσμου με τα δικά του λόγια παραλληλίζοντας το παρόν με την μάχη του Μωάμεθ εναντίον των Ιουδαϊκών φυλών στη Μεδίνα και στα περίχωρα με τα λόγια των Αράβων ιστορικών της πιο αρχαίας εποχής του Ισλάμ. Επιπλέον, όλοι αυτοί οι βρετανικοί ισχυρισμοί που αποφαίνονται πως οι Βρετανοί είναι η χαμένη φυλή του Ισραήλ πρέπει να συλλεχθούν και να δημοσιευτούν αυτολεξεί. Έτσι η μάχη του Φύρερ θα εμφανιστεί στους Μουσουλμάνους ως η αναβίωση της μάχης του Προφήτη εναντίον του ίδιου εχθρού. » Ο ίδιος στόχος αυτών των πολέμων εκφράζεται με ιδιαίτερα εντυπωσιακό τρόπο στο Κοράνι, Σούρα 5.82: “Δεν θα συναντήσετε μεγαλύτερο εχθρό των πιστών από τους Εβραίους”. Αυτός ο στίχος πρέπει να αντιπαραβληθεί με τα λόγια του Χίτλερ: “Πιστεύω πως σήμερα δρω σύμφωνα με την δημιουργία του Θεού. Με την αντίσταση εναντίον των Εβραίων παντού, μάχομαι για το έργο του Θεού” (Ο Αγών μου). (σ. 154) Ένα άλλο κείμενο του 1942 αναφέρει χαρακτηριστικά: Ο Μωάμεθ, ο προφήτης του Θεού, ο Θεός να τον ευλογεί, ήταν εχθρός των Εβραίων. Κατάλαβε την πονηρία τους και το κακό τους. Ξεχάσατε ότι οι Εβραίοι καταδίωξαν τους προφήτες του Θεού, ότι του επιτέθηκαν και ήθελαν να τον σκοτώσουν; Ξεχάσατε ότι οι Εβραίοι καταράστηκαν τον προφήτη Μωάμεθ; Κοιτάξτε, ένας άνθρωπος [ο Χίτλερ] έχει έρθει για να εξαγνίσει τον κόσμο. Τα δεσμά που αλυσοδένουν τα έθνη, ορατά και αόρατα δεσμά, θα σπάσουν. Ένα ξίφος έχει έρθει στον κόσμο με την εντολή: Καταστρέψτε το κακό, τους υποκριτές, τους εγωιστές, ώστε ο κόσμος να αναπνεύσει ξανά ελεύθερα και να είναι αγνός. Ξυπνήστε, Άραβες. Το Κακό έχει αλυσοδέσει τον λαό σας στον νου και στο σώμα. Ελευθερωθείτε όταν η δύναμη σπάσει τις αλυσίδες αυτού του κόσμου. (σ. 120) Ο Χουσέινι και οι συνεργάτες του είχαν μετατρέψει την διαμάχη μεταξύ σιωνιστών και Αράβων σε σύγχρονο κεφάλαιο ενός «προαιώνιου μίσους». Η υποστήριξη του σιωνισμού από τον Τσώρτσιλ και τον Ρούσβελτ, όσο συγκρατημένη και να ήταν και παρά τους ενδοιασμούς και τις καθυστερήσεις μπορούσε να αποτελέσει εμπόδιο στην πολιτική των συμμαχικών δυνάμεων στην περιοχή. Το 1942 το Πολεμικό Γραφείο Πληροφοριών που ήταν υπεύθυνο για τις εκπομπές στη Φωνή της Αμερικής έδωσε σαφείς εντολές οι εκκλήσεις που απευθύνονταν στους Άραβες της Παλαιστίνης να είναι διακριτικές και προσεκτικές. Σύμφωνα με τις οδηγίες τα κείμενα θα έπρεπε να διέπονται από την «αποδοχή του γεγονότος ότι δεν μπορούν να γίνονται αναφορές στο ζήτημα των σιωνιστικών προσδοκιών, διότι η ενεργοποίηση του αντι-εβραϊκού συναισθήματος στους Άραβες της περιοχής μπορούσε να διακινδυνεύσει την στρατηγική μας στην Ανατολική Μεσόγειο (…) Πρέπει να θυμόμαστε ότι στο σύνολό τους οι Εβραίοι υποστηρίζουν το σχέδιο του ΟΗΕ, οι Άραβες δεν το υποστηρίζουν. Συνεπώς τα λόγια μας απευθύνονται στους Μουσουλμάνους και τους Χριστιανούς Άραβες, ιδιαίτερα δεδομένης της αποτελεσματικότητας της προπαγάνδας των εχθρών». Οι σύμμαχοι αντιλαμβάνονταν πλέον ότι βασικός σκοπός της ναζιστικής προπαγάνδας τόσο στο εσωτερικό όσο και στη Μέση Ανατολή ήταν η ταύτιση των συμμαχικών δυνάμεων με τους Εβραίους. Προκειμένου να κερδίσουν τον πόλεμο στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή με την υποστήριξη των Αράβων, των Μουσουλμάνων και των Περσών, η Αμερική και η Βρετανία αποφάσισαν να αποφύγουν τον ιδεολογικό πόλεμο για το ζήτημα των Εβραίων και του αντισημιτισμού. Μια ραδιοφωνική εκπομπή της Γερμανίας στα αραβικά στις 10 Απριλίου 1942 με τίτλο «Οι Βρετανοί, οι Εβραίοι και οι κομμουνιστές είναι κοινοί εχθροί των Αράβων» έλεγε: Η Βρετανία έχει δείξει την εχθρότητά της στους Άραβες. … Οι Βρετανοί διέπραξαν ένα από τα χειρότερά τους εγκλήματα φέρνοντας τους Εβραίους στην χώρα τους και υποστηρίζοντάς τους, θεωρώντας τους ανώτερους από τους Άραβες και δείχνοντας εύνοια για την ίδρυση ενός Εβραϊκού βασιλείου στις Αραβικές χώρες. Αυτό συνέβη λόγω των Βρετανών και των Εβραίων εξαιτίας της μικρόνοιάς τους, αλλά σύντομα θα καταλάβουν πόσο οικτρά έσφαλαν. Το διεθνές κίνημα του σιωνισμού εξαρτάται από την Βρετανία για να πραγματοποιήσει τις τυραννικές του ελπίδες, και οι Εβραίοι έχουν συνωμοτήσει με την Βρετανία προκειμένου να καταπνίξουν το Ισλάμ. Όχι μόνο αυτό, αλλά το εβραϊκό κίνημα χαίρει επίσης μεγάλης υποστήριξης από τις ΗΠΑ και οι Εβραίοι στην Αμερική έχουν υπέρτατη επιρροή. Ο πρόεδρος Ρούσβελτ είναι ένα άθυρμα στα εβραϊκά χέρια και έσυρε την χώρα του στον πόλεμο υπακούοντας τις εβραϊκές εντολές. Έστειλε τον γιο του ως προσωπικό απεσταλμένο στην Παλαιστίνη για να διαβεβαιώσει τους Εβραίους ότι ο πρόεδρος Ρούσβελτ τους υποστηρίζει με όλη του την καρδιά και ότι είναι οπαδός της θρησκείας τους. » Η Αγγλία έχει θέσει τον εαυτό της στα χέρια των κομμουνιστών και των Εβραίων, και οι Εβραίοι χαίρονται για τον νέο τους σύμμαχο, ελπίζοντας ότι θα βρουν έναν ισχυρό υποστηρικτή στους κομμουνιστές, αλλά η Γερμανία παρακάμπτει την κομμουνιστική Ρωσία και ο σοβιετικός στρατός είτε εξοντώνεται είτε εξολοθρεύεται. Ούτε η αμερικανική ούτε η βρετανική βοήθεια χρησιμεύει στην Ρωσία και αυτό θα είμαστε σε θέση να το διαπιστώσουμε πολύ σύντομα. » Οι αραβικές χώρες θα πρέπει να βρουν παρηγοριά εναντίον της βρετανικής καταπίεσης, της κομμουνιστικής τυραννίας και των εβραϊκών φιλοδοξιών στον βαθμό που υπάρχουν ακόμα κάποιες ισχυρές χώρες που σηκώνουν το λάβαρο της αλήθειας και της δικαιοσύνης, και επικεφαλής αυτών είναι η Γερμανία και ο ισχυρός της στρατός, για να μην μιλήσουμε για την Ιαπωνία και ακατανίκητή της δύναμη. (σ. 103) Η επιθετική προπαγάνδα συνεχίστηκε με αμείωτο ρυθμό και μετά την ήττα των δυνάμεων του Άξονα στη Βόρεια Αφρική το 1943 μέσω του ραδιοφώνου και εκατοντάδων χιλιάδων φυλλαδίων που διανεμήθηκαν στην Τυνησία και το Μαρόκο. Ένα από αυτά προειδοποιούσε Οι κάτοικοι της Βόρειας Αφρικής γνωρίζουν πως ένας μεγάλος αριθμός Εβραίων που ζουν στην Τυνησία, την Αλγερία και το Μαρόκο έχουν αποκτήσει ξένη υπηκοότητα, και γνωρίζουν τα αποτελέσματα αυτού στην Αραβο-Εβραϊκή σχέση. … Οι κάτοικοι της Βόρειας Αφρικής καταλαβαίνουν πως οι Εβραίοι που ζουν στην Τυνησία, την Αλγερία και το Μαρόκο δεν καλλιεργούν τη γη, δεν επισκευάζουν τους δρόμους, δεν χτίζουν σπίτια, και ασχολούνται με εβραϊκά επαγγέλματα. Ειδικεύονται στην απάτη και την αρπαγή χρημάτων. Ποια θα είναι η μοίρα της Βόρειας Αφρικής αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; Θα γίνουν οι Εβραίοι φίλοι των βασιλιάδων, ενώ οι Άραβες θα γίνουν υπηρέτες; Κάτι τέτοιο ήδη έχει συμβεί στην Παλαιστίνη. … Θα πηγαίνουν τα παιδιά των Εβραίων σχολείο ενώ τα παιδιά των Αράβων θα γυαλίζουν παπούτσια και θα μαζεύουν αποτσίγαρα; Κάτι παρόμοιο έχει συμβεί στην Παλαιστίνη. Θα γίνουν οι μικρές μουσουλμάνες υπηρέτριες στα σπίτια των Εβραίων; Αυτό πραγματικά συνέβη στην Παλαιστίνη υπό την αιγίδα των Άγγλων. (σ. 159) Το ραδιόφωνο μετέδιδε ότι ο Ρούζβελτ και η σύζυγός του ήταν Εβραίοι και η «Εβραϊκή Αμερική» αποτελούσε πλέον τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τον Αραβισμό. Αγγίζοντας τα όρια της γελοιότητας επίσης διαβεβαίωνε τους ακροατές ότι και ο βρετανικός βασιλικός οίκος και οι Αγγλοσάξονες είναι Εβραίοι. Σύμφωνα με μια χαρακτηριστικά έξαλλη ραδιοφωνική προπαγανδιστική εκπομπή στις 30 Ιανουαρίου του 1943: Οι Εβραίοι επιδιώκουν να κυβερνήσουν τον κόσμο στο μέλλον. Η Βρετανία διασχίζει μια θάλασσα αίματος για να κυβερνήσουν οι Εβραίοι τον κόσμο ανενόχλητοι, διότι οι Εβραίοι δεν αρκούνται στην Παλαιστίνη, τη Συρία, την Υπεριορδανία, ούτε καν το Μαρόκο, αλλά θέλουν όλο τον κόσμο. Όμως δείχνουν μεγάλη πανουργία με το να μην επιδιώκουν να αποκτήσουν την κυριαρχία αυτή μονομιάς και γι’ αυτό δημιούργησαν τον μύθο ότι οι Βρετανοί έχουν εβραϊκή καταγωγή προκειμένου να πραγματοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους. Η Αμερική από την άλλη πλευρά θα ήθελε να κληρονομήσει την Βρετανική Αυτοκρατορία. Αλλά οι Αμερικανοί είναι Αγγλοσάξονες και συνεπώς είναι παιδιά του Ισαάκ, που σημαίνει φυσικά ότι είναι Εβραίοι. Επομένως η Βρετανική Αυτοκρατορία αναπόφευκτα θα γίνει η Αυτοκρατορία του Ισαάκ, με άλλα λόγια, μια Εβραϊκή Αυτοκρατορία. Γιγαντιαίες δυνάμεις μάχονται η μια εναντίον της άλλης, χώρες εξαφανίζονται, θρόνοι συντρίβονται, μόνο επειδή οι Εβραίοι θέλουν να κυβερνήσουν τον κόσμο. Μια εβραϊκή νίκη θα σήμαινε την αποσύνθεση ολόκληρου του κόσμου, τον εκφυλισμό της ανθρωπότητας και την επιστροφή του πολιτισμού στην λίθινη εποχή. Θεός φυλάξοι. (σ. 164) Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς το ραδιόφωνο μετέδωσε έναν λόγο του Χουσέινι: Ευχαριστούμε τον Θεό και ζητούμε την βοήθειά Του. Λατρεύουμε τον Θεό με ευλάβεια και η πίστη μας στην θρησκεία Του είναι δυνατή. Ο Θεός είναι ένας και ο Μωάμεθ είναι ο Προφήτης του. Ο Θεός να ευλογεί τον Μωάμεθ, τον λαό του και τους φίλους του. Αυτή τη μέρα για πάνω από δεκατρείς αιώνες γιορτάζουμε το ταξίδι του Προφήτη από το τέμενος στη Μέκκα στο τέμενος του Ομάρ[3], το βασικό τέμενος του Ισλάμ. Αυτή τη μέρα επίσης, της 27ης Ρατζάμπ[4], ο Σουλτάνος Σαλάχ αντ-Ντιν ιμπν Αγιούμπ[5] έδιωξε τους σταυροφόρους από την Ιερή Ιερουσαλήμ και από το τέμενος του Ομάρ. Οι Μουσουλμάνοι σε όλο τον κόσμο γιορτάζουν αυτή τη μέρα. Οι Μουσουλμάνοι έχουν θυσιάσει τα πιο πολύτιμά τους αγαθά από την αρχή της ιστορίας τους για να αποκαταστήσουν τα δικαιώματά τους στην Παλαιστίνη εξαιτίας της παρουσίας του τεμένους του Ομάρ. Οι Μουσουλμάνοι πολεμούν για την Παλαιστίνη διότι είναι ιερός τόπος του Ισλάμ. Την ίδια στιγμή οι Εβραίοι συνωμοτούν εναντίον των Αράβων και της Παλαιστίνης και ισχυρίζονται ότι το τέμενος του Ομάρ βρίσκεται στην τοποθεσία του αρχαίου τους ναού. Σε αυτό βασίζονται στην στήριξη των ξένων δυνάμεων. Οι πράξεις τους δεν αποδυναμώνουν την αποφασιστικότητα των Μουσουλμάνων αλλά τους δίνουν περισσότερη αυτοπεποίθηση κατά τον αγώνα τους. Όλος ο μουσουλμανικός κόσμος υποστηρίζει τον αγώνα των Αράβων στην Παλαιστίνη, ιδιαίτερα οι Μουσουλμάνοι της Ινδίας (…) Ας ορκιστούν να συνεργαστούν όλοι οι Μουσουλμάνοι σε αυτή την περίπτωση. Ας ορκιστούν όλοι οι Μουσουλμάνοι, βασιλιάδες, δανειστές, άτομα, σε αυτή την ιερή περίπτωση και να αναλάβουν να αγωνιστούν έτσι ώστε το τέμενος του Ομάρ να μην βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Εβραίων και οι Εβραίοι να εκδιωχθούν από τους Άγιους Τόπους. (σ. 179) Σύμφωνα με την ανάγνωση του Κορανίου του Χουσέινι η εχθρότητα μεταξύ Αράβων και Εβραίων υπήρχε πριν το Ισλάμ. Η έλευση του Ισλάμ ήταν κίνδυνος για την εβραϊκή πίστη και γι’ αυτό οι Εβραίοι πολέμησαν τον Προφήτη και τους πιστούς του. Όταν διαπίστωσαν ότι οι μουσουλμάνοι είχαν αποκτήσει δύναμη προσπάθησαν να τον σκοτώσουν. H ισόπαλη κατάσταση στην οποία είχαν περιέλθει για εκατοντάδες χρόνια τερματίστηκε όταν οι μουσουλμάνοι συνειδητοποίησαν την εβραϊκή επιθυμία να κατακτήσουν τους μουσουλμανικούς ιερούς τόπους συμπεριλαμβανομένου του τεμένους Αλ Άκσα και αποφάσισαν να απελευθερώσουν τα εδάφη τους από το Κακό. Ένα εβραϊκό βασίλειο στην Παλαιστίνη θα τους δώσει μια καταπληκτική γεωγραφική θέση στο σημείο όπου συναντιούνται τρία μέρη του κόσμου από όπου θα μπορούν να ασκούν οικονομική, πολιτική, και προπαγανδιστική επιρροή. Αν και ένα εβραϊκό κράτος θα αποτελούσε μεγάλο κίνδυνο για όλη την ανθρωπότητα, θα ήταν ακόμα πιο επικίνδυνο και σημαντικό για τους Άραβες και τους Μουσουλμάνους. Τέτοιο κράτος θα ήταν εμπόδιο μεταξύ των Αραβο-ισλαμικών χωρών στην Ασία και την Αφρική. Είναι μια ματωμένη μαχαιριά στην καρδιά της αραβικής πατρίδας. Η ίδρυση μιας εβραϊκής κοινοπολιτείας στην Παλαιστίνη θα υποβάλει τις αραβικές χώρες και όλες τις χώρες της Μέσης Ανατολής στον κίνδυνο της εβραϊκής οικονομικής εκμετάλλευσης και της παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας. Επιπλέον θα μετατρέψει αυτή την χώρα [το εβραϊκό κράτος] σε ένα κέντρο που κάθε ξένο κράτος θα μπορεί να εκμεταλλευτεί για να αποικίσει και να κατακτήσει τις γειτονικές χώρες. Μυστικά σιωνιστικά έγγραφα είχαν αποδείξει ότι το Βασίλειο του Ισραήλ θα περιλαμβάνει τον χώρο μεταξύ της Μεσογείου και του Περσικού Κόλπου. Επιπλέον της Παλαιστίνης [τέτοιο Βασίλειο θα περιλαμβάνει] τον Λίβανο, την Συρία, την Υπεριορδανία, το Ιράκ, και ένα μέρος του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, και ένα μέρος του Βασιλείου της Αιγύπτου. Οι Εβραίοι θέτουν τους ιερούς τόπους του Χατζ σε υπέρτατο κίνδυνο και αρπάζουν από τους Άραβες και το Ισλάμ τα φρούτα της γης τους, τα οποία έχουν υπερασπίσει για δεκατρείς αιώνες με το αίμα των μαρτύρων τους. (σ. 186) Η πάγια εντολή του Αμερικανικού Πολεμικού Γραφείου Πληροφοριών συνέχιζε να είναι η αποφυγή κάθε συζήτησης προς το παρόν, για τα θεμελιώδη πολιτικά προβλήματα που τόσο υποδαυλίζουν τη Μέση Ανατολή τα τελευταία χρόνια. Ειδικά αυτά είναι τρία: ο σιωνισμός, ο παναραβισμός και ο πανισλαμισμός. Μην παίρνετε ποτέ μέρος για αυτά τα ζητήματα… (σ. 161) Παρ’ όλες όμως της προσπάθειες της Αμερικής να αποσυνδεθεί από τον σιωνισμό, ακόμα και στο τέλος του πολέμου το 1944 όταν το ρεύμα είχε πλέον στραφεί εναντίον της Γερμανίας, o μόνιμος άξονας της ναζιστικής αραβικής προπαγάνδας παρέμενε ο αντισιωνισμός. Με τα λόγια του Χουσέινι: Η συνωμοσία εναντίον των Αράβων και των Μουσουλμάνων είναι εντελώς προφανής. Είναι προφανής από τις δηλώσεις των ηγετών των Εβραίων και των συμμάχων τους. Διότι ενώ οι Εβραίοι δηλώνουν ότι η νίκη των συμμάχων είναι δική τους νίκη και μέσο της πραγματοποίησης των προσδοκιών τους, οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί. … βλέπουν στην εφαρμογή των εβραϊκών σχεδίων μια εγγύηση των δικών τους οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων. … Τα δεσμά που δένουν τους Εβραίους, τους Άγγλους και τους Αμερικανούς είναι πολύ βαθιά, αλληλένδετα το ένα με το άλλο. Δεν μπορούν να αποδυναμωθούν. Για πολύ καιρό είναι δεμένοι μαζί με τα κοινά συμφέροντα, με την ενότητα των σχεδίων και των στόχων τους, την ομοιότητα των χαρακτηριστικών τους υπολογισμών, την ομοιότητα του πλούτου τους και την κοινή συμμετοχή στα χρηματοοικονομικά κατεστημένα. (σ. 187) Ο Χερφ σταχυολογεί έναν μεγάλο αριθμό αντιπροσωπευτικών αποσπασμάτων ανάλογου ύφους από τις εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες των κειμένων των ραδιοφωνικών εκπομπών και του έντυπου υλικού, τα οποία, όπως παρατηρεί παρακολουθώντας παράλληλα την εξέλιξη του περιεχομένου τους καθώς αυτό προσαρμοζόταν σε σχέση με την εξέλιξη του πολέμου, παραμένουν πιστά στην γκεμπελική αρχή της επανάληψης. Αναμφίβολα, όπως υπογραμμίζει και ο ίδιος, η πρόσληψη της ναζιστικής προπαγάνδας είναι ένα πεδίο που χρειάζεται περισσότερη έρευνα. Μια λεπτομερής έκθεση του Αμερικανικού Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών το 1945 για την Εγγύς Ανατολή και το πρόβλημα των εγκλημάτων πολέμου είναι ιδιαίτερα κατατοπιστική ως προς τον αντίκτυπο της ναζιστικής προπαγάνδας. Το ζητούμενό της ήταν να αξιολογήσει το δημόσιο ενδιαφέρον για μια νομική διαδικασία για τα εγκλήματα πολέμου και την επίδραση μιας προσαγωγής σε δίκη των ενόχων για υποκίνηση σε μαζικές δολοφονίες μέσω του ραδιοφώνου. Το συμπέρασμα της έκθεσης ήταν ότι ως αποτέλεσμα ενός γενικού αισθήματος εχθρότητας ενάντια στον ιμπεριαλισμό ορισμένων συμμαχικών δυνάμεων στην πλειοψηφία του ο πληθυσμός της Εγγύς Ανατολής είχε την τάση να βλέπει με συμπάθεια αντί να καταδικάζει όσους είχαν βοηθήσει τον Άξονα. Η στάση της κοινής γνώμης απέναντι σε μια δίκη εγκληματιών πολέμου της περιοχής θα ήταν τουλάχιστον απαθής. Από την κηδεία στρατιωτικού διοικητή της Χεζμπολά στην επαρχία Ναμπατίγια του Λιβάνου, 13 Απριλίου 2012. © Shutterstock Με την λήξη του πολέμου και την ήττα της Γερμανίας ο Χουσέινι με την ακολουθία του διέφυγαν από το Βερολίνο και μετέβησαν στην Ελβετία όπου συνελήφθη και κρατήθηκε από τους Γάλλους. Φυγαδεύτηκε με την παρέμβαση του αρχηγού της Μουσουλμανικής Αδελφότητας αλ-Μπάνα και ενδεχομένως με την βοήθεια των Σαουδαράβων και επέστρεψε στο Κάιρο το 1946 όπου έτυχε υποδοχής εθνικού ήρωα. Ο αλ-Μπάνα απέστειλε την ακόλουθη δήλωση στους αξιωματούχους του Αραβικού Συνδέσμου: Οι καρδιές των Αράβων σκίρτησαν από χαρά όταν πληροφορήθηκαν ότι ο Μουφτής κατάφερε να φτάσει σε μια αραβική χώρα. Τα νέα έπεσαν σαν βροντή στα αυτιά κάποιων Αμερικανών, Άγγλων και Εβραίων τυράννων. Το λιοντάρι είναι επιτέλους ελεύθερο και θα περιπλανηθεί την αραβική ζούγκλα να την καθαρίσει από τους λύκους. Τι ήρωας, τι θαύμα (…) Ναι, αυτός ο ήρωας που αντιστάθηκε σε μια αυτοκρατορία και πολέμησε τον Σιωνισμό με την βοήθεια του Χίτλερ και της Γερμανίας. Η Γερμανία και ο Χίτλερ δεν είναι πια εδώ, αλλά ο Χουσέινι θα συνεχίσει τον αγώνα (…) Αμίν, προχώρα! Ο Θεός είναι μαζί σου! Είμαστε πίσω σου! Είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε τα κεφάλια μας για τον αγώνα. Ως τον θάνατο. Προχώρα μπροστά… (σ. 242) Η δήλωση του αλ-Μπάνα ότι ο Χουσέινι θα συνέχιζε τον αγώνα σημαίνει ότι πρόκειται για τον ίδιο πόλεμο που διεξήγαγαν οι Γερμανοί εναντίον των Εβραίων. Ο Χουσέινι με την μεγάλη του εμπειρία ήταν ο πιο κατάλληλος ηγέτης να τον συνεχίσει και ο Αραβικός Σύνδεσμος πίεζε την Δύση για να μην δικαστεί για εγκλήματα πολέμου. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα προετοιμαζόταν για τζιχάντ. Ο Χουσέινι συνέχισε την εκστρατεία του εναντίον του Ισραήλ έως το θάνατό του το 1974. Ο στόχος ήταν ίδιος: η δολοφονία των Εβραίων όπου και να βρίσκονται. 6. Μεταπολεμικές επιρροές Η διάδοση του ναζιστικού αντισημιτισμού στην Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή εντός του αραβικού και ριζοσπαστικού ισλαμικού πλαισίου πριν και κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου άφησε πίσω της γενεαλογικές γραμμές και ίχνη που διατηρήθηκαν για πολύ καιρό μετά από την ήττα του Ναζισμού. Ο Χερφ εξηγεί: [Ό]πως δείχνει η σύντομη εξέτασή μου των Αδελφών Μουσουλμάνων, του Χασάν αλ-Μπάνα, του Σαγίντ Κουτμπ[6] και των αραβικών αντιλήψεων για το Ισραήλ την δεκαετία του 1950, η συνέχεια με τις θεωρίες συνωμοσίας που εκπέμπονταν καθημερινά από το Ράδιο Βερολίνο επεκτάθηκαν πολύ πέρα από το ισλαμιστικό περιθώριο και περιλάμβαναν τον πρόεδρο της Αιγύπτου Νάσερ και επίσημες δημοσιεύσεις της κυβέρνησής του καθώς και των κυβερνήσεων άλλων αραβικών χωρών. Το γεγονός ότι ο Νάσερ προσέλαβε τον πρώην ναζιστή προπαγανδιστή Γιόχαν φον Λέερς για να εργαστεί σε Αιγυπτιακές Υπηρεσίες Πληροφοριών [με το όνομα Ομάρ Αμίν] την δεκαετία του 1950 αποδεικνύει την προθυμία του να υποστηρίξει ιδέες και τρόπους σκέψης για το Ισραήλ που είχαν τις ρίζες τους στην ναζιστική ιδεολογία και προπαγάνδα. (σ. 260) Το βιβλίο του Χερφ δείχνει πώς τελικά ακόμα και τα πιο πρόσφατα πολιτικά διλήμματα που αφορούν την ισλαμιστική ιδεολογία και πολιτική, από τις κυβερνήσεις των Αγιατολάδων στο Ιράν έως την κυβέρνηση του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, τις εξτρεμιστικές οργανώσεις όπως η Αλ Κάιντα, το Ισλαμικό Κράτος, την Χαμάς, την Χεζμπολά κτλ., έχουν άμεση σχέση με την πολιτισμική και ιδεολογική διάδοση που έλαβε χώρα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ναζιστική προπαγάνδα για τον Αραβικό κόσμο αποτελεί μόνο ένα κεφάλαιο για την ιδεολογική ταύτιση των ακραίων παραδόσεων της ευρωπαϊκής ιστορίας με τις ακραίες ριζοσπαστικές παραδόσεις του μαχητικού Ισλάμ. Αλλά παράλληλα ισοδυναμεί και με μια ευθεία αμφισβήτηση του επιστημονικού πεδίου των σπουδών της Μέσης Ανατολής θέτοντας το ερώτημα πώς μπορεί να γράφεται η ιστορία της Μέσης Ανατολής όταν τα αρχεία των χωρών, των ιδρυμάτων, των θεσμών και των πολιτικών οργανώσεων στις χώρες της περιοχής παραμένουν κλειστά για τους ιστορικούς και τους ερευνητές. Μέρι Τούμα, Μετά το τελευταίο σύνορο–Παλαιστινιακό έδαφος, 2015. Συλλογή Imago Mundi, Τρεβίζο, Ιταλία. Η εκτενής ανάλυση του αντίκτυπου και των γενεαλογικών γραμμών που δημιούργησε η αραβική προπαγάνδα του ναζισμού υπερβαίνει τους σκοπούς της αυστηρά ιστορικής μελέτης του Χερφ και δεν αποτελεί μέρος αυτής. Αξίζει όμως σε αυτό το σημείο να αναφέρω κάποιες ιστορικές συγγένειες με πρόσωπα της μεταγενέστερης περιόδου. Κατά τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948 ο Χουσέινι, ως πρόεδρος πλέον του Προτεκτοράτου της Παλαιστίνης (σημερινή Γάζα), συνέχισε να εργάζεται για την πραγματοποίηση του ονείρου του Χίτλερ μαζί με πρώην ναζί στρατιωτικούς, όπως για παράδειγμα ο διοικητής του Αραβικού Απελευθερωτικού Στρατού Φάζι αλ Καουάκζι και ο διοικητής του Στρατού του Ιερού Πολέμου Χασάν Σαλάμα. (Ο Σαλάμα ήταν πατέρας του Αλί Χασάν Σαλαμέ, του επικεφαλής της οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης», η οποία ήταν υπεύθυνη για το μακελειό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972). Οι καταζητούμενοι ναζί έβρισκαν καταφύγιο στα αραβικά καθεστώτα και ιδιαίτερα στην Συρία[7] και την Αίγυπτο απ’ όπου βοηθούσαν με όλους τους τρόπους τις πολεμικές προσπάθειες. Ένας από αυτούς ήταν ο Όττο Σκορτσένυ (αραβικό όνομα Hanna Eff. Khoury), ο οποίος την δεκαετία του 1950, μαζί με μια ομάδα αποτελούμενη από στρατηγούς της Βέρμαχτ και αξιωματικούς των Ες-Ες και της Γκεστάπο, ανέλαβε την στρατιωτική εκπαίδευση των Φενταγίν της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Ο Σκορτσένυ ήταν μεταξύ άλλων και εκπαιδευτής του πρώην μέλους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και διαδόχου τού Χουσέινι Γιασέρ Αραφάτ. Η εκπαίδευση της νέας γενιάς τρομοκρατών περιλάμβανε και την γνώση των μεθόδων της γκεμπελικής προπαγάνδας. Οι Ναζί χρηματοδότησαν και συνεργάστηκαν με την Μουσουλμανική Αδελφότητα και όχι μόνο. Ο κύριος χρηματοδότης του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) ήταν o Ελβετός εθνικοσοσιαλιστής Φρανσουά Γκενού, οικονομικός διαχειριστής του Χουσέινι κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκτελεστής της διαθήκης του Γκέμπελς, χρηματοδότης της νομικής υπεράσπισης των Άιχμαν και Κλάους Μπάρμπι, αλλά και χρηματοδότης του Αγιατολά Χομεϊνί κατά την διάρκεια της εξορίας του στη Γαλλία. Παράλληλα ο νέος ολοκληρωτισμός που απλωνόταν στον κόσμο, δηλαδή ο κομμουνισμός, χρειαζόταν επίσης την στήριξη των αραβικών κρατών. Η έννοια του παλαιστινιακού λαού ως ξεχωριστού έθνους δεν υπήρχε πριν το 1964. Γεννήθηκε μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών από τον Γιασέρ Αραφάτ και τον Προέδρο Νάσερ με τις ευλογίες της Σοβιετικών. Με αυτόν τον τρόπο το Παλαιστινιακό Ζήτημα συνέχιζε να γίνεται αντιληπτό από την προοπτική του παναραβικού εθνικισμού με αποτέλεσμα οι πολιτικές αποφάσεις της παλαιστινιακής ηγεσίας να εστιάζουν στην υπονόμευση του κράτους του Ισραήλ περισσότερο από την ανεξαρτησία και την ευημερία του παλαιστινιακού λαού. Το 1975, με την υποστήριξη του σοβιετικού μπλοκ και των μουσουλμανικών χωρών, εγκρίθηκε το ψήφισμα 3379 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που διακήρυσσε ότι ο σιωνισμός είναι μια μορφή ρατσισμού. Τότε γενικός γραμματέας του ΟΗΕ ήταν ο Κουρτ Βάλντχαϊμ,[8] αξιωματικός της Βέρμαχτ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ψήφισμα ανακλήθηκε το 1991. Οι ριζοσπαστικές εθνικιστές και ισλαμιστικές ιδεολογίες που ενθάρρυναν οι Ναζί συνεχίζουν να κυριαρχούν στην παλαιστινιακή πολιτική ακόμα και σήμερα. Η Φατάχ, δηλαδή η Παλαιστινιακή Αρχή που σήμερα διοικεί την Δυτική Όχθη, ιδρύθηκε από τον Γιασέρ Αραφάτ. Η Γάζα κυβερνάται από την Χαμάς, ένα ιδιαίτερα τοξικό παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, που αποτελεί συνέχεια της ιδεολογίας του Χουσέινι. Ακόμα και ο πιο μετριοπαθής Μαχμούντ Αμπάς υιοθετεί την αντισημιτική προπαγάνδα: η διδακτορική (sic) του εργασία επαναλαμβάνει τα ναζιστικής και σοβιετικής έμπνευσης επιχειρήματα, όπως ότι οι Σιωνιστές ήταν συνεργάτες των Ναζί και ότι το Ολοκαύτωμα ήταν αποτέλεσμα της κήρυξης του πολέμου εναντίον της Γερμανίας. Ο Αμπάς έχει χαρακτηρίσει τον Χουσέινι πρωτοπόρο, ενώ πολύ πρόσφατα κατηγόρησε τους Εβραίους ότι προκάλεσαν το Ολοκαύτωμα εξαιτίας του κοινωνικού τους ρόλου, δηλαδή της τοκογλυφίας και των χρηματοοικονομικών τους δραστηριοτήτων.[9] Το 2019 ο Μαχμούντ αλ Χαμπάς, ένας πρώην αξιωματούχος της Χαμάς τον οποίο Μαχμούντ Αμπάς διόρισε σύμβουλο για θέματα θρησκείας, στην επέτειο του θανάτου του Χουσέινι μίλησε για τον «σπουδαίο» παλαιστίνιο ηγέτη που αποτελεί «παράδειγμα προς μίμηση». Κατά την δεκαετία του 1930 ο Χουσέινι ήταν υπεύθυνος για τις σφαγές εναντίον Εβραίων στην Παλαιστίνη με την αιτιολογία ότι οι Εβραίοι προτίθενται να καταστρέψουν το τέμενος Αλ Άκσα. Τον ίδιο ισχυρισμό συνέχισαν να επαναλαμβάνουν ο Αραφάτ και ο Αμπάς. Στα βήματα που χάραξε η συνεργασία μεταξύ Χουσέινι και Χίτλερ ακόμα και σήμερα εξακολουθεί να υπάρχει συνεργασία μεταξύ της ευρωπαϊκής νεοναζιστικής ακροδεξιάς (μαζί φυσικά με την αντιιμπεριαλιστική ακροαριστερά) με τους παλαιστίνιους ηγέτες. Ο συνδετικός κρίκος όλων αυτών των ετερόκλητων κατά τα φαινόμενα ιδεολογικών ομάδων είναι το μίσος για τους Εβραίους που κληροδότησε η εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. [1] Βλ. http://tinyurl.com/45e5cmj3. [2] War By Other Means: Soviet Power, West German Resistance and the Battle of the Euromissiles (Free Press, 1991); Divided Memory: The Nazi Past in the Two Germanys, (Harvard University Press, 1997); The Jewish Enemy: Nazi Propaganda During World War II and the Holocaust (Harvard University Press, 2006); Nazi Propaganda for the Arab World (Yale University Press, 2010); Undeclared Wars with Israel: East Germany and the West German Far Left, 1967-1989 (Cambridge University Press, 2016); Israel's Moment: International Support and Opposition for Establishing the Jewish State, 1945-1949 (Cambridge University Press, 2022). [3] Στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ. [4] Έβδομος μήνας του Ισλαμικού ημερολογίου. [5] Ο γνωστός στην Δύση ως Σαλαντίν, ιδρυτής της Δυναστείας των Αγιουβιδών. [6] Σαγίντ Κουτμπ (1906-1966), συνεχιστής του έργου του Χουσέινι και κυριότερος εμπνευστής των εξτρεμιστικών ισλαμιστικών ομάδων όπως η Αλ Κάιντα, η Χεζμπολά και η Χαμάς. Το βιβλίο του Ο αγώνας μας εναντίον των Εβραίων είναι η ισλαμική εκδοχή της μεταπολεμικής ναζιστικής ιδεολογίας. [7] Όπως ο σφαγέας της Θεσσαλονίκης Άλοϊς Μπρούνερ. Βλ. άρθρο του Τομπίας Μπλούμελ (Tobias Blümel), «Η Υπόθεση Άλοϊς Μπρούνερ», The Athens Review of Books, τχ. 139, Μάιος 2022. [8] Για τη δράση του Βάλντχαϊμ, βλ. λόγου χάρη, Mark Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ (Inside Hitler's Greece, Yale University Press, 1993) και Robert Edwin Herzstein, Waldheim: The Missing Years (1988). [9] https://www.bbc.com/news/world-middle-east-66741336.amp

Ναζιστική ιδεολογία και Αραβικός κόσμος

Σύνδεση