Ο Αντισημιτισμός των Ναζί και το Μίσος των Ισλαμιστών

Μια επισκόπηση της πρόσφατης έρευνας σχετικά με το πώς διαμορφώθηκε η σύγχρονη Μέση Ανατολή μετά το Ολοκαύτωμα και πώς το μίσος των Ισλαμιστών έχει τις ρίζες του στον Αντισημιτισμό των Ναζί. Στις αρχές Ιουλίου 1946, ο Χατζ Αμίν ελ-Χουσέινι, γνωστός επίσης και ως Μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ, δραπέτευσε από μετά από ένα χρόνο ευχάριστης κατ’ οίκον κράτησης στη Γαλλία και έφυγε αεροπορικώς για το Κάιρο. Ο Χουσέινι, ο οποίος εφεξής θα αναφέρεται στην Αίγυπτο απλώς ως «Ο Μουφτής», έγινε διεθνώς γνωστός ως συνεργάτης της Ναζιστικής Γερμανίας, μετά τη συνάντησή του με τον Αδόλφο Χίτλερ στο Βερολίνο τον Νοέμβριο του 1941, καθώς και τους βίαιους λόγους του στα αραβικά, με τους οποίους καλούσε τους Άραβες «να σκοτώσουν τους Εβραίους» και αυτοί μεταδίδονταν στη Μέση Ανατολή από τους πομπούς βραχέων κυμάτων του Τρίτου Ράιχ. Ο Χουσέινι υπήρξε πρωταγωνιστική μορφή στην ιδεολογική και πολιτική συγχώνευση μεταξύ Ναζισμού και Ισλαμισμού, που έφθασε στο αποκορύφωμά της στο διάστημα 1941-1945 στη Ναζιστική Γερμανία και οι οπαδοί της επεδίωκαν να αποτρέψουν το σχέδιο διαίρεσης των Ηνωμένων Εθνών ώστε στα εδάφη της υπό Βρετανική Εντολή Παλαιστίνης να ιδρυθούν ένα αραβικό και ένα εβραϊκό κράτος, συμβάλλοντας έτσι στον καθορισμό των ορίων της αραβικής πολιτικής για τις επόμενες δεκαετίες. Στις 11 Ιουνίου 1946 ο Χασάν αλ-Μπάνα, ηγέτης των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο, καλωσόρισε ως εξής τον Χουσέινι:[1] Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και όλοι οι Άραβες ζητούν από την Αραβική Ένωση από την οποία εξαρτώνται οι ελπίδες των Αράβων, να διακηρύξει ότι ο Μουφτής είναι ευπρόσδεκτος να μείνει σε οποιαδήποτε αραβική χώρα επιλέξει ο ίδιος, και ένα θερμό καλωσόρισμα στο πρόσωπό του θα απλώνεται όπου πηγαίνει, ως ένδειξη εκτίμησης για τις σπουδαίες υπηρεσίες του υπέρ της δόξας του Ισλάμ και των Αράβων. Οι καρδιές των Αράβων πάλλονταν από χαρά στο άκουσμα της είδησης ότι ο Μουφτής κατάφερε να φθάσει σε μιαν αραβική χώρα. Τα νέα αντήχησαν σαν κεραυνός στα αυτιά μερικών Αμερικανών, Βρετανών και Εβραίων τυράννων. Το λιοντάρι είναι επιτέλους ελεύθερο, και θα τριγυρνά στην αραβική ζούγκλα για να την καθαρίσει από τους λύκους. Ο μεγάλος ηγέτης επέστρεψε αφού υπέφερε επί πολλά χρόνια στην εξορία. Μερικές σιωνιστικές εφημερίδες, που τυπώνονται στην Αίγυπτο από την Societé de Publicité, θρηνούν και ωρύονται για την επιστροφή του Μουφτή. Δεν μπορούμε να τις κατηγορήσουμε, επειδή αντιλαμβάνονται τη σημασία του ρόλου που παίζει ο Μουφτής στον αγώνα των Αράβων κατά του εγκλήματος που σχεδιάζεται να διαπραχθεί από τους Αμερικανούς και τους Άγγλους. … Ο Μουφτής αξίζει όσο ο λαός ενός ολόκληρου έθνους. Ο Μουφτής είναι η Παλαιστίνη και η Παλαιστίνη είναι ο Μουφτής. Ω, Αμίν! Πόσο σπουδαίος, πεισματάρης, τρομερός, υπέροχος άνθρωπος είσαι! Όλα αυτά τα χρόνια της εξορίας δεν επηρέασαν το μαχητικό σου πνεύμα. Η ήττα του Χίτλερ και του Μουσολίνι δεν σε φόβισε. Δεν άσπρισαν τα μαλλιά σου από τρόμο, και παραμένεις γεμάτος ζωή και μαχητική διάθεση. Τι ήρωας, τι αξιοθαύμαστος άνθρωπος! Θέλουμε να μάθουμε τι θα πράξουν η αραβική νεολαία, το Υπουργικό Συμβούλιο, οι πλούσιοι και οι πρίγκιπες της Παλαιστίνης, της Συρίας, του Ιράκ, της Τυνησίας, του Μαρόκου και της Τρίπολης, για να φανούν αντάξιοι αυτού του ήρωα. Ναι, ο ήρωας αυτός προκάλεσε μιαν αυτοκρατορία και πολέμησε τον Σιωνισμό με τη βοήθεια του Χίτλερ και της Γερμανίας. Η Γερμανία και ο Χίτλερ χάθηκαν, μα ο Αμίν ελ-Χουσέινι θα συνεχίσει να μάχεται. Ο αλ-Μπάνα, ένθερμος θαυμαστής του Χίτλερ και ο ίδιος, αφότου διάβασε για πρώτη φορά το Mein Kampf, συνέκρινε στη συνέχεια τον Χουσέινι με τον Μωάμεθ και τον Χριστό. Όταν ο αλ-Μπάνα έγραψε τον υμνητικό του λόγο για τον Χουσέινι, τα μέλη των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο έφθαναν τις 500.000 συμπαθούντες και ήταν η μεγαλύτερη ισλαμιστική οργάνωση παγκοσμίως. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι επεδίωκαν την εγκαθίδρυση ενός κράτους βασισμένου στη Σαρία. Πρότεινε την κατάργηση των κομμάτων και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Πρότεινε την εθνικοποίηση της βιομηχανίας, των τραπεζών και της γης. Πρότεινε μια ισλαμιστική εκδοχή του εθνικοσοσιαλισμού και του αντικομμουνισμού και κήρυξε πολιτισμικό πόλεμο υπερασπιζόμενος την υπεροχή των ανδρών και στρεφόμενος κατά της σεξουαλικής ελευθερίας και της ισότητας των γυναικών. Αποτελούσε τη φωνή της αντιπολίτευσης στο Σιωνιστικό Σχέδιο στην Παλαιστίνη με μια γλώσσα που δεν έκανε διάκριση μεταξύ αντισημιτισμού και αντισιωνισμού. Εκείνη την εποχή θεωρούνταν από την αιγυπτιακή Αριστερά μία αντιδραστική αν όχι φασιστική οργάνωση. Κατά συνέπεια, οι έπαινοι του αλ-Μπάνα για τον συνεργάτη των Ναζί Χουσέινι, ουδόλως εξέπλητταν τους φιλελεύθερους και αριστερούς συγχρόνους του. Ο Μεγάλος Μουφτής και Μεγάλος Ναζί ελ-Χουσέινι με υψωμένο το χέρι σε ναζιστικό χαιρετισμό επιθεωρεί τον Νοέμβριο 1943 ένα ισλαμοναζιστικό τιμητικό άγημα βοσνίων εθελοντών Ες-Ες, πιθανόν στη Σιλεσία, συνοδευόμενος από τον στρατηγό των SS Καρλ Γκούσταφ Ζάουμπερτσβάιγκ (δεξιά). © ullstein bild/ Getty Images/ Ideal Image. Ωστόσο, μετά από 40 χρόνια προπαγάνδας από την Σοβιετική Ένωση και την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), μετά από άλλα 40 χρόνια ισλαμιστικής προπαγάνδας από την κυβέρνηση του Ιράν και οργανώσεις όπως η Χαμάς και η Χεζμπολά, ο αντιδραστικός και αντισημιτικός πυρήνας των Αδελφών Μουσουλμάνων και οι ιδέες του αλ-Μπάνα και του Χατζ Αμίν ελ-Χουσέινι για πολλούς εξαφανίστηκαν, δεν έγιναν ποτέ γνωστές εξαρχής ή απορρίφθηκαν ως μουχλιασμένες ιστορικές λεπτομέρειες. Εντούτοις, η δήλωση του αλ-Μπάνα ότι ο Χουσέιvι «θα συνέχιζε τον αγώνα» που ο Χίτλερ εξαπέλυσε κατά των Εβραίων και του Σιωνισμού αποδείχθηκε σωστός. Ως ηγέτης της Ανώτατης Αραβικής Επιτροπής της Παλαιστίνης, ο Χουσέινι «συνέχισε τον πόλεμο κατά των Εβραίων», επιμένοντας σε πόλεμο το 1947 και το 1948, προκειμένου να αποτρέψει την ίδρυση του Ισραήλ, και πυροδοτώντας την συγχώνευση Ισλαμισμού και Παλαιστινιακού εθνικισμού που θα καθιστούσε την απόρριψη του γεγονότος της ύπαρξης του Ισραήλ θεμελιώδη αρχή της Αραβικής πολιτικής για τα επόμενα 50 χρόνια. Στη διάρκεια των προηγούμενων τριάντα ετών, η ιστορική έρευνα επιβεβαίωσε αυτό που οι Αμερικανοί αριστεροί και φιλελεύθεροι, οι Γάλλοι σοσιαλιστές, κομμουνιστές και γκωλικοί, και οι κομμουνιστές στη Σοβιετική Ένωση, την Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία κατανόησαν εκείνη την εποχή. Το γεγονός της συνεργασίας των Παλαιστινίων εθνικιστών με τους Ναζί αποτελούσε ζήτημα παγκοίνως γνωστό και όνειδος σε ολόκληρο τον κόσμο[2] στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, όταν Αμερικανοί φιλελεύθεροι στο Κογκρέσο, όπως ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Φ. Βάγκνερ και το μέλος του Κογκρέσου Ιμάνιουελ Σέλλερ, οι εκδότες του περιοδικού The Nation, οι αριστερίζουσες καθημερινές εφημερίδες ΡΜ και New York Post, και ηγέτες του Αμερικανικού Σιωνιστικού Συμβουλίου Έκτακτης Ανάγκης, καθώς και ο Σιμόν Βίζενταλ στη Βιέννη, δημοσίευσαν έγγραφα από τα αρχεία της Γερμανικής κυβέρνησης που παρείχαν συντριπτικές αποδείξεις για τον ενθουσιασμό του Αμίν ελ-Χουσέινι υπέρ των Ναζί και το βαθύ του μίσος για τον Ιουδαϊσμό, τους Εβραίους και το Σιωνιστικό σχέδιο. Αυτοί οι ηγέτες και αυτές οι δημοσιεύσεις ώθησαν τη Βρετανία, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ να κατηγορήσουν «τον Μουφτή» για εγκλήματα πολέμου· έχοντας όμως κατά νουν τις αραβικές ευαισθησίες, οι τρεις κυβερνήσεις αρνήθηκαν να διεξαγάγουν μια δίκη που θα μπορούσε να θέσει τέλος στην πολιτική του καριέρα. Η «απόδρασή του» από την ενός έτους κατ’ οίκον κράτηση από τη γαλλική κυβέρνηση τον Ιούνιο του 1946 και η επιστροφή του με το καλωσόρισμα ενός ήρωα στο Κάιρο και τη Βηρυτό, αποτελούσαν μέρος μιας ευρύτερης απώλειας της μνήμης της Δύσης σχετικά με τα εγκλήματα των Ναζιστών, που συνόδεψε τα πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Στις πρόσφατες δεκαετίες οι απόψεις δημοσιογραφικών και πολιτικών προσωπικοτήτων στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1940 επιβεβαιώθηκαν στην ιστορική έρευνα από ιστορικούς στη Βρετανία, Γερμανία και Ισραήλ και ΗΠΑ. Εργαζόμενοι με αμερικανικά, βρετανικά, γαλλικά και γερμανικά κυβερνητικά αρχεία και με κείμενα στην αραβική γλώσσα, προσκόμισαν περαιτέρω αποδείξεις του σημαντικού ρόλου που έπαιξε η συνεργασία με τους Ναζί στη διαμόρφωση των ιδρυτικών ιδεών των Αδελφών Μουσουλμάνων και της απορριπτικής στάσης των Παλαιστινίων Αράβων. Εντούτοις, ακολουθώντας την μεταστροφή των Σοβιετικών κατά του Ισραήλ, στη διάρκεια των αντισοβιετικών αντισημιτικών εκκαθαρίσεων στο διάστημα 1949-1956, το Σοβιετικό μπλοκ και στη συνέχεια η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) κατάφεραν να πείσουν πολλούς αριστερών πεποιθήσεων Ευρωπαίους είτε πως οι διασυνδέσεις αυτές δεν υπήρξαν είτε ότι ήταν ασήμαντες. Έτσι, η PLO, αφού συγκάλυψε τις ναζιστικές διασυνδέσεις του ιδρυτή της, κατάφερε να επανεφεύρει τον εαυτό της ως μια εικόνα αριστερού αντι-ιμπεριαλισμού. Ενώ ορισμένα Αραβικά κράτη απομακρύνθηκαν από το τοξικό μίγμα του Ισλαμισμού, του αντι-εβραϊκού μίσους και της εθνικιστικής Παλαιστινιακής απορριπτικής στάσης που εμφύτευσαν ο αλ-Μπάνα και ο Χουσέινι, οι εκστρατείες τους είχαν συνεχή επίδραση στα πανεπιστήμια της Δύσης, όπου χρησίμευσαν ως ιδεολογικό θεμέλιο του ακαδημαϊκού αντισιωνισμού και των συνακόλουθων εκστρατειών του κινήματος μποϊκοτάζ του Ισραήλ κατά τις πρόσφατες δεκαετίες, οι οποίες ευθυγράμμισαν τη Δυτική Αριστερά με την μεταθανάτια ζωή του χιτλερικού Ναζιστικού Κόμματος και τα ευρύτερα σχέδιά του για τη Μέση Ανατολή. Η άρνηση να κατηγορήσουν τον Αμίν ελ-Χουσέινι και να τον οδηγήσουν σε δίκη για εγκλήματα πολέμου που διέπραξε μέσω της σταθερής πίστης του στο Ναζιστικό κράτος, αποτέλεσαν μια τεράστια, χαμένη ευκαιρία να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου στις ιδεολογικές πηγές της απόρριψης του Σιωνιστικού σχεδίου από τους Άραβες. Η διαπλαστική αυτή ιστορία δεν παραμελήθηκε απόλυτα. Το 1965, ο Γιόζεφ Σέχτμαν, ο οποίος δούλεψε στη Νέα Υόρκη με το Αμερικανικό Σιωνιστικό Συμβούλιο Έκτακτης Ανάγκης στα μεταπολεμικά χρόνια, δημοσίευσε το Ο Μουφτής και ο Φύρερ: Η άνοδος και η πτώση του Χατζ Αμίν ελ-Χουσέινι,[3] ένα έργο που εξέθετε τη συνεργασία των ηγετών των Αράβων της Παλαιστίνης με τους Ναζί. Το 1986, ο ιστορικός Μπέρναρντ Λιούις εστίασε με επιστημονική προσοχή στο ζήτημα αυτό στο Σημίτες και Αντισημίτες: Μια μελέτη σύγκρουσης και προκατάληψης.[4] Παρά την ποιότητα της έρευνάς τους, τα έργα αυτά εισέπραξαν μόνο την ελάχιστη προσοχή των ιστορικών του Ναζιστικού καθεστώτος. Πολύ πιο επιδραστικό υπήρξε το Οριενταλισμός (Orientalism), έργο του καθηγητή της λογοτεχνίας στο Κολούμπια Έντουαρντ Σαΐντ, το οποίο κατάφερε να παραμερίσει τις αποδείξεις των ιστορικών και να παρουσιάσει τους Άραβες της Παλαιστίνης ως αθώα θύματα του ιμπεριαλισμού της Δύσης και της αποικιοκρατίας. Το 1988, με τη δημοσίευση του έργου του Kλάους Γκενζίκε Ο Μουφτής της Ιερουσαλήμ Αμίν ελ-Χουσέινι και οι Εθνικοσοσιαλιστές[5] από τον εκδοτικό οίκο Peter Lang της Δυτικής Γερμανίας, η έρευνα όσον αφορά τη συνεργασία του Χουσέινι με το ναζιστικό καθεστώς έκανε ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός. Το βιβλίο αποτελούσε αρχικά τη διδακτορική διατριβή του Γκενζίκε το 1987, η οποία ολοκληρώθηκε στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Βερολίνου και, δυστυχώς, δεν τον οδήγησε σε ακαδημαϊκή καριέρα σε κάποιο από τα γερμανικά πανεπιστήμια. Το 2007 δημοσιεύθηκε ξανά στη Γερμανία, ενώ στα αγγλικά κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Vallentine Mitchell στο Λονδίνο.[6] Η πρωτοποριακή έρευνα του Γκενζίκε προσέφερε την πρώτη εξερεύνηση του ρόλου του Χουσέινι βασισμένη στα αποχαρακτηρισμένα αρχεία του Γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών, των επιτελείων των SS, του κεντρικού γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ και του ναζιστικού Υπουργείου Προπαγάνδας. Κατά συνέπεια, μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερες λεπτομέρειες όσον αφορά το βάθος του ενθουσιασμού του Χουσέινι για τον Χίτλερ και τους Ναζί, συμπεριλαμβανομένης της στενής σχέσης του με τους αξιωματούχους του Γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών, τη συμμετοχή στην προπαγάνδα των Ναζί, τη συνεργασία με τον Χάινριχ Χίμλερ και τους SS, ιδίως στη Γιουγκοσλαβία, λεπτομέρειες για τη μηνιαία οικονομική στήριξη που δεχόταν από το ναζιστικό καθεστώς, και κείμενα τα οποία αποδείκνυαν το βάθος του μίσους του για τον Ιουδαϊσμό και τους Εβραίους, το οποίο αποτελούσε το υπόβαθρο του μίσους του για το Σιωνιστικό σχέδιο. Ο Μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ Χατζ Αμίν ελ-Χουσέινι, επιθεωρεί στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ναζιστική Γερμανία, 1943. Στην κάτω φωτογραφία διακρίνονται οι Φριτς Γκρόμπα, Αλί αλ-Κιλάνι, Σουμπάς Τσάντρα Μπος, Μίλε Μπούντακ, Μάρτιν Λούτερ. © Kedem Auction House Το έργο Ο Μουφτής της Ιερουσαλήμ αποκάλυψε ότι ο Χουσέινι είπε στον γερμανό υπουργό Εξωτερικών Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ ότι οι Άραβες ήταν οι «φυσικοί φίλοι των Γερμανών, επειδή και οι δυο δεσμεύονταν στον αγώνα κατά των τριών κοινών εχθρών τους: των Άγγλων, των Εβραίων και του Μπολσεβικισμού». Ο Χουσέινι προσφέρθηκε να συνδράμει στον πόλεμο των Ναζί με κατασκοπευτική συνεργασία και επιχειρήσεις σαμποτάζ στη Βόρειο Αφρική. Ο Γκενζίκε περιέλαβε και λεπτομέρειες για την περίφημη συνάντηση με τον Χίτλερ στις 28 Νοεμβρίου 1941, κατά την οποία ο Χίτλερ υποσχέθηκε πως όταν τα γερμανικά στρατεύματα θα έφταναν στο νότιο άκρο του Καυκάσου, τότε στόχος του θα ήταν η καταστροφή των Εβραίων της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και ο διορισμός του Μουφτή στη θέση του εκπροσώπου του Αραβικού κόσμου. Ο Γκενζίκε αποκάλυψε τη συνεργασία του Χουσέινι με τους αξιωματούχους της Γερμανικής Αντικατασκοπίας, τον ενθουσιασμό του για τις στρατιωτικές νίκες του στρατηγού Έρβιν Ρόμελ την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1941 στη Βόρειο Αφρική και τις προσπάθειές του να δημιουργήσει μια Γερμανο-Αραβική λεγεώνα, καθώς και μια Βοσνιακή Μουσουλμανική Μεραρχία των SS στη Γιουγκοσλαβία. Το 1988 το γερμανόφωνο ακροατήριό του μπορούσε να διαβάσει ότι στις 11 Δεκεμβρίου του 1942 ο Χουσέινι έγραψε στον Χίτλερ για τον επαινέσει «για τη στενή συνεργασία μεταξύ των εκατομμυρίων Μουσουλμάνων στον κόσμο και της Γερμανίας με τους συμμάχους της στο Τριμερές Σύμφωνο, το οποίο στρέφεται κατά των κοινών εχθρών, Εβραίων, Μπολσεβίκων και Αγγλοσαξόνων, και με τη βοήθεια του Θεού θα καταλήξει στο νικηφόρο αποτέλεσμα αυτού του πολέμου για τις δυνάμεις του Άξονα». Το έργο Ο Μουφτής της Ιερουσαλήμ περιλάμβανε κομβικά σημεία του λόγου του Χουσέινι κατά την τελετή των εγκαινίων του Ισλαμικού Ινστιτούτου στο Βερολίνο, στις 18 Δεκεμβρίου 1942. Σε αυτόν, όπως αναφέρθηκε από το αραβόφωνο ραδιόφωνο και τον αραβόφωνο τύπο, διακήρυξε ότι οι Εβραίοι υπήρξαν εχθροί του Ισλάμ από την εποχή του Μωάμεθ και ισχυρίστηκε ότι αυτοί κυβερνούσαν τις ΗΠΑ όπως ακριβώς ο άθεος κομμουνισμός τη Σοβιετική Ένωση. Στο Ισλαμικό Ινστιτούτο, στις 2 Νοεμβρίου 1943, ο Χουσέινι ανέφερε χωρία του Κορανίου προκειμένου να υποστηρίξει ότι η οργή του Θεού στρεφόταν κατά των Εβραίων. Ο Γκενζίκε αποκάλυψε ότι ο Χουσέινι πίεζε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις της Ανατολικής Ευρώπης να απαγορεύσουν στους Εβραίους να αναχωρήσουν για την Παλαιστίνη. Αντ’ αυτού, ο Χουσέινι πρότεινε «να εγκατασταθούν εκ νέου» στην Πολωνία και να τεθούν υπό αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε «ενεργητική επιτήρηση». Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο Γκενζίκε εφιστούσε την προσοχή των γερμανόφωνων αναγνωστών του στα ευρήματα μιας έκθεσης του 1947 από χώρες των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με την Ανώτατη Αραβική Επιτροπή, όπως αναφέρεται στο Ο Μουφτής και ο Φύρερ του Σέχτμαν. Παραθέτει αποδείξεις ότι ο Χουσέινι συνεργάστηκε στενά με τον Χάινριχ Χίμλερ στην εκπαίδευση ιμάμηδων οι οποίοι θα δούλευαν με τη Βοσνιακή Μεραρχία και Μουσουλμάνους στρατιώτες που μάχονταν πλάι στους Ναζί στο Ανατολικό Μέτωπο, και ότι το ναζιστικό καθεστώς κατέβαλλε στον Χουσέινι 90.000 μάρκα μηνιαίως από το 1942 έως το 1945. Αφ’ ότου εκδόθηκε το Ο Μουφτής της Ιερουσαλήμ και οι Εθνικοσοσιαλιστές, οι μελετητές, οι δημοσιογράφοι, οι συγγραφείς και το ενδιαφερόμενο κοινό στη Γερμανία διέθεταν πληθώρα αποδείξεων ώστε να επιβεβαιώσουν τους δεσμούς μεταξύ του ιδρυτή του εθνικού κινήματος των Αράβων της Παλαιστίνης και του Ναζιστικού καθεστώτος κατά την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος, καθώς και του βασικού ρόλου που έπαιξε στην πολιτική του καθεστώτος η κατά Χουσέινι ερμηνεία του Ισλάμ. Εντούτοις το πρωτοποριακό έργο του Γκενζίκε δημοσιεύθηκε σε μια εποχή όπου οι αφηγήσεις που περιέβαλλαν το Παλαιστινιακό κίνημα και τις αντιλήψεις για το Ισραήλ ως μία αναβίωση του φασισμού εξακολουθούσε να βρίσκει υποστηρικτές στην Αριστερά της Δυτικής Γερμανίας. Το αποτέλεσμα ήταν η όποια επίδρασή του, αν είχε κάποια επίδραση στη Γερμανία ή οπουδήποτε αλλού, να είναι μέτρια. Οι επιθέσεις της Αλ Κάιντα στις ΗΠΑ στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 πυροδότησαν το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τη συνέχιση και τη διακοπή των σχέσεων μεταξύ Ναζισμού και Ισλαμισμού. Το μίσος του Οσάμα Μπιν Λάντεν για τους Εβραίους, τον Ιουδαϊσμό και το Ισραήλ ήταν αναμφισβήτητο και αποτελούσε πηγή περηφάνιας για τους συνεργάτες και τους οπαδούς του. Μέσα στον μήνα που ακολούθησε τις επιθέσεις, έγραψα ένα άρθρο[7] όπου περιέγραφα την Αλ Κάιντα ως ένα φαινόμενο της Ακροδεξιάς, ένα παράδειγμα «αντιδραστικού μοντερνισμού», έναν όρο που θεώρησα χρήσιμο για να περιγράψω τη Γερμανική Δεξιά και τους Ναζί. Ωστόσο, το χαρμάνι της Αλ Κάιντα από σύγχρονη συνωμοσιολογία και θρησκευτικές αναφορές ισλαμικών κειμένων παρέμενε πάντα προς διερεύνηση. Το 2003, δύο από τους πλέον ευαίσθητους διανοούμενους, ο Πωλ Μπέρμαν στο Μπρούκλιν και ο Ματίας Κύντσελ, που ζούσε βορείως του Αμβούργου, εξέδωσαν πρωτοποριακά βιβλία τα οποία συνέδεαν τον φασισμό και τον ναζισμό στο ευρωπαϊκό παρελθόν με τους ισλαμιστές τρομοκράτες στο μεταίχμιο του αιώνα. Το 2003, το Ca Ira, ένα μικρό φιλελεύθερο έντυπο της Αριστεράς στο Φράιμπουργκ, δημοσίευσε τo Τζιχάντ και το μίσος κατά των Εβραίων. Σχετικά με τον νέο αντι-Εβραϊκό πόλεμο.[8] Ήταν μια δεύτερη κρίσιμη καμπή σε αυτή τη συζήτηση, η οποία συνδύαζε νέες έρευνες με μια σύνθεση από προηγούμενες γνώσεις. Ο Κύντσελ έθεσε υπόψη τα ευρήματα του Γκενζίκε στο φιλελεύθερο και αριστερό-φιλελεύθερο αναγνωστικό κοινό του Ca Ira. Στον επίλογό του, ο Κύντσελ παρατηρούσε ότι κανένα από τα επιστημονικά περιοδικά ιστορίας και πολιτικής στη Γερμανία δεν έκανε κριτική παρουσίαση του έργου του Γκενζίκε. Παρότι πρότεινε λύσεις βασικές για ένα θέμα που ενδιέφερε ιδιαίτερα το κοινό –τη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Αράβων της Παλαιστίνης– ο γερμανικός τύπος και τα ΜΜΕ το αγνόησαν εξίσου. Το ίδιο έπραξαν και πολλοί λόγιοι στη Μέση Ανατολή. Ή, κι αν συζήτησαν το βιβλίο, αρνήθηκαν να αντιμετωπίσουν στην πληρότητά τους τις συνέπειες των αποδείξεων που παρουσίασε ο Γκενζίκε. Ο Κύντσελ απέδωσε την αμέλεια αυτή «στο γεγονός ότι το Ισραήλ είναι αυτό που, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα, προκαλεί τη Γερμανική Αριστερά τόσο αντανακλαστικά να κάνει συγκρίσεις με τον Εθνικοσοσιαλισμό», μια συνήθεια «που σχετίζεται με τις ειδικές ανάγκες των Γερμανών για ταύτιση και προβολή». Πρώτα η ριζοσπαστική αριστερά και, στη συνέχεια, όλο και περισσότεροι συντηρητικοί πολιτικοί, έκαναν τη ναζιστική αναλογία να εκπληρώνει μια «ασυνείδητη ευχή για απαλλαγή» από το γερμανικό παρελθόν. Ο Κύντσελ έγραψε ότι «η γνώση της σύνδεσης που ενσαρκωνόταν στον Μουφτή, μεταξύ του εθνικού παλαιστινιακού κινήματος και του Εθνικοσοσιαλισμού, περιέπλεκε την ταύτιση της Γερμανικής Αριστεράς με τους Παλαιστινίους, όπως ακριβώς η προβολή της γερμανικής πολιτικής εξολόθρευσης κατά του Ισραήλ». Το αποτέλεσμα ήταν άρνηση ή ελαχιστοποίηση της σχέσης μεταξύ του παλαιστινιακού εθνικού κινήματος και του Εθνικοσοσιαλισμού. Η δημοσίευση του Τζιχάντ και το μίσος κατά των Εβραίων του Κύντσελ το 2003 κατόρθωσε να καταστήσει τα ευρήματα του Γκενζίκε σημαντικά για ένα ευρύτερο ακροατήριο, συνδέοντας την ιστορική έρευνα για τον Χουσέινι και άλλους Άραβες συνεργάτες των Ναζί με «τα επακόλουθα του σοκ» από τις πολιτικές συνέπειες της συνεργασίας τους κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Μέση Ανατολή, μετά το 1945. Αυτό το έκανε στο πνεύμα της φιλελεύθερης παράδοσης του Aufarbeitung der Nazivergangenheit, της επεξεργασίας του Ναζιστικού παρελθόντος. Ο Κύντσελ ισχυρίστηκε ότι η εξέταση της σχέσης μεταξύ Ναζί και Αράβων συνεργατών και τα μεταπολεμικά της αποτελέσματα συνιστούσαν βασικό αίτημα για μια έντιμη εκκαθάριση των εγκλημάτων του ναζιστικού καθεστώτος, και για έναν αποτελεσματικό αγώνα κατά του σύγχρονου αντισημιτισμού. Το έργο του έδινε μεγάλη προσοχή στον ρόλο των Αδελφών Μουσουλμάνων ως το οργανωτικό όπλο που μετέτρεψε την Ισλαμιστική ιδεολογία σε πολιτική πράξη. Το βιβλίο του Κύντσελ εξερράγη στη συνείδηση ενός ευρύτερου φιλελεύθερου κοινού το 2003, εν μέρει επειδή βοήθησε να ερμηνευθούν οι ιδεολογικές καταβολές των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ. Διδάσκοντας σε ένα επαγγελματικό κολλέγιο του Αμβούργου, ο Κύντσελ παρακολούθησε τις έρευνες και τη δίκη όσων βοήθησαν τον «πυρήνα του Αμβούργου» των Ισλαμιστών τρομοκρατών που διέπραξαν τις επιθέσεις. Καθώς οι δολοφόνοι της 11ης Σεπτεμβρίου κατήγγειλαν τους Εβραίους, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, γινόταν φανερό ότι επαναλάμβαναν θεωρίες συνωμοσίας που αναμίγνυαν το αντιεβραϊκό μίσος το οποίο αφθονούσε στην ιδεολογία και την προπαγάνδα του ναζιστικού καθεστώτος με το αντιεβραϊκό μίσος που εκφραζόταν από τον Χουσέινι και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στις δεκαετίες του 1930 και του 1940, και από τις μετέπειτα ισλαμιστικές παραφυάδες που έφθαναν από τη Χαμάς μέχρι την Αλ Κάιντα. Το Τζιχάντ και το μίσος κατά των Εβραίων έφερε στο προσκήνιο, στη δημοσιότητα όσο και στη μεταξύ των επιστημόνων συζήτηση, τον δεσμό μεταξύ Ναζισμού και Ισλαμισμού που είχε πια ξεχαστεί, είχε απαγορευτεί ή δεν είχε γίνει ποτέ γνωστός στον λόγο της Γερμανικής Αριστεράς. Αποκατέστησε τη φράση «αντιφασιστικός» στο αρχικό της νόημα και διέλυσε τις απόπειρες της ριζοσπαστικής Αριστεράς να σπιλώσει το εβραϊκό κράτος με τη «φασιστική» ετικέτα. Πέραν του ότι έφερε τα ευρήματα του Γκενζίκε σε ένα ευρύτερο ακροατήριο, ο Κύντσελ επέστησε περαιτέρω την προσοχή του κοινού στις εκπομπές του αραβόφωνου ραδιοφώνου των Ναζί στα βραχέα, την απήχηση των θεμάτων τους στην ιδεολογία των Αδελφών Μουσουλμάνων και τον ρόλο τους στη δικαιολόγηση της απόρριψης εκ μέρους των Παλαιστινίων οποιουδήποτε συμβιβασμού με το Σιωνιστικό σχέδιο. Ανακάλυψε τις ιδεολογικές καταβολές του Ναζισμού και των Αδελφών Μουσουλμάνων στο Καταστατικό της Χαμάς του 1988[9] και στη συνέχεια στην ίδρυση της Αλ Κάιντα. Ο Κύντσελ έγραψε ότι η 11η Σεπτεμβρίου αποτελούσε ένα κεφάλαιο «του νέου αντι-Εβραϊκού πολέμου», ένα βαθιά αντιδραστικό φαινόμενο, πρόδρομοι του οποίου υπήρξαν η φασιστική και η ναζιστική ιδεολογία. Ο Μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ Χατζ Αμίν ελ-Χουσέινι, επιθεωρεί στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ναζιστική Γερμανία, 1943. © Kedem Auction House Η ναζιστική καταγωγή της Αλ Κάιντα μέσω των Αδελφών Μουσουλμάνων έδειξε ότι οι επιτιθέμενοι της 11ης Σεπτεμβρίου δεν ήταν αριστεροί αντιιμπεριαλιστές. Ήταν μάλλον ένα, εν μέρει, προϊόν του δυσάρεστου σοκ του ναζισμού στη Μέση Ανατολή. Ο ναζισμός ο οποίος έπαψε να αποτελεί μείζονα πολιτικό παράγοντα στην Ευρώπη με την ήττα του το 1945, απήλαυσε μια μεταγενέστερη σφριγηλή ζωή με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και τα παρακλάδια τους, όπως η Χαμάς και η Αλ Κάιντα, η οποία κορυφώθηκε με την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου κατά της Δύσης, επίθεση η οποία, σε μεγάλο βαθμό, είχε ως κίνητρο τις αντισημιτικές θεωρίες συνωμοσίας. Όμως η μεταπολεμική παράδοση του Ισλαμιστικού αντισημιτισμού, αυτή που ενέπνευσε κατ’ αρχήν τον εμφύλιο πόλεμο που άρχισε από την Αραβική Ανώτατη Επιτροπή στην Παλαιστίνη τον Δεκέμβριο του 1947, και εν συνεχεία την εισβολή των αραβικών κρατών στο Ισραήλ τον Μάιο του 1948, δεν ήταν βέβαια μόνον, ή έστω αρχικά, το αποτέλεσμα της επίδρασης του Ναζισμού. Είχε βαθιά εγχώρια κουλτούρα, καθώς και θρησκευτικές και πολιτικές ρίζες. Στις αραβόφωνες εκπομπές της Ναζιστικής Γερμανίας στη βόρειο Αφρική και στη Μέση Ανατολή στη διάρκεια του πολέμου συγχωνεύονταν ο αντισημιτισμός και η αντίθεση στο Σιωνιστικό σχέδιο με τη ναζιστική ιδεολογία και τα ισλαμιστικά θέματα. Εντούτοις τα κείμενα του Χουσέινι, μερικά από τα οποία ήταν διαθέσιμα σε γερμανόφωνες δημοσιεύσεις και στο έργο του Γκενζίκε, έδειχναν ότι ο εναγκαλισμός με τον Ναζισμό δεν ήταν ούτε μια χρονική σύμπτωση, ούτε απλώς μια βολική συμμαχία. Το μίσος του Χουσέινι κατά των Εβραίων και του Ιουδαϊσμού αποτελούσε την πηγή της προσέλκυσής του στον Ναζισμό και στη συνέχεια της εκ μέρους του απόρριψης του Σιωνιστικού σχεδίου. Το μίσος κατά των Εβραίων –το Judenhass– ήταν το ιδεολογικό πάθος που μοιραζόταν ο Χουσέινι με τον Χίτλερ και τον Χίμλερ. Ο Χουσέινι και οι άλλοι άραβες εξόριστοι έφεραν μαζί τους το μίσος τους κατά των Εβραίων και του Ιουδαϊσμού όταν ήρθαν το 1941 στο Βερολίνο, και το ίδιο μίσος, συνδυασμένο πλέον με το επιπρόσθετο στοιχείο του Ναζισμού το ξανάφεραν πίσω στη Μέση Ανατολή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 2007, ο Ράσελ Μπέρμαν, καθηγητής της συγκριτικής λογοτεχνίας στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και εκδότης του Telos, ενός τριμηνιαίου περιοδικού σοσιαλιστικής θεωρίας, δημοσίευσε μια αγγλική έκδοση του βιβλίου του Κύντσελ με τίτλο Η τζιχάντ και το μίσος για τους Εβραίους: Ισλαμισμός, Ναζισμός, και οι ρίζες της 11ης Σεπτεμβρίου.[10] Τώρα, ο αγγλόφωνος κόσμος είχε στη διάθεσή του μια περιεκτική εξιστόρηση της αλληλουχίας από τον «αντιεβραϊκό πόλεμο» των Ναζί στις αποφάσεις της Ανώτατης Αραβικής Επιτροπής. Ο Κύντσελ υποστήριξε ότι το ιδεολογικό μίγμα Ναζισμού και Ισλαμισμού ήταν ο σημαντικότερος αιτιώδης παράγων ο οποίος οδήγησε τους ηγέτες των Αράβων της Παλαιστίνης να απορρίψουν την απόφαση της διαίρεσης που έλαβαν τα Ηνωμένα Έθνη στις 29 Νοεμβρίου 1947. Παρατήρησε ότι οι δυτικές κυβερνήσεις, των ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων, αρνήθηκαν να φέρουν στο προσκήνιο τη λύση αυτή, πρωτίστως για να μην ανταγωνιστούν τα αραβικά κράτη κατά τους πρώτους μήνες και χρόνους του Ψυχρού Πολέμου. Στις ΗΠΑ το 2003, ο Πωλ Μπέρμαν δημοσίευσε το Τρομοκρατία και Φιλελευθερισμός,[11] ένα εξίσου ενδιαφέρον βιβλίο για το ολοκληρωτικό παρελθόν της Ευρώπης και τον Ισλαμισμό. Ο Μπέρμαν δεν εστίασε στους ηγέτες των Αράβων της Παλαιστίνης ή στη συνεργασία με τους Ναζί του Χατζ Αμίν ελ-Χουσέινι, αλλά κυρίως στα γραπτά του ιδεολογικού ηγέτη των Αδελφών Μουσουλμάνων, του Σαγίντ Κουτμπ. Ο Μπέρμαν αντιλήφθηκε με σαφήνεια και ευγλωττία τους παραλληλισμούς μεταξύ του ναζιστικού και του φασιστικού ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη των μέσων του 20ού αιώνα και την αντιδραστική επίθεση του Κουτμπ στον φιλελευθερισμό, τους Εβραίους, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στα σχόλια του επί του Κορανίου και τα ισλαμικά σχόλια σχετικά με το Κοράνι. Από κοινού με τον Χουσέινι, ο Κουτμπ έτρεφε την πεποίθηση ότι η θρησκεία του Ισλάμ ήταν κατ’ ουσίαν εχθρική προς τον Ιουδαϊσμό και τους Εβραίους, κατά συνέπεια ήταν εχθρική και έναντι ενός Εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη. Ο Κουτμπ, όπως και ο Χουσέινι, πρότεινε την παρανοϊκή κατασκευή ενός Ισλάμ που υφίσταται την επίθεση των Εβραίων, των Χριστιανών και του σύγχρονου πολιτισμού, και ένα επακόλουθο πρόγραμμα αντεπίθεσης που υμνούσε τον θάνατο και το μαρτύριο σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει ένα πρωτόγονο ισλαμικό κράτος. Κράτος και θρησκεία εδώ θα ήταν αδιάσπαστα, και ο φιλελεύθερος εκσυγχρονισμός θα εξοστρακιζόταν. Στην αιτιολόγηση του Κουτμπ και στην μετέπειτα τρομοκρατική πρακτική του Μπιν Λάντεν, ο Μπέρμαν έβλεπε μια αναπαραγωγή με ισλαμικούς όρους των ολοκληρωτικών φιλοδοξιών που πυροδότησαν τον Ναζισμό και τον φασισμό κατά τον 20ό αιώνα στην Ευρώπη. «Κανένα εξωτικό στοιχείο», έγραφε, «όπως οι βομβιστές αυτοκτονίας, τα ουτοπικά οράματα που ολοκληρώνονταν μέσω της τρομοκρατίας κι ενός κατακερματισμένου κόσμου που ολοκληρωνόταν και ομόρφαινε μέσω της αποκαλυπτικής βίας, δεν ήταν ξένο». Τόσο στο Τρομοκρατία και Φιλελευθερισμός, όπως και στο Τζιχάντ και το μίσος κατά των Εβραίων, υποστηρίζεται ότι η πνευματική ερμηνεία και καταγγελία του ισλαμιστικού αντισημιτισμού θα είναι ένα χαρακτηριστικά, αν όχι αποκλειστικά, φιλελεύθερο εγχείρημα. Στη συνθετική μελέτη του Βάλτερ Λακέρ που εκδόθηκε το 2006, Τα πολλά πρόσωπα του αντισημιτισμού: Από την αρχαιότητα στη σημερινή εποχή,[12] συζητείται η μετακίνηση του κέντρου του παγκόσμιου αντισημιτισμού από την Ευρώπη στη Μέση Ανατολή. Οι γνώσεις για την πολιτική των Ναζί έναντι του Μουσουλμανικού κόσμου έκαναν ένα ακόμα βήμα το 2006, όταν οι καθηγητές Κλάους Μίκαελ Μάλλμαν και Μάρτιν Κύππερς εξέδωσαν το Ημισέληνος και Σβάστικα: Το Τρίτο Ράιχ, οι Άραβες και η Παλαιστίνη.[13] Η αγγλική έκδοση δημοσιεύθηκε το 2010 με τον τίτλο Ναζιστική Παλαιστίνη: Τα σχέδια για την εξόντωση των Εβραίων.[14] O Μάλλμαν ήταν ο διευθυντής και ο Κύππερς συνεργάτης του Κέντρου Διερεύνησης Ναζιστικών Εγκλημάτων, που διατηρεί το Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης στο Λούντβιχσμπουργκ της Γερμανίας. Οι έρευνές τους στα αρχεία του Ναζιστικού καθεστώτος αποκάλυψαν για πρώτη φορά ότι ο Χίτλερ και ο Χίμλερ είχαν δημιουργήσει ένα Einsatzgruppe, μια ομάδα δράσης των SS, που ετοιμαζόταν να μεταβεί το 1942 στη Βόρειο Αφρική, εξαιτίας μιας στρατιωτικής νίκης των Γερμανών. Εκεί τα SS θα εφάρμοζαν την Τελική Λύση στο ένα περίπου εκατομμύριο Εβραίων που ζούσαν στη Βόρειο Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Οι Μάλλμαν και Κύππερς απέδειξαν ότι οι προπαγανδιστικές απειλές «Σκοτώστε τους Εβραίους» που ακούγονταν από το ραδιόφωνο των Ναζί στην περιοχή, αποτελούσαν στην πραγματικότητα τη δημόσια έκφραση αυτών των αποφάσεων, οι οποίες παρέμεναν κρυφές και δεν δημοσιοποιούνταν. Οι Ναζί υπέθεσαν εκ των προτέρων ότι θα μπορούσαν να βασίζονται στη συνεργασία των Αδελφών Μουσουλμάνων, αλλά η ήττα των δυνάμεων του Ρόμελ στο Ελ Αλαμέιν το φθινόπωρο του 1942 απέτρεψε την εφαρμογή αυτών των σχεδίων μαζικής δολοφονίας. Έτσι αποκαλύφθηκε ότι ο Χίτλερ επιθυμούσε η Τελική Λύση να εφαρμόζεται σε παγκόσμιο επίπεδο, όπου τα στρατεύματά του θα σημείωναν επιτυχίες και θα δούλευαν μέσω τοπικών συμμάχων όπως ο Χουσέινι, με τον οποίο οι ηγέτες των Ναζί είχαν καλλιεργήσει στενές πολιτικές σχέσεις βασισμένες στο κοινό μίσος για τους Εβραίους. Όταν το 2006 δούλευα το βιβλίο μου για την ναζιστική προπαγάνδα,[15] εξέτασα αρκετούς από τους λόγους του Χουσέινι, οι οποίοι δημοσιεύθηκαν[16] από τον Γερμανό ερευνητή Γκέρχαρντ Χεπ. Έχοντας κατά νου τις εργασίες των Κύντσελ, Μάλλμαν, Κύππερς και Γκενζίκε, στράφηκα σε μια μελέτη της ναζιστικής προπαγάνδας της Γερμανίας με στόχο τον Αραβικό κόσμο. Αναρωτήθηκα επίσης τι θα μπορούσαν να περιέχουν τα αρχεία της Βρετανίας και των ΗΠΑ στον τομέα της διπλωματικής και στρατιωτικής κατασκοπίας. Όντως, οι Βρετανοί, και σε πολύ μεγαλύτερη έκταση οι ΗΠΑ, γνώριζαν πολύ περισσότερα από όσα η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο προθυμοποιήθηκαν να δημοσιοποιήσουν στις μεταπολεμικές δεκαετίες. Το 1977, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αποχαρακτήρισε τις «Εκπομπές του Άξονα στα Αραβικά»· επρόκειτο για πολλές χιλιάδες σελίδες κατά λέξη μετάφρασης στα αγγλικά των αραβόφωνων εκπομπών των Ναζί από το 1939 έως το 1945, οι οποίες στέλνονταν στο γραφείο του υπουργού Εξωτερικών στην Ουάσιγκτον. Συγκεντρώνονταν υπό τη διεύθυνση των πρέσβεων των ΗΠΑ, Αλεξάντερ Κερκ και Πίνκνυ Τακ, στην Αμερικανική Πρεσβεία του Καΐρου. Τα αρχεία που κάλυπταν το διάστημα 1941-1945 ήταν ιδιαιτέρως εκτεταμένα. Αν και αποχαρακτηρισμένα, δεν είχαν εξεταστεί, ή τουλάχιστον δεν είχαν παρουσιαστεί σε κάποια έρευνα όταν τα βρήκα εγώ,[17] το καλοκαίρι του 2007, στα Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ, στο Κόλετζ Παρκ του Μέριλαντ. Ο επικεφαλής των Ες-Ες Χάινριχ Χίμλερ με τον Μεγάλο Μουφτή της Ιερουσαλήμ Χατζ Αμίν ελ Χουσέινι το 1943. Πηγή Yad Vashem. Παραλείψαμε την πασίγνωστη φωτογραφία του Μουφτή με τον Χίτλερ (που έχουμε δημοσιεύσει ξανά) και αντ’ αυτής στην ηλεκτρονική έκδοση αναρτούμε το βίντεο της επίσκεψής του στον Χίτλερ στις 28 Νοεμβρίου 1941. Το λινκ του βίντεο είναι http://tinyurl.com/9ev29dwf Οι μεταφράσεις των «Εκπομπών του Άξονα στα Αραβικά» αποτελούν την πληρέστερη τεκμηρίωση σε οποιαδήποτε από τις γλώσσες που η προπαγάνδα του ναζιστικού καθεστώτος στόχευε στη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Σ’ αυτές περιλαμβάνονται λόγοι του Χουσέινι και άλλων, ανώνυμων Αράβων ομιλητών. Στο Κάιρο οι Αμερικανοί τεκμηρίωσαν μια αληθινή πλημμύρα από εκπομπές δαιμονισμένου αντισημιτισμού στο ναζιστικό ραδιόφωνο της Μέσης Ανατολής. Οι εκπομπές δεν έκαναν διάκριση μεταξύ Σιωνιστών και Εβραίων. Οι Εβραίοι, σύμφωνα με πολλές εκπομπές, ήταν η αιτία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και εχθροί της θρησκείας του Ισλάμ. Ο Σιωνισμός, ισχυρίζονταν, ήταν απλώς η λογική συνέπεια ενός, υποτίθεται, πανάρχαιου ανταγωνισμού των Εβραίων με το Ισλάμ και τους Μουσουλμάνους. Οι Εβραίοι και οι Σιωνιστές ήταν ιμπεριαλιστές εκ φύσεως. Ήλεγχαν τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Σοβιετική Ένωση. Η ναζιστική Γερμανία πολεμούσε τόσο τους Εβραίους όσο και τις ελεγχόμενες από τους Εβραίους δυνάμεις του αντιχιτλερικού συνασπισμού. Ενώ η ναζιστική προπαγάνδα στη Γερμανία πληροφορούσε το εγχώριο ακροατήριο ότι το καθεστώς βρισκόταν στη διαδικασία «της εξόντωσης» και «της εκμηδένισης» των Εβραίων της Ευρώπης, η προπαγάνδα που στόχευε στους Άραβες πίεζε τους ακροατές να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους και «να σκοτώσουν τους Εβραίους», υπηρετώντας έτσι τα υποτιθέμενα εθνικά συμφέροντα των Αράβων αλλά και τα υποτιθέμενα αιτήματα της θρησκείας τους. Τα κείμενα των «Εκπομπών του Άξονα στα Αραβικά» και τα αρχεία του Γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών, των SS και του Υπουργείου Προπαγάνδας πρόσθεταν το αναγκαίο περιεχόμενο στο επιχείρημα ότι έσμιγαν οι καρδιές και τα πνεύματα και μια πολιτιστική συγχώνευση Ναζισμού και Ισλαμισμού συνέβαινε στο Βερολίνο. Ως αποτέλεσμα προέκυπτε ένα μίγμα ιδεών που ούτε οι Ναζί ούτε οι Ισλαμιστές θα μπορούσαν να παραγάγουν μόνοι τους· ήταν ένας χαρακτηριστικά Ισλαμιστικός αντισημιτισμός που συνδύαζε μια ριζοσπαστικά αντισημιτική ερμηνεία του Κορανίου και ισλαμικά σχόλια με κοσμικές θεωρίες συνωμοσίας της ναζιστικής Γερμανίας. Οι Αμερικανοί στο Κάιρο ανέφεραν επίσης τον ενθουσιασμό με τον οποίο ο αλ-Μπάνα και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι καθώς και άλλες εκπομπές και δημοσιευμένες αραβικές απόψεις χαιρέτησαν την επάνοδο του Χουσέινι στη Μέση Ανατολή το 1946. Για τους υποστηρικτές του, η συνεργασία του με τους Ναζί αποτελούσε αιτία υπερηφάνειας· στη χειρότερη περίπτωση ήταν μια βολική συμμαχία, όχι όμως πηγή ντροπής ή αμηχανίας. Παρότι το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ ήταν θαυμάσια πληροφορημένο για τις λεπτομέρειες της συνεργασίας του Χουσέινι με τους Ναζί, καθώς και για τον ρόλο των πρώην συνεργατών των Ναζί στην Ανώτατη Αραβική Επιτροπή, επέλεξε να μη δημοσιοποιήσει τα αρχεία του ακόμα και ενώπιον εκκλήσεων εκ μέρους φιλελεύθερων πολιτικών όπως του γερουσιαστή Βάγκνερ, του βουλευτή Σέλλερ και του φιλελεύθερου τύπου της Νέας Υόρκης. Με τη δημοσίευση της Ναζιστικής Προπαγάνδας για τον Αραβικό Κόσμο, η συγκάλυψη ή η διατύπωση δικαιολογιών για τη συνεργασία Αράβων με τους Ναζί έγινε δυσκολότερη. Το 2009 ο Ισραηλινός διπλωμάτης και λόγιος Τσβι Έλπελεγκ δημοσίευσε το Με τα μάτια του Μουφτή: Τα δοκίμια του Χατζ Αμίν,[18] παρέχοντας στους Άγγλους αναγνώστες ακόμα περισσότερες γραπτές αποδείξεις για το μίσος του Χουσέινι κατά του Ιουδαϊσμού, κατά των Εβραίων και κατά του Σιωνιστικού σχεδίου. Το 2010 ο αείμνηστος Ρόμπερτ Γουίστριτς, ιστορικός του αντισημιτισμού στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, δημοσίευσε το Μια δολοφονική εμμονή: Αντισημιτισμός από την αρχαιότητα μέχρι την παγκόσμια τζιχάντ.[19] Η ογκώδης σύνθεση του Γουίστριτς υποστήριζε ότι κατ’ αρχήν η συνεργασία με τους Ναζί, εν συνεχεία οι αντισιωνιστικές εκστρατείες της Σοβιετικής περιόδου μετέθεσαν το κέντρο βάρους του αντισημιτισμού από το κέντρο της Ευρώπης, στις μουσουλμανικές κατά πλειοψηφία κοινωνίες της Μέσης Ανατολής και την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Το 2011, το έργο του Ντέιβιντ Πάττερσον Μια γενεαλογία του Κακού: Ο Αντισημιτισμός από τον Ναζισμό ώς την Ισλαμική Τζιχάντ,[20] συνέθεσε την έως τότε πολύ σημαντική αγγλόφωνη έρευνα σχετικά με τον Ναζισμό και τον Ισλαμισμό, συμπεριλαμβάνοντας και συζητήσεις του Χατζ Αμίν ελ-Χουσέινι και των Αδελφών Μουσουλμάνων. Το 2014, εκδόθηκε το Ισλάμ και ο πόλεμος της Ναζιστικής Γερμανίας[21] του Ντέιβιντ Μόταντελ, ένα εξαιρετικό έργο που πρόσθεσε ακόμα περισσότερο αρχειακό υλικό στο θέμα της συνεργασίας Ναζί και Ισλαμιστών. Ο Μόταντελ εστίασε στη συνεργασία του Χουσέινι και άλλων αραβικών προσωπικοτήτων με το ναζιστικό καθεστώς, ιδίως στα Βαλκάνια και στον Καύκασο. Μελέτησε περαιτέρω το έργο του Γκενζίκε όσον αφορά τη συνεργασία Ναζί και Ισλαμιστών για τον σχηματισμό μιας μεραρχίας των SS στη Βοσνία και τις προσπάθειες των Ναζί να αντιμετωπίσουν με συμπάθεια τα πολιτιστικά και θρησκευτικά έθιμα των μουσουλμάνων στρατιωτών που μάχονταν στο πλευρό της Βέρμαχτ. Το Ισλάμ και ο πόλεμος της Ναζιστικής Γερμανίας πρόσθεσε ακόμα περισσότερα στοιχεία για τον ενθουσιασμό των Ναζί ηγετών, ιδίως του Χίτλερ και του Χίμλερ, σχετικά με την κατανόηση του Ισλάμ ως θρησκείας πολεμιστών, ευνοϊκά διακείμενη στην αυταρχική διακυβέρνηση, ανειρήνευτα εχθρική προς τους Εβραίους και, κατά συνέπεια, φυσική σύμμαχο του Εθνικοσοσιαλισμού. Ο Μόταντελ προσέφερε σημαντικό νέο υλικό για τη συνέχιση της συμμαχίας Ναζί - Ισλαμιστών στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, ιδίως για το ανατολικό μέτωπο της Ναζιστικής Γερμανίας μέχρι το τέλος του πολέμου το 1945. Το βιβλίο του αποκατέστησε αυτό το υλικό από τον προηγούμενο ρόλο του ως υποσημείωση στην ιστορία του Ναζισμού, στον πραγματικό του ιστορικό ρόλο, στο επίκεντρο των φιλοδοξιών των Ναζί για τις Μουσουλμανικές χώρες. Hitler 2, αλυσίδα καταστημάτων ρουχισμού στη Γάζα, 2 Μαΐου 2017. © Shutterstock Με το όφελος από την πρόσβαση στα προηγουμένως κλειστά αρχεία, η έρευνα των προηγούμενων τριάντα ετών επιβεβαίωσε τα επιχειρήματα των Σιωνιστών και των Φιλελεύθερων στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Η συνεργασία του Χατζ Αμίν ελ-Χουσέινι με το ναζιστικό καθεστώς και τις αντιεβραϊκές πολιτικές του ήταν βαθιά και σημαντική. Παρότι ο Χουσέινι δεν ανήκε σε αυτούς που ελάμβαναν κρίσιμες αποφάσεις στη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, υπήρξε ένας ενθουσιώδης συνεργάτης, συμμερίστηκε το μίσος των Ναζιστών, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να εμποδίσει τους Εβραίους να μεταναστεύσουν από την Ευρώπη στην Παλαιστίνη στη διάρκεια του Ολοκαυτώματος και φούντωσε τη φωτιά του αντιεβραϊκού μίσους τόσο στην Ευρώπη όσο και μέσω του ραδιοφώνου στη Μέση Ανατολή. Η πρόσφατη έρευνα επιβεβαίωσε επίσης ότι οι ιδέες που προέκυψαν στα χρόνια των Ναζί, με τη συγχώνευση Ναζισμού και Ισλαμισμού, διατηρήθηκαν σε στοιχεία του Αραβικού και του Παλαιστινιακού εθνικισμού και στον πυρήνα των ισλαμιστικών κινημάτων μετά το 1945. Η απόρριψη της λύσης των δύο κρατών από τη Χαμάς, την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, την Αλ Κάιντα, την Χεζμπολά, την PLO, κ.λπ. παραμένουν εν μέρει το δυσάρεστο αποτέλεσμα της μοιραίας συγχώνευσης Ναζισμού και Ισλαμισμού στη δεκαετία του 1940. Ένα από τα βασικότερα έγγραφα αυτής της συγχώνευσης υπήρξε το Καταστατικό της Χαμάς του 1988.[22] Είναι εύκολα διαθέσιμο στο Ίντερνετ μέχρι λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου στην ιστοσελίδα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Γέηλ. Αντανακλώντας τις απαρχές του στην Ισλαμιστική ιδεολογία των Αδελφών Μουσουλμάνων, το Καταστατικό απέρριπτε πλήρως την ιδέα ενός εβραϊκού κράτους οπουδήποτε σε ό,τι αυτό αποκαλεί «Παλαιστίνη», σύμφωνα με τη δική του ανάγνωση του Κορανίου και τα σχόλια. Ο ένοπλος αγώνας, τουτέστιν ο πόλεμος, ήταν ουσιώδης προκειμένου να καταστραφεί το εβραϊκό κράτος. Ο συμβιβασμός μαζί του αποτελούσε θρησκευτική αίρεση. Όπως η ναζιστική προπαγάνδα στόχευε στη Μέση Ανατολή κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και η Χαμάς αντλούσε από τις αντισημιτικές θεωρίες συνωμοσίας του ναζισμού, όταν κατηγορούσε[23] Εβραίους και Σιωνιστές για τους δυο παγκόσμιους πολέμους. Παρά το γεγονός ότι το Καταστατικό της Χαμάς είναι από πολύ καιρό διαθέσιμο στο κοινό, ερευνητές στις ΗΠΑ που θεωρούν εαυτούς αριστερούς, επιδίωξαν, όλως παραδόξως, να παρουσιάσουν[24] την Χαμάς ως ένα ίσως ακραίο στοιχείο ενός κατά τα άλλα προοδευτικού παγκόσμιου εγχειρήματος. Οποιοσδήποτε διαβάσει το κείμενο μπορεί αμέσως να αναγνωρίσει τα δυσάρεστα αποτελέσματα από την ιδεολογική συγχώνευση Ναζισμού - Ισλαμισμού που έγινε σαράντα χρόνια προτού η Χαμάς δημοσιοποιήσει τη δήλωση των πεποιθήσεών της. Το 2019 ο Ματίας Κύντσελ δημοσίευσε το Οι Ναζί και η Εγγύς Ανατολή: Πώς προέκυψε ο Ισλαμικός Αντισημιτισμός.[25] Στα αγγλικά εκδόθηκε με τον τίτλο Οι Ναζί, ο Ισλαμικός Αντισημιτισμός και η Μέση Ανατολή[26] και το έργο ερευνά εκ νέου τον σύνδεσμο μεταξύ Ναζισμού και Ισλαμισμού. Μέρος του «δυσάρεστου σοκ» υπήρξε η απόφαση των Αράβων της Παλαιστίνης και της Αραβικής Ένωσης, στη συνέχεια, να κηρύξουν τον πόλεμο το 1947 και το 1948 παρά να δεχθούν την απόφαση της διαίρεσης των Ηνωμένων Εθνών. Ορθώς ο Κύντσελ αποδίδει μεγάλη βαρύτητα στο κείμενο του Χουσέινι «Το Ισλάμ και οι Εβραίοι», το οποίο δεν εξετάστηκε ιδιαίτερα στο παρελθόν και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε μια Παναραβική διάσκεψη στο Μπλουντάν της Συρίας. Εν συνεχεία το κείμενο δημοσιεύθηκε στα αραβικά και στα γερμανικά στο Βερολίνο το 1938. Ο Κύντσελ κάνει τη συναρπαστική υπόθεση ότι αυτό ήταν το κανονικό κείμενο του Ισλαμιστικού πολέμου κατά των Εβραίων, γραμμένο πριν από την άφιξη του Χουσέινι στο Βερολίνο, κατά συνέπεια δεν ήταν αποτέλεσμα του Ναζιστικού καθεστώτος. «Το Ισλάμ και οι Εβραίοι» ήταν δική του γνήσια δημιουργία, και ο Χουσέινι επανέλαβε τα θέματά του στους διάσημους λόγους του κατά τη διάρκεια του Πολέμου στο Βερολίνο· σ’ αυτούς περιέγραφε το Ισλάμ ως μία εκ φύσεως αντιεβραϊκή θρησκεία. Κατήγγελλε το Σιωνιστικό σχέδιο ως τη σύγχρονη έκφραση του υποτιθέμενου αρχαίου μίσους των Εβραίων για το Ισλάμ. Πάνω: Παλαιστίνιοι τρομοκράτες της Χαμάς συμμετέχουν σε στρατιωτική επίδειξη στην Νότια Γάζα, 11 Νοεμβρίου 2019. «Μαχητές» κατά τα Δυτικά ΜΜΕ. © Abed Rahim Khatib / Shutterstock. Κάτω: Τρομοκράτες των Ταξιαρχιών των Μαρτύρων του Αλ-Άκσα, της ένοπλης πτέρυγας της Φατάχ, συμμετέχουν στην στρατιωτική παρέλαση για την 55η επέτειο από την ίδρυσή της από τον Αραφάτ, στην πόλη της Γάζας, 29 Δεκεμβρίου 2019. © EPA / ΑΠΕ-ΜΠΕ / Haitham Imad Το μίσος του Χουσέινι, το οποίο ο Κύντσελ αποκαλεί «Ισλαμικό Αντισημιτισμό» ήταν το αποτέλεσμα της συγχώνευσης της εγχώριας, αυτόνομης ερμηνείας του Ισλάμ από τον Χουσέινι με τις σύγχρονες θεωρίες συνωμοσίας του Ναζισμού. Ο Κύντσελ ισχυρίζεται ότι η απόφαση της Ανώτατης Αραβικής Επιτροπής και εν συνεχεία της Αραβικής Ένωσης να αφηγηθεί σε πόλεμο μεταξύ 1947-48 θα μπορούσε να γίνει κατανοητή ως μία συνέχεια ενός δεκαετούς αντιεβραϊκού πολέμου που ο Χουσέινι και οι οπαδοί και συνεργάτες του κήρυξαν από το 1937, δηλαδή πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την παρουσία του στο ναζιστικό Βερολίνο. Ο Κύντσελ παρουσιάζει τις μοιραίες αποφάσεις, της απόρριψης της διαίρεσης και της εισβολής στο νέο κράτος του Ισραήλ, ως άμεσες συνέπειες του ισλαμικού αντισημιτισμού ο οποίος προέκυψε κατά την προηγούμενη δεκαετία. Το γεγονός ότι ο Χουσέινι δεν κατηγορήθηκε και επέστρεψε στη Μέση Ανατολή έγινε εκείνη την εποχή κατανοητό από Αμερικανούς φιλελεύθερους και αριστερούς ως ένας από τους πικρούς καρπούς της αντικομμουνιστικής συναίνεσης που μείωνε, αν δεν εκτόπιζε, τα πάθη του αντιφασισμού και του αντιναζισμού της πολεμικής περιόδου. Αν και κατά τα κρίσιμα χρόνια 1945 με 1949, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ήταν θαυμάσια ενημερωμένο για τον εξτρεμισμό των Αδελφών Μουσουλμάνων, απέφυγε να δημοσιοποιήσει αυτή την απόδειξη ή να την ενσωματώσει στα κοινά θέματα της αμερικανικής διπλωματίας. Αρχικά, οι πράξεις της Σοβιετικής Ένωσης διέφεραν έντονα από την επιθυμία των Δυτικών να κρύψουν κάτω από το χαλί τον Ισλαμικό ναζισμό. Μεταξύ Μαΐου 1947 και Μαΐου 1949, η Σοβιετική Ένωση και τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας προσέφεραν σημαντική διπλωματική και, στην περίπτωση της Τσεχοσλοβακίας, στρατιωτική υποστήριξη στους Σιωνιστές και, στη συνέχεια, στο νέο Κράτος του Ισραήλ. Το έκαναν την εποχή που η Βρετανική κυβέρνηση έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να αποτρέψει την μετανάστευση Εβραίων στην Παλαιστίνη και όταν οι ΗΠΑ υποστήριζαν ένα εμπάργκο όπλων στη Μέση Ανατολή. Το όπλα που χρειάζονταν το 1948 οι Εβραίοι ήρθαν, με σπάσιμο του εμπάργκο των Ηνωμένων Εθνών, από την κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία. Όταν όμως οι Ισραηλινοί κομμουνιστές πήραν μόνο 3,5% στις πρώτες εκλογές του Ισραήλ το 1949, και ο Μπεν-Γκουριόν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού χωρίς να συμπεριλάβει το φιλοσοβιετικό κόμμα «Μαπάμ», ο Στάλιν συνειδητοποίησε ότι το νέο εβραϊκό κράτος δεν θα γινόταν σοβιετικός προμαχώνας και ανέκρουσε πρύμναν εξαπολύοντας αντισημιτικές εκκαθαρίσεις σε όλη την Ευρώπη, στρέφοντας τη σοβιετική εξωτερική πολιτική κατά του Ισραήλ και επ’ ωφελεία των Αράβων. Από το 1949 έως το 1989 η Σοβιετική Ένωση επιδόθηκε σε μια καταθλιπτικά επιτυχημένη προπαγανδιστική εκστρατεία που έσβησε τις αναμνήσεις από τη σύντομη εποχή της σοβιετικής στήριξης στο Σιωνιστικό σχέδιο, στο σχέδιο διαίρεσης του ΟΗΕ και στο Ισραήλ, καθώς και άφθονες αποδείξεις της εποχής της συνεργασίας της Ανώτατης Αραβικής Επιτροπής με τους Ναζί. Στη θέση των πραγματικών δεσμών μεταξύ των ηγετών των Παλαιστινίων Αράβων και του Ναζιστικού καθεστώτος, η Σοβιετική Ένωση και η PLO ισχυρίστηκαν ότι οι πραγματικοί Ναζί και οι ρατσιστές στην Μέση Ανατολή ήταν οι Εβραίοι και οι Ισραηλινοί. Όπως αποδείχθηκε, αυτή η εκστρατεία του ψεύδους συγκαταλέγεται μεταξύ των επιτυχέστερων πολιτικών στον κόσμο. Μόνο μετά τις ισλαμιστικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου οι ιστορικοί έδειξαν ανανεωμένη και αναγκαία προσοχή στον ρόλο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και την ιδεολογική συγχώνευση Ναζισμού και Ισλαμισμού στη δεκαετία του 1940. Όπως ήλπιζε ο Χασάν αλ-Μπάνα τον Ιούνιο του 1946, ο Χατζ Αμίν ελ-Χουσέινι και η Ανώτατη Αραβική Επιτροπή όντως «συνέχισαν τον αγώνα» που κήρυξε ο Χίτλερ κατά του Ιουδαϊσμού, των Εβραίων και του Σιωνιστικού σχεδίου. Μένει να δούμε αν η έρευνα για τα ζητήματα αυτά δεχθεί την προσοχή που της αξίζει, και αν θα έχει κάποια επίδραση στην αλλαγή πολιτικής έναντι του Ισραήλ και των αντιπάλων του. Τώρα όμως γίνεται όλο και πιο δύσκολο να εκδηλώνουμε άγνοια. © 2023 Jeffrey Herf / Tablet magazine — Μετάφραση: Σταυρούλα Αργυροπούλου [1] “Hassan Al-Banna and the Mufti of Palestine” στο “Contents of Secret Bulletin of A1 Ikhwan al-Muslimin dated 11 June 1946,” Cairo (July 23,1946). NABA RG 226 (Office of Strategic Services) Washington Registry SI Intelligence, Field Files, Entry 108A, 190/16/28/3-7, Box 15, Folder 2. [2] Βλ. Jeffrey Herf, Israel's Moment, Cambridge University Press, 2022. [3] Joseph B. Schechtman, The Mufti and the Führer: The Rise and Fall of Haj Amin el-Husseini, Thomas Yoseloff, 1965. [4] Bernard W. Lewis, Semites and Anti-Semites: An Inquiry into Conflict and Prejudice, W. W. Norton, 1986. [5] Klaus Gensicke, Der Mufti von Jerusalem, Amin el-Husseini, und die Nationalsozialisten, Peter Lang, Φρανκφούρτη/Μάιν και Νέα Υόρκη 1988. [6] Klaus Gensicke, The Mufti of Jerusalem and the Nazis. The Berlin Years, Vallentine Mitchell & Co., 2011. [7] Jeffrey Herf, “What is Old and What is New in the Terrorism of Islamic Fundamentalism?”, Partisan Review, PR 1/ 2002, Vol. LXIX, No 1. Διαθέσιμο στο λινκ http://tinyurl.com/dp968prf [8] Matthias Küntzel, Djihad und Judenhass: Über die neuen antijüdischen Krieg, ça-ira-Verlag, 12002, 22003. [9] Hamas Covenant 1988. The Covenant of the Islamic Resistance Movement, 18 August 1988. Βλ. https://avalon.law.yale.edu/20th_century/hamas.asp [10] Matthias Küntzel, Jihad and Jew-Hatred: Islamism, Nazism, and the Roots of 9/11, Telos Press, 2007. Βλ. http://tinyurl.com/39e7tafm [11] Paul Berman, Terror and Liberalism, W. W. Norton, 2003. [12] Walter Laqueur, The Changing Face of Antisemitism: From Ancient Times to the Present Day, Oxford University Press, 2008. [13] Klaus Michael Mallmann, Martin Cüppers, Halbmond und Hakenkreuz: das Dritte Reich, die Araber und Palästina, ‎Wissenschaftliche Buchgesellschaft (WBG), Ντάρμσταντ 2006. [14] Klaus Michael Mallmann and Martin Cüppers, Nazi Palestine: The Plans for the Extermination of the Jews, μτφρ. Krista Smith, Enigma Books σε συνεργασία με το U.S. Holocaust Memorial Museum, 2010. [15] Jeffrey Herf, The Jewish Enemy. Nazi Propaganda during World War II and the Holocaust, Harvard University Press, 2008. [16] Διαθέσιμο ολόκληρο στο λινκ https://d-nb.info/1111067600/34 [17] Jeffrey Herf, Nazi Propaganda for the Arab World, Yale University Press, 2009. Βλ. http://tinyurl.com/kpdrmejx [18] Zvi Elpeleg, Through the Eyes of the Mufti. The Essays of Haj Amin, μτφρ. Rachel Kessel, Vallentine Mitchell & Co., 2009. [19] Robert Wistrich, A Lethal Obsession: Antisemitism from Antiquity to the Global Jihad, Random House, 2010, σελίδες 1.200. [20] David Patterson, A Genealogy of Evil: Anti-Semitism from Nazism to Islamic Jihad, Cambridge University Press, 2010. DOI: https://doi.org/10.1017/CBO9780511762420 [21] David Motadel, Islam and Nazi Germany’s war, Harvard University Press, 2014. Βλ. http://tinyurl.com/3jhtfbd9 [22] Βλ. http://tinyurl.com/2ucnvt2n [23] Jeffrey Herf, “Why They Fight: Hamas’ Too-Little-Known Fascist Charter”, The American Interest, 1 Αυγούστου 1988. Διαθέσιμο στο λινκ http://tinyurl.com/p4n5eers [24] Jeffrey Herf, “A Pro-Hamas Left Emerges”, The American Interest, 26 Αυγούστου 20148. Διαθέσιμο στο λινκ http://tinyurl.com/2s47xbn2 [25] Matthias Küntzel, Nazis und der Nahe Osten: Wie der Islamische Antisemitismus Enstand, Hentrich & Hentrich Verlag, 2019. [26] Matthias Küntzel, Nazis, Islamic Antisemitism and the Middle East. The 1948 Arab War against Israel and the Aftershocks of World War II, Routledge, 2023.

Ο Αντισημιτισμός των Ναζί και το Μίσος των Ισλαμιστών

Σύνδεση